We wrześniu 1918 roku wstąpił do Armii Czerwonej i zostaje dowódcą zapasowego batalionu. Od października 1918 roku brał udział w walkach przeciwko Białej Armii Północno-Zachodniej gen. Judenicza początkowo jako dowódca kompanii w 158 pułku piechoty, potem jako pomocnik dowódcy tego pułku. W listopadzie 1919 roku został dowódcą 13 pułku piechoty. W marcu 1920 roku został dowódca 4 Brygady Strzeleckiej 2 Dywizji Strzeleckiej i jako jej dowódca brał udział w walkach z wojskami polskimi, uczestniczył w zajęciu twierdzy w Brześciu Litewskiem oraz bitwie warszawskiej.
Po zakończeniu działań bojowych w czasie wojny domowej został skierowany na wyższy akademicki dowódców w Akademii Wojskowej im. Frunzego, który kończy w 1922 roku. Po ukończeniu kursu zostaje pomocnikiem dowódcy 5 Dywizji Strzeleckiej, a w październiku 1923 roku dowódcą 3 Dywizji Strzeleckiej. W 1928 roku kończy Wyższy Akademicki Kurs Doskonalący Dowódców w Akademii im. Frunzego.
W styczniu 1930 roku został pomocnikiem, a następnie zastępca inspektora ds. przygotowania fizycznego Inspekcji Armii Czerwonej, po czym w styczniu 1934 roku został zastępcą Inspektora Piechoty Armii Czerwonej, a w listopadzie 1935 roku zastępcą Szefa 2 Wydziału Sztabu Generalnego Armii Czerwonej.