Zyskał rozpoznawalność swoimi działaniami społecznymi i publicznymi wypowiedziami. Opowiadał się za dostarczaniem narkomanom strzykawek i wykonywaniem ciężarnym kobietom badań na obecność wirusa HIV. Zajmował się także organizowaniem akcji na rzecz osób bezdomnych. W 1991 został zawieszony na okres roku przez samorząd lekarski, gdy ujawnił w prasie, że w 1987 pomógł przy eutanazji nieuleczalnie chorego pacjenta. W 1993 decyzję tę unieważniła Rada Stanu. Był autorem publikacji książkowych, m.in. Changer la mort (1977) i Requiem pour la vie (1985).

29 czerwca 1988 został ministrem delegowanym (wiceministrem) do spraw zdrowia w rządzie Michela Rocarda. Ustąpił już 8 lipca tegoż roku po kontrowersyjnych wypowiedziach dotyczących m.in. narkomanii. W 1989 jako niezależny kandydat z ramienia Partii Socjalistycznej uzyskał mandat posła do Parlamentu Europejskiego III kadencji, wykonując go do 1994. W 1992 z ramienia listy Bernarda Tapie wszedł w skład rady regionu Prowansja-Alpy-Lazurowe Wybrzeże;