Drakońskie rządy francuskich feudałów spowodowały bunt, który rozpoczął się 30 marca 1282 od znieważenia na ulicy sycylijskiej mężatki przez dwóch francuskich żołnierzy, którzy po tym incydencie zostali zabici przez tłum. Wezwaniem do powstania były dzwony bijące na nieszpory. Sycylijczycy napadali i mordowali Francuzów. W czasie buntu zginęło kilka tysięcy FrancuzówZygmunt Ryniewicz, Leksykon bitew świata. Warszawa 2004, s. 470, 471..
W sierpniu na wyspie wylądowali Aragończycy, będący w tajnym przymierzu z Bizancjum. Powstanie wybuchło dzięki bizantyńskiej dyplomacji. Aragończycy stali się nowymi panami wyspy, a Karol bardziej musiał się martwić o posiadłości we Włoszech, niż myśleć o krucjacie na Bizancjum. Po usunięciu Karola I Andegaweńskiego na tron został wyniesiony król Aragonii Piotr III Aragoński, który wylądował na wyspie i koronował się 30 sierpnia 1282.
Zobacz też Castel Nuovo w Neapolu Nieszpory sycylijskie (opera)
Przypisy
Bibliografia Deno J. Geanakoplos, Emperor Michael VIII Palaeologus and the West, 1258–1282: A Study in Byzantine–Latin Relations, Cambridge 1959, s.