París (Paris en francés y oficialment, ) ye a una ciudat de Francia d'a que ye a suya capital, trescruzata por o río Sena. O municipio u comuna de París tien 2.240.621 habitants (2012) y ye o centro d'un aria metropolitana d'una población de 12.292.895 (2012) d'habitants, una d'as mayors d'Europa y que corresponde a la rechión parisién u Île-de-France en francés, una d'as rechions de Francia, estando-ne tamién la capital suya. Con una superficie de 105,40 km², a suya densidat de población ye de 21.258 hab/km² (2012).
París ye a prencipal ciudat d'o país, seu d'o Gubierno central francés y puesto a on se troban as prencipals representacions diplomaticas d'atros estaus. Antiparte, ye una ciudat con gran importancia economica, en estar, chunto con Londres, o centro economico mas important d'Europa. Madrid puede convertirse en la metrópoli más importante de Europa tras París y Londres, en El Economista. dreita|thumb|250px|Anvista de París, con o río Sena y a Torre Eiffel dende a Seu de Nuestra Sinyora de París. Dende que Chulio César conquirió as Galias en 52 aC y adhibió o suyo territorio a la Republica Romana, a ciudat de París, que se troba situata en un puesto estratechico, a o canto d'un río navegable como ye o río Sena y en una crucillata natural de camins, se convertió en una ciudat de gran importancia historica, encara mas cuan se convertió en a capital d'o Reino franco, estando asinas ya ta cutio a capital d'os sucesivos reinos y republicas d'a Historia de Francia dica l'actualidat. Por ixe herencio d'a Historia, a ciudat tien cuantos edificios y puestos d'intrés, repuis de mas de 2.000 anyadas d'Historia. Fa parte d'a Organización d'as Ciudaz d'o Patrimonio d'a Humanidat.
Actualment mas d'a metat d'a población menor de 15 anyadas d'a ciudat tien ascendencia forana, en particular d'orichen magrebín y d'as antigas colonias francesas de l'Africa subsahariana.
Historia
Prehistoria y Antigüidat Se conoix a presencia de población estable, alto u baixo, en o territorio d'a ciudat de París a lo menos dende a dita Cultura Chasséen (4300 aC-3500aC), mientres o Neolitico.
As primeras noticias historicas d'a ciudat son d'o sieglo III aC, cuan un pueblo celta dito parisii (u parisios), fortificó a isla d'a Cité, que forma o corazón u nuclio d'a primitiva ciudat. Iste pueblo yera qui habitaba a redolada cuan i plegoron as tropas de Chulio César a las Galias o 52 aC, y pareix que nomás ocupaba una chicota isla d'o río Sena, ye fácil que a isla d'a Cité, encara que ista hipotesis ye hue en descusión, y podría mesmo estar belatra isla hue desapareixita en cambiar o curso fluvial. right|thumb|250px|Caldarium d'as termas de Cluny en l'actual París.
En ixe anyo de 52 aC s'escaició la batalla de Lutecia mientres a Guerra d'as Galias, cuan las tropas de l'Exercito romano mandadas por Tito Labieno, lugartenient de Chulio César, redotó a una coalición de galos (parisios, senons y aulercos) mandaus por Camulogeno.
En os tiempos de Chulio César, a ciudat prenió o nombre de Lutecia. Os romanos enamplaron as antigas mugas celtas d'a ciudat, especialment sobre o canto ezquierdo d'o río Sena. A población d'a ciudat en ixas envueltas yera prou chicota, d'alto u baixo 6.000 habitants, y a ciudat no yera mas que una ciudat como cuantas atras en as Galias. En contimparanza, a ciudat de Lugdunum (hue León d'o Roine) teneba en ixas envueltas 50-80.000 habitants y yera a prencipal ciudat romana en as Galias. Sindembargo, mientres l'Imperio Romano bels emperadors vivioron en a ciudat.
