Jej recenzent, prof. Tomasz Strzembosz, uznał, że wypełniła lukę w historiografii harcerstwa polskiego ze względu na dotychczasowy „brak poważnych prac syntetycznych, ogarniających całość zjawiska oraz gruntownych analiz poszczególnych zagadnień”. W dalszej pracy naukowej zajął się uzupełnieniem obrazu harcerstwa polskiego o jego działalność na terenie Litwy w pierwszych latach II wojny światowej. Przeprowadzając kwerendę w archiwach litewskich, napisał dość obszerny artykuł Harcerstwo polskie na Litwie w latach 1939–1941.
Działalność publicystyczna Publicystyka ks. Krzysztofa Bojko dotykała kwestii programu pracy wychowawczej i religijnej, kreśliła program polskiego harcerstwa, w którym naczelną zasadą wychowania integralnego miał być rozwój religijny, moralny, intelektualny i fizyczny harcerzy, a wychowanie prospołeczne w harcerstwie miało prowadzić przez system małych wspólnot do wychowania prorodzinnego i patriotycznego. Charakterystyczną cechą metody wychowawczej w harcerstwie, zdaniem ks. hm. Krzysztofa Bojko,powinna być wzajemność, pośredniość, stopniowość, wszechstronność, pozytywność oraz otwarcie na świat, ludzi i przyrodę. Jako kapłan i kapelan ZHR-u wydał „Podręcznik duszpasterza harcerskiego”.