Od października 1942 do maja 1944 dowodził 43 Samodzielną Brygadą Inżynieryjną Specjalnego Przeznaczenia, a od maja 1944 do maja 1945 23 Zmotoryzowaną Szturmową Brygadą Inżynieryjno-Saperską, walczył na Froncie Południowo-Zachodnim (czerwiec-lipiec 1942), Stalingradzkim (lipiec 1942-styczeń 1943), Południowym (styczeń-październik 1943), 4 (październik 1943-maj 1944) i 1 Ukraińskim (grudzień 1944-maj 1945), brał udział w bitwie pod Stalingradem, operacji rostowskiej, donbaskiej, melitopolskiej, krymskiej, sandomiersko-śląskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej. Szczególnie wyróżnił się podczas operacji sandomiersko-śląskiej, przy forsowaniu Odry w rejonie Ścinawy. Po wojnie dowodził brygadą i później pracował w sztabie Wojsk Inżynieryjnych Wojsk Lądowych, 31 maja 1954 otrzymał stopień generała majora wojsk inżynieryjnych, w marcu 1958 zakończył służbę wojskową. Otrzymał honorowe obywatelstwo Armiańska. Jego imieniem nazwano ulicę w Armiańsku, gdzie postawiono jego popiersie.