Arredol d'o sieglo III s'escaició la cristianización d'a ciudat, que seguntes la tradición fue obra de Sant Denís, qui se diz que estió lo primer bispe d'a diocesi de París y que fue martirizau en la ciudat y decapitau, en lo pueyo de mons Martyrium, l'actual Montmartre.
En o Baixo Imperio Romano, a población parisién se replegó dezaga d'as murallas d'a ciudat, por a inseguridat provocata por as invasions chermanicas (cal parar cuenta que o limes u muga de l'Imperio con Chermania yera prou amanato). Sindembargo, dende o sieglo IV tenemos constancia d'a existencia de rabals en a ciudat, difuera d'o recinto murallato. Ye en ixe inte que la ciudat recuperó o suyo antigo nombre de París, vinculau a l'antigo pueblo celta que i viviba.
En l'anyo 383 s'escaició en o lugar la batalla de Lutecia, cuan Magno Maximo heba estau proclamau emperador por las tropas suyas redotó a Gracián, en conseguindo dende alavez lo control de bellas partes occidentals de l'Imperio Romano.
En l'anyo 450 Atila, rei d'os hunnos, trescruzó lo río Rin y dentró en la Galia ta espullar-la. Seguntes la tradición, Santa Chenoveva latiguió la esfensa d'a ciudat, cuan los suyos dirichents pensaban albandonar-la a los hunnos, que bien luego foron redotaus en la batalla d'os Campos Catalaunicos por una coalición de romanos mandaus por Aecio y visigodos mandaus por Teodorico I, albandonando como consecuencia los hunnos la Galia. Tamién seguntes la tradición Santa Chenoveva salvó la ciudat d'os francos, convertindo-se asinas en santa patrona d'a ciudat de París.
Edat Meya En l'anyo 507 Clodoveu I, rei d'os francos, redota en la batalla de Vouillé a Alarico II, rei d'o Reino visigodo de Tolosa, en consolidando asinas lo poder d'os francos en la Galia, y en 509 instala la capital d'o Reino franco en la ciudat de París, Laurent Theis: Clovis: de l'histoire au mythe Éditions Complexe. p. 218. ISBN 9782870276198 que dende alavez prencipia la suya consolidación como una d'as prencipals ciudaz d'a Galia.
Mientres la dinastía merovinchia la ciudat no tenió cambios d'importancia, encara que n'estase la suya capital, en estar a cuestión d'a capitalidat un aspecto poco important en una cort que yera de contino en movimiento d'una ciudat a una atra.
O 28 de marzo de 845 una flota de 120 barcos vikingos que se creye mandaba Ragnar Lodbrok que heba remontau lo río Sena dende la suya desembocadura atacó la ciudat de París, en espullando-la, en lo conoixiu como seche de París de 845. Lo rei francés Carlos II lis pagó un rescate de bels 2.500 kg d'oro y d'archent ta que reblasen y albandonasen la ciudat.
En chinero de 857, una flota de vikingos daneses que en agosto de l'anyo anterior heba espullau la ciudat de Roan y heba hibernau amán de Naoned, en remontando lo río Sena plega en París y incendia la ciudat en desichindo un rescate ta no destruyir a basilica de Sant Dionís. Lucien Musset: Las invasiones. El segundo asalto contra la Europa cristiana. Editorial Labor, S.A., Barcelona, 1982, 1a reimpresión, p.68. La flota yera baixo lo mando de Björn Ragnarsson.
En 885-886 s'escaició lo seche de París de 885-886, cuan una atra vegada los vikingos remontoron lo río Sena, plegando en las puertas de París lo 24 de noviembre de 885 con una flota de 700 barcos, mandaus por Rollo, cuan las obras de modernización d'as esfensas d'a ciudat no yeran encara rematadas, fendo-se cargo d'a esfensa d'a ciudat lo conde de París Eudes, qui consiguió resistir lo seche dica que lo rei Carlos III lo Gordo plegó en un alcuerdo con los vikingos en deixando-los remontar lo río Sena ta que espullasen lo reino de Borgonya que en ixas envueltas no reconoixeba la suya autoridat. Iste seche fortaleixió lo papel d'Eudes y ye fácil que como consecuencia d'ixo se convertise en rei de Francia en morir Carlos.
