Po zwolnieniu ze służby pracował jako prawnik. 28 lipca 1930 został przeniesiony z Sądu Powiatowego w Mikulińcach na stanowisko sędziego Sądu Powiatowego w Tarnopolu. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Tarnopol. W dalszym ciągu posiadał przydział w rezerwie do 40 pułku piechoty we Lwowie. W 1936 był sędzią grodzkim i kierownikiem Sądu Grodzkiego w Tarnopolu. W latach 1936–1937 był członkiem Zarządu Koła Stowarzyszenia Sędziów i Prokuratorów Rzeczypospolitej Polskiej w Tarnopolu a następnie został wybrany (lata 1937–1938) wiceprezesem Koła w Tarnopolu. W 1939 był sędzią okręgowym Sądu Okręgowego w Tarnopolu.
W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli radzieckiej. Według stanu na grudzień 1939 był jeńcem obozu w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa bez numeru, poz. 75 z 1.04.1940. Został zamordowany między 4 a 7 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 16.05.1943. Przy szczątkach znaleziono książeczkę wojskową oficera rezerwy, legitymację urzędnika państwowego, świadectwo szczepień obozowych. Figuruje na liście AM-226-2214 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem: GARF-79-02213.