Od 1930 roku był profesorem bakteriologii w University College Hospital, szybko ożywił wartościowe badania nad infekcjami powodowanymi przez paciorkowce. Pracował z S. D. Elliottem nad przejściową bakteriemią, która związana jest z sepsą w następstwie problemów z zębami oraz ekstrakcją zęba. Ich dalsze badania dotyczące zakażeń szpitalnych zwróciły uwagę na wady istniejących metod opieki i izolacji, nie tylko na oddziałach otorynolaryngologicznych i mniejszych szpitalach, ale także w ogólnej praktyce szpitalnej. W 1932 roku wybrał hemolityczne szczepy paciorkowców jako przedmiot Wykładów Milroya (ang. Milroy Lectures). Charles Okell nie tylko miał klarowny styl wypowiedzi i umiejętność publicznego przemawiania, ale także był znakomitym nauczycielem, oraz miał lekkie pióro i skłonności do uprawiania dziennikarstwa, którymi wykazał się w trakcie jego późniejszej kariery medycznej. Od 1930 roku poświęcił wiele czasu na przegląd literatury bakteriologicznej, a od 1932 do 1937 był asystentem redaktora czasopisma Journal of Pathology and