Rozprawy muzyczne Jest pierwszym znanym z nazwiska teoretykiem, który podjął się opisu i uporządkowania notacji menzuralnej epoki ars nova w swoim traktacie Libellus cantus mensurabilis (ok. 1340). Jest to zresztą najczęściej kopiowana rozprawa menzuralna średniowiecza, zachowana w 47 kopiach, komentowana przez Prosdocimusa de Beldemandis i Ugolina de Orvieto. Część pierwsza jego Ars contrapuncti, pt. Quilibet affectans, jest jednym z najwcześniejszych traktatów kontrapunktycznych i najliczniej zachowanym spośród XIV- i XV-wiecznych tekstów na ten temat. Rozważa w nim kwestie podziału konsonansów (na doskonałe i niedoskonałe) oraz określa reguły ich następstwa.
W czasach nowożytnych został wydany drukiem najpierw w ramach trzytomowej serii Scriptores ecclesiastici de musica sacra potissimum (red. Martin II Gerbert, 1784), a następnie w Scriptorum de musica medii aevi nova series, t. I-IV (red. Charles Edmond Henri de Coussemaker, Paryż 1864-76). U Gerberta pojawiają się błędne nazwy traktatów: Ars discantus zamiast Musica theorica (I ks. Notitia artis musicae) oraz Quaestiones super partes musicae zamiast Compendium musicae practicae.