Od stycznia 1926 był pomocnikiem szefa Zarządu Frontu Turkiestańskiego, następnie Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego, w 1926 skończył kurs przy Akademii Wojskowej im. Frunzego i został szefem Wydziału 5 Sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, w 1932 ukończył wieczorowo Wojskową Akademię Armii Czerwonej. Został wykładowcą Akademii Wojskowej im. Frunzego, w kwietniu 1934 objął w niej katedrę taktyki ogólnej, w kwietniu 1935 został kierownikiem kursu głównego wydziału akademii, od czerwca 1936 pracował w Centralnej Inspekcji Armijnej, 1936-1938 studiował w Akademii Sztabu Generalnego Armii Czerwonej. Od lutego 1938 do września 1939 był starszym wykładowcą Akademii Wojskowej im. Frunzego, od września 1939 do czerwca 1940 zastępcą szefa sztabu, a od czerwca 1940 do czerwca 1941 szefem sztabu Białoruskiego Okręgu Wojskowego/Zachodniego Specjalnego Okręgu Wojskowego. Po ataku Niemiec na ZSRR mianowany szefem sztabu Frontu Zachodniego. W 1938 otrzymał Order Czerwonego Sztandaru, w 1940 mianowano go generałem majorem.
8 lipca 1941 został aresztowany i 22 lipca skazany na śmierć przez Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR pod zarzutem tchórzostwa, bezczynności i panikarstwa i rozstrzelany.