Black Sabbath ye una banda británica d'Heavy metal formada en 1968 en Birmingham por Tony Iommi (guitarra), Ozzy Osbourne (voz), Geezer Butler (baxu) y Bill Ward (batería).
De magar, la banda sufrió ensame de cambeos de formación, con más de venticinco antiguos miembros. Formaos orixinalmente como una banda de Blues rock llamada nun principiu Polka Tulk y darréu, Earth, l'agrupación incorporó lletres sobre ocultismu y horror con guitarres afinaes de manera más grave, camudando'l so nome por Black Sabbath, y consiguiendo dellos discos d'oru y platino na década de 1970.
Al ser una de les primeres y más influyentes bandes d'Heavy metal de tolos tiempos, Black Sabbath ayudó a desenvolver el xéneru con publicaciones tales como Paranoid (1970), álbum que foi cuatro veces discu de platín. El grupu vendió más de quince millones de copies namái nos Estaos Xuníos.
Primeres producciones discográfiques Black Sabbath fichó pa la Philips Records n'avientu de 1969 y publicó'l so primer senciellu, «Evil Woman», en xineru de 1970, al traviés de Fontana Records, subsidiaria de Philips. Los posteriores discus saldríen pola nueva compañía de rock progresivu creada por Philips, Vertigo Records. Anque'l senciellu nun entró en nenguna llista de ventes, la banda consiguió dos díes nun estudiu pa grabar el so primer álbum col productor Rodger Bain. Iommi recuerda grabar en direuto: «Pensamos: "Tenemos dos díes pa faelo y unu d'ellos ye p'amiestos". Asina que grabamos en direutu. Ozzy taba cantando coles mesmes, namái lo asitiamos nuna cabina estreme y llanzámonos al asuntu. Nunca tuvimos una segunda ronda de la mayoría del material».
Black Sabbath, l'álbum debú de la banda, salió al mercáu'l vienres 13 de febreru de 1970. Algamó l'octavu puestu nel UK Albums Chart y, tres la so publicación n'Estaos Xuníos en mayu de 1970, algamó'l ventitrés nel Billboard 200, onde permaneció mientres más d'un añu. El discu foi un ésitu comercial pero foi duramente criticáu pelos medios; dende entós foi certificáu como discu de platín n'Estaos Xuníos y nel Reinu Xuníu.
Black Sabbath publicó'l so segundu álbum, Paranoid, n'ochobre de 1970, l'álbum esguiló hasta'l númberu unu nel Reinu Xuníu. L'ésitu de Paranoid dexó a la banda realizar la primer xira polos Estaos Xuníos n'avientu de 1970, lo que provocó la publicación del segundu senciellu, «Iron Man». Anque nun consiguió entrar nel top cuarenta, «Iron Man» permanez como unu de los cantares más populares de la banda, y ye'l senciellu que más altu llegó nes llistes d'Estaos Xuníos hasta «Psycho Man» en 1998.
En febreru de 1971, Black Sabbath tornó al estudiu pa empezar a grabar el so tercer álbum. Tres l'ésitu de Paranoid, la banda consiguió más tiempu n'estudiu según «un maletu llenu de dineru», que los miembros utilizaron pa mercar drogues. «Tábamos metíos na coca, enforma», esplicó Ward. «Estimulantes, tranquilizantes, quaaludes, lo que fuera. Llegó al puntu de que teníes idees pero dempués se te escaecíen, porque tabes bien fuera de ti».
En xunetu de 1971 publicóse Master of Reality, namái seis meses dempués del llanzamientu de Paranoid. L'álbum algamó'l top diez tantu nel Reinu Xuníu como nos Estaos Xuníos. En xunu de 1972, la banda axuntóse en Los Angeles pa empezar a trabayar nel so siguiente LP nos estudios Record Plant. El procesu de grabación tuvo llaráu de problemes, na so mayoría debíos al abusu de sustancies. Mientres trataba de grabar el cantar «Cornucopia» dempués de sentase metanes el cuartu tomando drogues», Bill Ward tuvo a puntu de ser despidíu de la banda.
Black Sabbath Vol.4 publicóse en setiembre de 1972, y anque les crítiques siguíen siendo negatives, llegó al discu d'oru en menos d'un mes, y foi'l cuartu álbum consecutivu n'algamar el millón de copies vendíes nos Estaos Xuníos. El cantar «Tomorrow's Dream» foi editáu como un senciellu (el primeru dende Paranoid) pero nun consiguió entrar nes llistes de popularidá. Tres una estensa xira polos Estaos Xuníos, la banda visitó per primer vegada Australia y, de siguío, pasó pola Europa continental.
