W 1906 awansowany na kapitana, przeszedł na emeryturę w 1910, powrócił jednak do służby jako ochotnik podczas I wojny światowej. thumb|240px|Pisarz w stroju galowym jako członek Akademii Francuskiej (lipiec 1892)
Twórczość Równoległe zajmował się twórczością literacką, do której tematy czerpał z obserwacji i impresji z życia na morzu, a także z bogatych doświadczeń podróżniczych. Debiutował w 1879 powieścią Azjadea (Aziyadé), która nie spotkała się z istotnym oddźwiękiem ze strony krytyki. Znaczne powodzenie odniosła dopiero następna powieść Rarahu (1880; znana też pod zmienionym tytułem Le Mariage de Loti), co stało się zachętą do dalszego tworzenia. W kolejnych latach powstały poczytne: Romans spahisa (Le Roman d'un spahi, 1881), Mój brat Yves (Mon frère Yves, 1883), Rybak islandzki (Pêcheur d’Islande, 1886), Pani Chryzantem (Madame Chrysanthème, 1887) czy też będąca kontynuacją debiutanckiego utworu powieść Zjawa Wschodu (Fantôme d'Orient, 1892).
Jego utwory spotkały się z życzliwą krytyką m.in. Ferdinanda Brunetière’a, Anatole’a France’a, Paula Bourgeta i Jules’a Lemaître’a. Przychylny odbiór jego prozy i poczytność zapewniał mu prosty i bezpośredni styl, sugestywność obrazów oraz egzotyka tła opisywanych zdarzeń.