W trakcie powstania Krosnowski dosłużył się stopnia porucznika w 2 Pułku Mazurów. Po upadku zrywu udał się, wraz z tysiącami rodaków, na emigrację do Europy zachodniej (18 XI 1831 stanął w Paryżu). Tam wstąpił do Komitetu Narodowego Polskiego (1832) i Towarzystwa Demokratycznego Polskiego (jako jeden z pierwszych jego członków). W styczniu 1832 wzywał na pojedynek gen. Józefa Bema, w obronie "tych, co zbijali bruki" (do pojedynku ostatecznie nie doszło). W maju tego samego roku brał udział w słynnym zjeździe demokratów w niemieckim Hambach (Hambacher Fest). Przez władze francuskie uważany był za "pijaka i rozpustnika" – w listopadzie 1832 otrzymał polecenie wyjazdu do Montpellier, zachorował jednak na reumatyzm syfilityczny i pozostał w stolicy. Później wyjechał do Poitiers, gdzie w dniu 25 sierpnia 1833 wstąpił do Sekcji Centralnej TDP i przez pewien czas sprawował w niej funkcje przewodniczącego. W listopadzie 1833 r. wystąpił ze struktur TDP na znak protestu przeciwko niekorzystnym (w jego ocenie) zmianom programowym organizacji. W 1834 wyjechał do Strasburga. W 1837 ponownie osiadł w stolicy Francji, jednak na skutek choroby nie brał już czynnego udziału w sprawach publicznych. Najwyższy Sąd Kryminalny w Warszawie skazał go zaocznie na karę śmierci za udział w zamachu na życie wielkiego księcia Konstantego.