powstały kamienice o szerokości 9 metrów każda, a od strony kamienicy 48 dobudowano tylne skrzydło. Na przełomie XIV i XV wieku dobudowano pozostałą część tylną, tworząc dwutraktowy budynek oraz wzniesiono oficynę. W tym samym okresie nad wejściem budynku pojawiła się płaskorzeźba z głową św. Jana Chrzciciela na misie, podtrzymywaną przez dwa klęczące anioły, ujętymi obramieniem w formie łęku w ośli grzbiet. Od tej płaskorzeźby kamienica zyskała swoją nazwę. Od 1355 roku, w dostępnych źródłach powtarzają się informacje o przyłączonych do posesji nieruchomości zatylnych (w okolicy posesji przy ulicy Igielnej 20) o szerokości ok. 7 metrów.
W ciągu kolejnych wieków kamienica przechodziła kilka poważniejszych modernizacji: na początku XVII wieku wejście główne zyskało późnorenesansowy portal. Otwór drzwiowy był zamknięty łukiem pełnym a jego węgary ozdobione ornamentem z dekorowanego półwałka. W przyłuczach znajdowały się ozdobne formy diamentowe a wyżej klasyczne belkowanie. Nad gzymsem umieszczony został klasyczny tympanon z zachowaną wcześniejszą płaskorzeźbioną głową św. Jana na misie. Po obu stronach zostały antytetyczne ustawione figury aniołów ze świecami z ok. 1400 roku lub kolumnami w rękach. W XIX wieku, podczas przebudowy, portal wraz z tympanonem został przeniesiony ne ścianę elewacji tylnej;