został za to przedstawiony do uhonorowania tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. Do czerwca 1942 wykonał 86 lotów bojowych. W 1942 został zastępcą dowódcy, a w listopadzie 1942 dowódcą eskadry 57 pułku lotnictwa szturmowego. 28 maja 1942 atakiem z powietrza zatopił okręt transportowy wroga na Bałtyku. W maju 1943 odwołano go z frontu i skierowano na kursy, 12 kwietnia 1944 wyznaczono dowódcą 47 pułku lotnictwa szturmowego Sił Powietrznych Floty Czarnomorskiej (w stopniu podpułkownika), z którym brał udział w operacji krymskiej, w trakcie której zniszczył 8 transportów. Do sierpnia 1944 wykonał 239 lotów bojowych, niszcząc 13 okrętów wroga. Później walczył w składzie 11 Dywizji Lotnictwa Szturmowego Sił Powietrznych Floty Bałtyckiej. 14 grudnia 1944 podczas wykonywania lotu szturmowego w rejonie portu w Lipawie został trafiony przez niemiecką obronę przeciwlotniczą i został ranny, po czym skierował swój samolot na niemiecki okręt i zginął wraz z nawigatorem A. Rumiancewem. Jego imieniem nazwano szkołę w Erywaniu i ulice w Erywaniu, Sewastopolu, Teodozji i Stepanakercie.