Cuan a finals d'o sieglo X Hugues Capet, primer rei d'a dinastía capeta, se converte en rei de Francia, s'instala en a ciudat de París y se i fa un amplo esviellamiento d'os suyos edificios, como lo palacio reyal en la isla d'a Cité, la primera ilesia a on hue se debanta la Santa Capiella de París u l'abadía de Saint-Germain-des-Prés.
En ixas envueltas la ciudat se trobaba dividida en tres partes diferenciadas: la Cité (la ciudat) en o suyo centro en la isla d'a Cité, la ville (la villa) a lo norte en a marguin dreita d'a Sena y a on se i concentraban los edificios oficials y comercials, y la université (la universidat) a lo sud en a marguin ezquierda, a on se trobaba la primitiva Universidat, con nomás que tres puents que trescruzaban lo río y comunicaban cadaguna d'as partes entre ellas. Lo comercio d'a ciudat se feba a traviés d'a Sena, convertindo-se París en o puesto a on se concentraba la producción de vin d'a suya redolada ta la suya exportación a traviés d'o río, estando iste comercio concediu a un gremio de comerciants (la clamada Hanse Parisienne) que teneba lo monopolio d'o comercio con Mantes-la-Jolie ta favoreixer a los franceses frent d'os comerciants de Roan en o ducau de Normandía, que alavez yera un dominio d'os reis d'Anglaterra, privilechio que fue confirmau dimpués por Loís VIII de Francia. Ista hansa d'os comerciants parisiens, con a suya infraestructura burocratica, estió lo chermen d'o concello municipal de París, estando lo suyo emblema un barco, barco que encara hue amanixe en l'escudo d'armas de París. Loís IX de Francia lo desembolicó, en establindo-ne en l'anyo 1263 un organo de gubierno d'ixa hansa formau por os comerciants parisiens y presidiu por un pebostre qui yera asistiu por cuatre aduyants u échevins; estando Evrard de Valenciennes lo primer pebostre d'os mercaders de París.
Mientres lo reinau de Chuan II de Francia lo pebostre de París yera Étienne Marcel, fácil que lo prencipal d'os pebostres d'a historia d'a ciudat. Étienne Marcel prebó de controlar lo poder d'o rei en limitando-lo, convertindo-se asinas en lo líder d'un movimiento reformista en o reino y tenendo en consecuencia un destacau papel en los Estaus Chenerals de Francia convocaus en 1355, 1356 y 1357 ta financiar la Guerra d'os Cient Anyos, pero a la fin Carlos V podió mantener lo control d'o reino y tot ixo remató con l'asasinato d'Étienne Marcel o 31 de chulio de 1358 por un sector d'a burguesía parisién, que temeba que Étienne entregase la ciudat a los angleses como consecuencia d'a suya oposición a lo rei de Francia.
O 23 de noviembre de 1407 s'escaició en a ciudat de París l'asasinato de Loís I d'Orléans, duque d'Orléans y chirmán d'o rei Carlos VI, instigau por lo suyo primo Chuan I de Borgonya en un contexto d'enfrentamientos entre armagnacs y borgonyons, cuan Loís heba debilitau la posición d'o suyo primo Chuan. Iste feito desencadenó la Guerra Civil entre armagnacs y borgonyons, una guerra civil que tenió una durada de 30 anyadas y que no remató dica lo Tractau d'Arras en l'anyo 1435 que concedió una independencia de facto a l'Estau borgonyón, encara que iste conflicto ye l'inicio d'a secular luita d'os Habsburgo contra lo reino de Francia, luita que s'orichinó chustament por o control de l'herencio de l'estau borgonyón.
Edat Moderna Renaiximiento