Zarówno broń artyleryjska, jak i torpedowa dysponowały systemami kierowania ogniem, wspomagane dwoma dalmierzami Vickersa, umieszczonymi na dachu pomostu: o bazie 3 metrów dla dział kal. 120 mm i 4-metrowym dla działek przeciwlotniczych. Wyposażenie uzupełniały trzy reflektory, system sygnalizacji podwodnej, echosonda, żyrokompas, radiostacja, dwie szalupy, kuter roboczy oraz dwie tratwy ratunkowe.
W momencie wejścia do służby załoga okrętu składała się ze 127 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Po zakończeniu budowy i odbiorze niszczyciel wyruszył w drogę do kraju, osiągając go 8 sierpnia 1933 roku. Przed wybuchem II wojny światowej „Vouga” (wraz z bliźniaczymi jednostkami „Tejo” i „Douro”) stacjonował w Lizbonie. Po wybuchu działań wojennych, mimo neutralności, okręt wraz z innymi niszczycielami uczestniczył w patrolach wzdłuż wybrzeża oraz pomiędzy Azorami i Maderą. 20 lutego 1940 roku „Vouga” uratował 40 rozbitków z holenderskiego statku „Alkmaar” o pojemności 6982 BRT, który 16 lutego wszedł na skały w okolicach São Filipe na Wyspach Zielonego Przylądka.