Iste articlo ye sobre l'idioma escocés chermanico. Ta atros emplegos se veiga idioma escocés.
L'escocés u scots ye una luenga chermanica que se charra en as Tierras Baixas d'Escocia, antimás d'en partes d'Irlanda d'o Norte. As luengas que en son mas amanadas son l'anglés y o frisón: antiparte, a suya mesma existencia como luenga ye controvertida, en estar considerada por muitos como un simple dialecto de l'anglés.
Foneticament no acompanyó a l'anglés en o gran cambio vocalico que se desvinió en l'anglés meyo y fació que esdevenís l'anglés moderno, por o que se puet dicir que l'anglico escocés representa una pervivencia de l'anglés meyo. Entre os arcaísmos conservaus en anglés americano bi ha cognatos de parolas de l'anglés meyo y l'anglés moderno primerenco que se conservan en anglico escocés.
Dialectos Se considera que l'anglico escocés tien cinco dialectos: Escocés d'o norte, que se charra en o territorio escocés a o norte de Dundee. Escocés central, charrau dende Fife y Perthshire dica Lothians y Wigtownshire. Escocés d'o sud, fablau en a comarca d'a muga entre Escocia y Anglaterra. Escocés insular, propio d'as islas Shetland y d'as islas Orkney. Escocés d'Ulaidh, que charran en Ulaidh y atros puestos amanaus d'Irlanda os descendients d'os colonos escoceses que se i troban.
Historia 250px|thumb|left|Expansión historica de l'anglico escocés. En color roya extensión d'a luenga anglo-saxona u anglés antigo a principios d'o sieglo IX en a partida norte d'o Reino de Northumbria; en color narancha (sumando-se a la roya) extensión de l'anglico escocés primerenco a principios d'o sieglo XV; en color amariella (sumando-se a las anteriors) extensión actual de l'anglico escocés. En a Edat Meya l'anglico escocés s'estendilló en cualques zonas d'Escocia a costa d'o gaelico escocés. Os reis concedioron feudos a nobles anglo-normandos que introducioron o feudalismo, y fundoron burgos u ciudatz fortificadas que pobloron con colons angleses y flamencos. D'esta traza en os burgos se cheneralizó l'uso d'un lenguache que evolucionará ta l'actual anglico escocés, lenguache que s'estendilló por o sud d'Escocia y as Lowlands. La nobleza y la cort parlaban francés u anglo-normando entre os sieglos XII y XIV, pasando dimpués a charrar anglico escocés. Jean Sellier: Atlas de los pueblos de Europa Occidental. Editorial Paidós, 2008 pp 165-166.
A reforma protestant suposó un retacule de l'anglico escocés debant de l'anglés. A versión d'a Biblia de Chinevra d'os calvinistas se tradució a l'anglés. Os calvinistas u presbiterians fundoron escuelas en Escocia pa estendillar-sen. En 1579 s'imposó que en todas as casas tenesen una Biblia en luenga vulgar, ye dicir, en anglés. A unión d'Escocia con Anglaterra fació que l'anglés fuese a luenga d'o poder y en l'anyo 1611 o rei Chacobo VI d'Escocia fació imposar una sola versión d'a Biblia en Anglaterra y Escocia.
Referencias
*