O imperativo present en o francés expresa ordens u prohibicions d'acuerdo con o modo imperativo, pero tamién consello, deseyo, suposición y ruego Gramática francesa. Larousse Editorial, S.A, 2000., p 137-138..

Forma O imperativo present amuestra formas pareixidas a las d'o present d'indicativo. No tiene que tres personas: a segunda d'o singular, a primera d'o plural y la segunda d'o plural. En as atras personas se fa servir o present de subchuntivo.

Una caracteristica d'o imperativo francés que lo fa diferent d'o imperativo occitán Pierre Bec: La langue occitane. Presses universitaires de France, 1973. Colection Que sais-je?, pp 28-29., catalán y aragonés ye que se fa servir en as oracions negativas, por o que no se recurre a garra present de subchuntivo como en estas luengas: Ne chante pas!. Non cantes pas! (con subchuntivo en occitán). No cantes! (con subchuntivo en aragonés). Ne fais pas cela. Non fagas pas aquò (con subchuntivo en occitán). No faigas ixo (con subchuntivo en aragonés).

En a primera conchugación a segunda persona d'o singular no presenta a -s final d'o morfema, de no estar debant d'una particla pronomino-adverbial en u y por razons d'eufonía: Mange!. Manges-en!.

Os verbos pronominals o pronombre se posa dezaga d'o verbo en a forma afirmativa pero debant en a forma negativa: Lève-toi. Ne te lève pas.

Irregularidaz As irregularidaz mes notables d'o imperativo present las trobamos en os verbos être ("estar-ser"), avoir ("haber"), savoir ("saber"), y vouloir ("querer").

O verbo vouloir ye defectivo y no presenta que a segunda persona d'o plural veuillez ("querit" José Antonio Saura Rami: Elementos de fonética y morfosintaxis benasquesas. Gara d'Edizions, Institución Fernando el Católico, 2003 pp 233-271., "querez" Chabier Lozano Sierra, Ánchel Loís Saludas: Aspectos morfosintácticos del belsetán, 2005, Gara d'Edizions, pp 108-129.).

O verbo avoir presenta as formas aie ("tiene"), ayons y ayez ("tenit", "tenez").

O verbo être ("estar-ser") presenta as formas sois ("se"-"está"), soyons y soyez ("set"-"estat", "sez"-"estaz").

O verbo savoir presenta as formas sache ("sabe"), sachons y sachez ("sabet", "sabez").

Emplego Un emplego basico d'o imperativo son as ordens: Manges-en!. Mincha-ne!.

Un atro emplego basico son as prohibicions, tipicament con a forma negativa: N'en mange pas!. No en minches!.

O imperativo se puede fer servir pa expresar deseyos: Amusez-vous bien.

Os consellos se pueden expresar con o imperativo: Ne t'en fais pas. No te'n fayas Fernando Blas Gabarda, Fernando Romanos Hernando: Diccionario Aragonés: chistabín-castellano. (Bal de Chistau). Gara d'Edizions, 2008. p 294..

Un d'os tiempos adecuaus pa fer suposicions ye o imperativo: Lisez cette lettre, vous comprendrez mieux. Leyet esta carta, entenderez millor.

Bi ha un emplego d'o imperativo d'o verbo aller ("ir") pa exhortar a belún que no faiga cualquecosa: N'allez pas penser que je vous soupçonne.

Referencias

Bibliografía Gramática francesa. Larousse Editorial, S.A, 2000. Jesús Cantera y Eugenio de Vicente: Gramática francesa. Editorial Cátedra, S.A., 1999. Jacky Girardet, Jean-Marie Cridlig: Panorama Plus 1 Méthode de français. Santillana-Clé International, 1996. Jacqueline Picoche y Jean-Claude Rolland: Dictionnaire étymologique du français. Dictionnaires Le Robert, 2009. ISBN 2849024244, 9782849024249. Ludivine Glaud, Yves Loiseau, Elise Merlet: Grammaire essentielle du françáis. B1. Les Éditions Didier, 2015. Maïa Grégoire, Odile Thiévenaz: Grammaire progressive du français. Clé International, 2002.