Floortime (pol. czas na podłodze) jest najważniejszym komponentem podejścia DIR – techniką opartą na kontakcie z dziećmi w sytuacji równości podmiotowej. Ma za zadanie dopasowanie się do indywidualnych różnic w przetwarzaniu informacji i do poziomu rozwoju emocjonalnego danego dziecka. Zgodnie z nazwą, zwłaszcza w pracy z najmłodszymi dziećmi, kontakt twarzą w twarz przebiega na poziomie podłogi. W okresach późniejszych stosuje się już inne okoliczności kontaktu.
Model DIR pozwala stosującym go osobom zaprojektować program interwencji, która bazować będzie na osiągnięciach rozwojowych konkretnego dziecka i indywidualnym profilu jego funkcjonowania, przy założeniu kluczowości relacji z innymi ludźmi, będących istotą wspierania rozwoju. Wykorzystuje się w tym kontekście do maksimum naturalne emocje dziecka, jego dążenia i zainteresowania. Dzięki więzi z drugim człowiekiem, która oparta jest na kontakcie emocjonalnym, pacjent przyswaja sobie kompetencje poznawcze, umiejętności społeczne i emocjonalne, a także język.