Pełnomocnikiem Wiesenberga był Wacław Kohane. Twierdził on, że Wiesenberg napisał Tajemnicę w 1912, a w 1916 udostępnił ją Grzymale. Opierając się na opinii powołanego rzeczoznawcy, prof. Sinki, sąd oddalił skargę Wiesenberga. Po zaskarżeniu orzeczenia, krakowski Sąd Apelacyjny uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji. Proces toczył się do wybuchu II wojny światowej i nie przyniósł rozstrzygnięcia. Do rozprawy apelacyjnej prawdopodobnie nie doszło.

W dyskusję o bezpodstawności oskarżenia zaangażował się także Sąd Koleżeński Związku Autorów Dramatycznych Polskich. W jego skład wchodzili Wacław Grubiński, Jerzy Szaniawski i Tadeusz Konczyński. Stwierdzili oni, że obu sztuk nie można porównywać ze względu na zupełnie różny poziom artystyczny.

Przypisy

Kategoria:Afery w II Rzeczypospolitej