Pa la siguiente placa optaron por arrendar el castiellu Clearwell nel Monte de Dean, Inglaterra. «Ensayábamos nos cuartones y yera abondo espeluznante pero tenía daqué d'atmósfera, remembraba coses, y el material empezó a salir otra vegada». Mientres trabayaben nos cuartones, Iommi atopó col riff principal de «Sabbath Bloody Sabbath», que dio'l tonu pal nuevu material. Grabáu nos Morgan Studios de Londres por Mike Butcher ya inspirándose nos cambeos introducíos en Vol.4, los nuevos cantares incorporaben sintetizadores, cuerdes y arreglos complexos. El teclista de Yes, Rick Wakeman, collaboró como músicu de sesión nel cantar «Sabbra Cadabra».
En payares de 1973, Black Sabbath publicó Sabbath Bloody Sabbath, discu que foi aclamáu pola crítica. N'efeutu, per primer vegada na so carrera, la banda empezó a recibir crítiques positives de la prensa musical xeneralista.
La banda empezó una xira mundial en xineru de 1974 que remató nel festival "California Jam", ante 200.000 persones, al pie d'otres bandes como Emerson, Lake & Palmer, Deep Purple, Earth, Wind & Fire y Eagles. Parte d'esti conciertu foi emitíu pola cadena ABC n'Estaos Xuníos, dando a conocer a la banda ante una mayor audiencia.
Segunda metá de los 70 y llegada de Dio Black Sabbath empezó a trabayar nel so sestu álbum en febreru de 1975, nos Morgan Studios de Willesden, Inglaterra, con un nuevu representante, Don Arden, y con una clara intención de camudar el soníu de Sabbath Bloody Sabbath. «Podíamos siguir y siguir y siguir, volviéndonos más téunicos, usando orquestes y tou eso que particularmente nun queríamos. Miramos a nós mesmos y quixímos faer un discu de rock; Sabbath Bloody Sabbath nun yera un discu de rock, realmente». Producíu por Black Sabbath y Mike Butcher, Sabotage salió al mercáu en xunetu de 1975. De nuevu, l'álbum recibió crítiques positives y algamó'l top venti tantu nos Estaos Xuníos como nel Reinu Xuníu, pero foi'l primer álbum que nun consiguió'l discu de platín n'Estaos Xuníos, llegando namái al discu d'oru.
Anque l'únicu senciellu del álbum, «Am I Going Insane (Radio)», nun consiguió entrar nes llistes d'ésitos, Sabotage contién cantares clásicos como «Hole in the Sky» y «Symptom of the Universe». Black Sabbath realizaron una xira mundial con Kiss, pero viéronse forzaos a dexala en payares de 1975 tres un accidente de moto nel que Osbourne mancóse'l llombu. N'avientu la compañía discográfica de la banda publicó un álbum recopilatorio de grandes ésitos ensin consulta-y lo a la banda, tituláu We Sold Our Soul for Rock 'n' Roll. El discu vendió dos millones de copies nos Estaos Xuníos.
Technical Ecstasy, publicáu'l 25 de setiembre de 1976, foi recibíu con crítiques atopaes, y per primer vegada nun consiguió meyores crítiques a midida que pasaba'l tiempu. L'álbum contién el cantar «Dirty Women», un fixu nos conciertos del grupu, y la primer apaición como vocalista principal de Bill Ward nel cantar «It's Alright». La xira de promoción del álbum empezó en payares de 1976, teniendo de teloneros a Boston y Ted Nugent nos Estaos Xuníos y a AC/DC n'Europa, onde remató n'abril de 1977.
Tres esto la banda pasó cinco meses nos Sounds Interchange Studios de Toronto, Canadá, escribiendo y grabando lo qu'acabaría siendo Never Say Die!. «Llevónos abondo tiempu», dixo Iommi. «Tábamos drogando enforma, fumando montones de porros. Díbamos a les sesiones pero teníamos que dinos porque tábamos demasiáu drogaos, teníamos que parar. Naide faía nada bien, tábamos esvalixaos, tol mundu tocando daqué distintu. Teníamos que volver y folgar, ya intentalo a otru día». L'álbum foi publicáu en setiembre de 1978, esguilando hasta'l númberu 12 nel Reinu Xuníu y el 69 nos Estaos Xuníos. Les crítiques nun fueron bones y, de nuevu, tampoco lo fueron col pasu del tiempu. L'álbum produció los senciellos «Never Say Die» y «Hard Road», que llegaron al top cuarenta nel Reinu Xuníu, ente que la banda fixo la so segunda apaición nel Top of the Pops tocando'l cantar «Never Say Die».
