W czasach okupacji niemieckiej Antonina Woźna przebywała w rodzinnym domu w Kamieńcu. W listopadzie 1940 roku została wysiedlona do Sławatycz nad Bugiem. Udzielała prywatnych lekcji języka polskiego, matematyki, historii i geografii. Później pracowała jako nauczycielka w Publicznej Szkole Powszechnej w Sławatyczach. Po zakończeniu wojny Antonina Woźna wróciła do Przyprostyni. W tamtejszej szkole pracowała aż do roku 1968, pełniąc również funkcję dyrektorki. Zmarła w 1989 roku w Kamieńcu, gdzie została pochowana.
Działalność na rzecz folkloru wielkopolskiego Pracując w szkole Antonina Woźna zwracała również uwagę na istotę tradycji i dziedzictwa kulturowego w edukacji. Zbierała i dokumentowała przejawy zanikającej zbąszyńskiej kultury ludowej. Gromadziła elementy materialnego i niematerialnego dziedzictwa kulturowego. Rozmawiała z mieszkańcami, spisywała przyśpiewki, przysłowia i wierzenia. Zbierała elementy strojów ludowych, między innymi czepce, spódnice, kurtki i buty. Uczestniczyła w weselach, gdzie przyglądała się lokalnym zwyczajom i obrzędom, które na bieżąco opisywała.