Zgodził się dopiero wtedy, gdy Staszelis stał się obiektem zmasowanej ubeckiej nagonki i pojawiła się groźba jego wyrzucenia z pracy przez dyrekcję IBJ.

Po trzyletniej pracy za granicą w Afryce Północnej, w latach 1995–2000 pracował w Wydawnictwie Naukowym PWN, gdzie kierował projektem informatycznym tworzenia haseł dla Encyklopedii PWN, opartym na nieznanym wówczas standardzie SGML (później XML). W latach dwutysięcznych pracował kolejno w ZUS (jako analityk w Departamencie Wdrożenia KSI), w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy na stanowisku Głównego specjalisty ds. standardów i w Centrali PZU Życie SA jako Koordynator w Biurze Analiz i Wdrożeń Informatycznych, do 2009 roku. Przeszedł na emeryturę.

Działalność niezależna Jacek Staszelis był taternikiem (członkiem Klubu Wysokogórskiego), narciarzem wysokogórskim, turystą i żeglarzem. W czasie studiów zaangażował się w działalność grupy „taterników”, młodych polskich współpracowników paryskiej „Kultury”, którzy przemycali przez granicę polsko-czechosłowacką, w rejonie Tatr, z jednej strony powstałe w Polsce dokumenty dotyczące wydarzeń marca 1968 roku i bieżącej sytuacji w Polsce, z drugiej egzemplarze „Kultury” oraz książki wydawane przez Instytut Literacki.