Od roku 1993 zajmował stanowisko profesora nadzwyczajnego, a w roku 2001 został profesorem zwyczajnym.
Od samego początku zatrudnienia na Politechnice Warszawskiej, jego praca naukowa i dydaktyczna koncentrowała się na zagadnieniach metodologii projektowania w kontekście interdyscyplinarnego podejścia systemowego, a następnie komputerowego wspomagania prac projektowych w architekturze i urbanistyce. Prekursorskie w skali Polskiej badania w tym zakresie były oparte na intensywnych kontaktach i współpracy z czołowymi środowiskami akademickimi na świecie (Univesity of California Berkeley, Massachusetts Institute of Technology, Strathclyde University, Eindhoven University, ETH Zurich i inne) oraz z Zakładem Prakseologii Polskiej Akademii Nauk. Kontakty te i współpraca przyjmowały formę wzajemnych wizyt i wykładów, udziału w międzynarodowych konferencja, oraz pobytów studialnych i staży naukowych ufundowanych przez agendy rządowe i uczelnie między innymi w Finlandii, Niemczech, Norwegii, USA. Duży wpływ w tym okresie wywarli na nim twórcy i badacze, tacy jak: prof. Wojciech Gasparski, prof. Tom Maver, prof. Maciej Gintowt, prof. Jerzy Sołtan, prof. William Mitchell, prof. Gerhard Schmitt, prof. Henry Sanoff.