Dempués de la xira, Black Sabbath tornó a Los Angeles y de nuevu los miembros arrendaron una casa en Bel Air, onde pasaron cuasi un añu trabayando en material nuevo pa otru álbum. Por causa de la presión per parte de la compañía discográfica y la falta d'idees d'Ozzy Osbourne, Iommi tomó la decisión de despidir a Osbourne en 1979.
Sharon Arden, la fía del representante Don Arden y futura esposa d'Ozzy Osbourne, propunxo al antiguu vocalista de Rainbow, Ronnie James Dio, como reemplazu d'Ozzy en 1979. Dio xunióse oficialmente en xunu, y la banda empezó a escribir el so nuevu discu. El baxista Geezer Butler dexó la banda temporalmente en setiembre de 1979, y foi reemplazáu en principiu por Geoff Nicholls de Quartz. La nueva alliniación entró nos Criteria Studios en payares pa empezar la grabación del álbum. Dos meses dempués, Butler tornó a la banda y Nicholls encargóse del tecláu. Producíu por Martin Birch, Heaven and Hell foi publicáu'l 25 d'abril de 1980 con bones crítiques. Black Sabbath realizó la so xira polos Estaos Xuníos, titulada Black and Blue, con Blue Öyster Cult como teloneros. Mientres la xira se filmó un conciertu en Uniondale, Nueva York, que s'estrenó en cines en 1981 col títulu de Black and Blue. El 26 de xunetu de 1980 la banda actuó ante 75.000 persones nel Los Angeles Memorial Coliseum con Journey, Cheap Trick y Molly Hatchet.
Mientres la xira, l'antigua discográfica de Black Sabbath n'Inglaterra publicó, ensin beneficiu pal grupu, un discu en direuto grabáu diba siete años, llamáu Live at Last, qu'algamó'l quintu puestu nes llistes britániques. Esti álbum favoreció la reedición del senciellu «Paranoid», qu'algamó'l top venti. El 18 d'agostu de 1980, tres un conciertu en Minneapolis, Bill Ward foi despidíu de la banda. «Nun toleraba'l fechu de xubir al escenariu ensin Ozzy», dixo Ward. «Yera un borrachu increíble, taba borrachu les venticuatro hores del día. Cuando entraba n'escena, l'escenariu nun yera tan brillosu. Sentía que me taba morriendo per dientro. L'espectáculu paecía vacíu, Ron taba ende delantre faciendo les sos coses y yo dixi "acabóse". Gústame Ronnie, pero musicalmente él nun yera lo mío».
Esmolecíu pol estáu de salú de Ward, Iommi traxo a Vinny Appice ensin informar a Ward. «Nun me lo dixeron, echáronme de la siella y nun me lo dixeron. Sabía que tendríen que traer a otra batería pa salvar la xira, pero tuviera na banda mientres años y años, desque yéramos mochachos. Y entós Vinny taba tocando y yera como: "¿Qué diablos pasa?" Dolió enforma». La banda acabó la xira Heaven and Hell en febreru de 1981, y tornó al estudiu pa componer la so siguiente obra.
El segundu álbum de Black Sabbath en ser producíu por Martin Birch y en tener como vocalista a Ronnie James Dio, Mob Rules, salió al mercáu n'ochobre de 1981, siendo bien recibíu pol públicu, pero non tan bien pola crítica. La banda, insatisfecha cola calidá de Live at Last, decidió grabar otru álbum en direuto (Live Evil) mientres la xira mundial en promoción de Mob Rules en ciudaes como Dallas, San Antonio y Seattle en 1982.
Mientres el procesu de producción del álbum, Iommi y Butler tuvieron un discutiniu con Dio. Iommi y Butler acusaron al vocalista de colase de nueche nel estudiu y xubir el volume de les sos pistes vocales nel amiestu. Amás, Dio nun taba satisfechu coles fotografíes que se tomaren d'él y qu'apaecíen nel diseñu del álbum. Ronnie James Dio dexó Black Sabbath en payares de 1982 pa empezar la so propia banda, Dio, y llevóse a Vinny Apice con él. Live Evil vio la lluz n'avientu de 1982, pero foi asombráu por Speak of the Devil d'Ozzy Osbourne, un álbum en direuto certificáu como discu de platín, que contién namái cantares de Black Sabbath, y que fuera publicáu cinco meses antes.
Los 80, Ian Gillan y Tony Martin