W publicznym procesie odbywającym się w sali rozpraw w Resursie Kupieckie w Bydgoszczy, sądzony był wspólnie z porucznikiem Jerzym Łozińskim i podporucznikiem Władysławem Subortowiczem jako członkowie grupy kontrwywiadu wileńskiej AK o kryptonimie „Cecylia”. Łozińskiemu, Milwidowi i Subortowiczowi prokuratura zarzuciła, iż w roku 1944 zatrzymali i wydali Niemcom czworo działaczy komunistycznych. 3 września 1949 wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy został skazany na karę śmierci i 12 listopada 1949 stracony w więzieniu przy Wałach Jagiellońskich w Bydgoszczy. Ciało Witolda Milwida potajemnie pochowano na cmentarzu komunalnym w Bydgoszczy. Jego żona Irena Milwid za pomoc mężowi została skazana na rok i sześć miesięcy więzienia.
W 1964 na emigracji ukazała się książka Sergiusza Piaseckiego pt. Dla honoru Organizacji. Witold Milwid był pierwowzorem książkowego „R-9”.
W 1991 Witold Milwid został pośmiertnie uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1994 Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy uznał wydane wcześniej orzeczenia skazujące Witolda Milwida na śmierć za nieważne.
Przypisy
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich stracone w Polsce Ludowej 1944–1956 Kategoria:Żołnierze Okręgu Wilno Armii Krajowej Kategoria:Urodzeni w 1915 Kategoria:Zmarli w 1949