Po włączeniu Grecji do cesarstwa rzymskiego astrologia znajduje odbicie w alchemii, gnozie, manicheizmie.
Z okresu średniowiecza zachowały się nieliczne księgi astrologiczne, na przykład rękopis nr 3731 z 1431 roku z kolekcji HarleianHarleian Collection – zbiór rękopisów w Muzeum Brytyjskim zgromadzony przez Roberta Harleya i jego syna Edwarda w początku XVIII wieku..
W renesansie nastąpił ponowny rozwój astrologii jako kontynuacji tradycji hellenistycznych. Wielcy astronomowie często zajmowali się astrologią (Kopernik, Galileusz). Tycho de Brahe napisał podręcznik astrologiczny Apologia Astrologiae, a Johannes Kepler wydał m.in. druk Prodromus dissertationum mathematicarum continens cosmographicarum, a także sporządził horoskop księcia Wallensteina, dowódcy wojsk cesarskich w wojnie trzydziestoletniej, przepowiadając jego klęskę pod Lützen. Aż do XIX w. astrologia zachowuje swe znaczenie w najwyższych warstwach społecznych.
Bardzo ważną rolę astrologia odgrywa w antropozofii Rudolfa Steinera, który uważał astrologię za naukę. Astrologię cenił także Carl Gustav Jung, którego córka Greta Baumann-Jung została praktykującą astrolożką.