thumb|left|Klasyfikacja ptaków autorstwa Vigorsa. Brakujące pozycje reprezentowały według autora nieodkryte jeszcze taksony Prawdopodobnie wynikło to z przypadkowych obserwacji dotyczących różnych grup, a później zostało podniesione do rangi zasady przez zwolenników systemu. Pomysłodawca tego systemu miał dostęp do dużych zbiorów entomologicznych ojca – Alexandra Macleaya, sekretarza Towarzystwa Linneuszowskiego. Swoją pierwszą pracę poświęcił rodzajowi Scarabaeus w ujęciu Linneusza, w obrębie którego zauważył pewne skomplikowane zależności. Wnioski z badania nad rodzajem rozciągnął na inne taksony, tworząc quinarian system. Później quinarian system stał się o wiele bardziej wymyślny. Zaproponowano, by każdą z pięciu grup reprezentować jako okrąg, zaś te znajdujące się bliżej siebie miały być ze sobą bliżej spokrewnione. Zazwyczaj w takim układzie grupy uznane za najbardziej rozwinięte znajdowały się u góry. Każde koło stykało się lub nakładało z innym; takie nakładanie się istniejące także w naturze nazywano stycznością.
thumb|Układ różnych grup insektów według Swainsona oraz ich analogie do kręgowców Innym aspektem tego systemu było wyodrębnianie analogii wśród różnych grup (Swainson, 1835):