Z jego inicjatywy nocą z 27 na 28 czerwca przed warszawskim Pałacem Prymasowskim została wzniesiona szubienica, a następnego dnia powieszono bez sądu więźniów podejrzewanych o zdradę.
Był oficerem Legionów Polskich we Włoszech i adiutantem generała Jana Henryka Dąbrowskiego. Od 1802 służył w armii włoskiej. W latach 1808–1810 brał udział w kampanii Napoleona Bonaparte w Hiszpanii, zaś w 1812, awansowany uprzednio na generała brygady, w kampanii moskiewskiej. Później mianowany gubernatorem Ferrary.
W 1806 otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Korony Żelaznej, a w 1809 Krzyż Oficerski Orderu Legii HonorowejTadeusz Jeziorowski: The Napoleonic Orders. Ordery Napoleońskie. Warszawa 2018, s. 149.
Działalność masońska
W czerwcu 1804 roku został członkiem, w 15. stopniu wtajemniczenia, loży wolnomularskiej La Providenza (Wielki Wschód Francji) przy 1. pułku włoskim w Królestwie Neapolu, od sierpnia był I dozorcą tej loży. Od sierpnia 1805 roku był wielkim dozorcą Wielkiego Wschodu Włoch w MediolanieLudwik Hass, Wolnomularze polscy w lożach Zachodu: dwie pierwsze dekady XIX wieku, w: Ars Regia 7/8, 13/14, 1998-1999, s.