Brał udział w forsowaniu Dniepru, operacji homelsko-rzeczyckiej, kalenkowicko-mozyrskiej, bobrujskiej, mińskiej, brzesko-lubelskiej i wschodniopruskiej, w zajmowaniu Stołpec, Nieświeża, Baranowicz, Nowego Miasta i Płońska. 22 lutego 1944 otrzymał stopień generała majora. Od marca 1945 do końca wojny dowodził 134 Korpusem Piechoty 19 Armii 2 Frontu Białoruskiego, uczestniczył w operacji pomorskiej i berlińskiej, m.in. zajmowaniu Gdyni i Świnoujścia, w lipcu 1945 objął dowództwo 90 Korpusu Piechoty w Północnej Grupie Wojsk w Polsce, we wrześniu 1946 został starszym inspektorem Głównej Inspekcji Wojsk Lądowych. Później był zastępcą dowódcy korpusu piechoty, w 1950 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej i został pomocnikiem dowódcy wojsk kijowskiego rejonu obrony przeciwlotniczej, 1953-1954 dowodził korpusem piechoty, w czerwcu 1954 został szefem wojsk obrony przeciwlotniczej Grupy Wojsk Radzieckich w Niemczech w stopniu generała porucznika, w maju 1958 został zwolniony do rezerwy.