EdsonSegún afirma'l mesmu Pelé, na so partida de nacencia apaez por error'l nome «Edison» en cuenta de «Edson»; cf. Pelé. The autobiography, páx. 14. Arantes do Nascimento , más conocíu como Pelé, foi un futbolista brasilanu. Ta consideráu por munchos ex-xugadores, por diversos organismos deportivos, por periodistes y la prensa polo xeneral, y gran parte de los almiradores del fútbol como'l meyor xugador na historia d'esti deporte.
Foi escoyíu'l meyor xugador del sieglu nuna votación fecha polos ganadores del Balón d'Oru. La IFFHS nomólu'l meyor xugador del mundu y el Comité Olímpicu Internacional dio-y el títulu del meyor deportista del sieglu XX. Foi consideráu'l meyor xugador de la historia nuna encuesta efectuada polos miembros de la Comisión del Fútbol d'esa institución y los suscriptores de la FIFA Magazine.
Cola seleición brasilana consiguió la Copa Mundial de 1958, Copa Mundial de 1962 y Copa Mundial de 1970. Debutó como profesional col Santos FC, club onde pasó la mayor parte de la so carrera, que mientres el tiempu que militó volvióse unu de los meyores equipos del mundu. Con esti llogró nueve Campeonatos Paulistes, trés Torneos Rio-São Paulo, seis Campeonatu Brasilanu de Serie A, dos Copes Libertadores, dos Copes Intercontinentales y la Supercopa de Campeones Intercontinentales. Na fase final de la so carrera recaló nel New York Cosmos de la estinta NASL. Ye'l máximu anotador de la seleición de Brasil y del Santos, con 77 y 474 anotaciones respeutivamente. Na so carrera marcó 760 goles oficiales, 541 en campeonatos de lliga, convirtiéndolo nel máximu goliador de tola historia.
Convirtióse nun mitu deportivu y una de les máximes referencies del fútbol brasilanu y mundial. Tres el so retiru foi actor de televisión y llanzóse como cantante. Foi nomáu Caballeru d'Honor del Imperiu británicu, Ciudadanu del Mundu pola ONX, Embaxador d'Educación, Ciencia, Cultura y Bonos Deseos de la Unesco, Embaxador pa la Ecoloxía y el Mediu Ambiente pola ONX (1992), Ministru estraordinariu de Deportes pol gobiernu de Brasil (1994-1998) y Embaxador del Deporte nel Foru Económicu Mundial de Davos (2006). En 2004 foi-y encargáu pola FIFA de la ellaboración de la llista de los 125 meyores futbolistes vivos, nel marcu de la celebración del centenariu d'esta institución.
Amás, foi unu de los futbolistes que participaron na película Victory (1981), xunto col so amigu Bobby Moore y otros grandes futbolistes de la dómina, como Paul Van Himst, Osvaldo Ardiles, Kazimierz Deyna, y en compañía d'actores como Michael Caine, Max Von Sydow y Sylvester Stallone. Na película tamién foi l'encargáu de diseñar les coreografíes de xuegu del partíu.
A pesar de nunca ganar el FIFA Balón d'Oru na so carrera futbolística, premiu que nesa dómina nun esistía, el 13 de xineru de 2014 na gala de premiación del FIFA Balón d'Oru, la FIFA concedió-y el FIFA Balón d'Oru honoríficu pola so gran trayeutoria.
Biografía Los empiezos (1940-1955) Nació en Três Corações, nel estáu de Minas Gerais el 23 d'ochobre de 1940. Los sos padres fueron João Ramos do Nascimento «Dondinho» y María Celeste Arantes.Robert L. Fish; Pelé (1977). My Life and The Beautiful Game: The Autobiography of Pelé, Chapter 2. Doubleday & Company, Inc., Garden City, New York. ISBN 0-385-12185-7 Dondinho fuera xugador del Fluminense FC y Atlético Mineiro, pero vio atayada la so carrera deportiva cuando nel so primer partíu col Mineiro cutióse la rodía, tres un choque col defensa Juvenal, y rompióse los lligamientos. Contratar el BAC, polo que se camudaron a Baurú, ellí siempres pasaron apremios económicos..
Creó un equipu colos sos amigos de barriu al que llamaron Ameriquinha, que se llevó'l tornéu de la ciudá. Dempués d'esto pasó a les divisiones inferiores del equipu del Baquinho, onde xugaba Dondinho y que yera entrenáu por Waldemar de Brito, internacional con Brasil na Copa Mundial de 1934. Per esos años xugó por un tiempu fútbol-sala nel Radium. Waldemar de Brito ayudar a perfeccionar el so xuegu y convenció a la so madre, quien nun vía al fútbol como un oficiu, por qu'abandonara el so emplegu nuna fábrica de zapatos y la so casa pa dise a xugar al Santos FC de São Paulo.
De Santos a Suecia (1955-1958) A la so llegada a Santos, participó por un tiempu nes categoríes inferiores, magar pudo prauticar colos titulares. Magar tener grandioses actuaciones esixóse-y que tenía d'ameyorar la so complexón física por cuenta de que yera bien flacu. Adulces adquirió la forma pa llograr debutar col Santos. Sicasí, dempués de cayer nel tornéu sub-16 de São Paulo (Pelé falló un penalti), decidió dise del club, pero falló nel so escape y tuvo de permanecer ellí.
Finalmente y dempués de camudar d'opinión, debutó col Santos ante'l Corinthians de Santo André en partíu amistosu, anotando un gol (esti nun foi teníu en cuenta nel contéu de goles por cuenta de que nun foi un partíu oficial). El so debú oficial col equipu santista foi ante'l Cubatão'l 7 de setiembre de 1956, ensin cumplir los 16 años y anotando un gol. Llueu Pelé llogró les sos primeres conquistes llogrando mientres esti periodu'l Tornéu Paulista (edición 1956, siendo goliador del so equipu) y el Tornéu Rio-São Paulo (edición 1957).
Pelé yera bien conocíu nel ambiente paulista, pero entá nun lo yera a nivel nacional. Esto camudó dempués d'un tornéu realizáu nel Estadiu Maracaná, cuando s'entamó un tornéu ente dellos equipos brasilanos y dellos europeos. Nel partíu del debú ante'l Os Belenenses de Portugal, convirtió 3 goles. Xugó tamién ante'l Dinamo de Yugoslavia, el Flamengo y el São Paulo, anotando un gol en cada partíu. Con esa actuación llogró que Vicente Feola, l'entrenador de , afitar nél y convocar a la seleición, con menos d'un añu de debutar como profesional. El so debú foi'l 7 de xunetu de 1957 contra nel Maracaná pola Copa Julio Roca, y anque anotó, Brasil perdió 2-1. Trés díes depués pol mesmu tornéu ante Arxentina nel Estadiu Pacaembú, Brasil ganó 2-0 anotando Pelé unu de los goles. Asina, Pelé non yá llograba reconocencia nacional, sinón que debutaba cola seleición brasilana, anotando amás los sos dos primeros goles cola verdeamarela.
Sicasí, esi añu nun sería too victories pa Pelé. En payares de 1957 el Santos cayía 6-2 col São Paulo con una actuación maxistral de la estrella del São Paulo: Zizinho, que fizo que fueren estos los que se llevaren el Tornéu Paulista d'esi añu. Pa 1958 foi convocáu a la seleición de Brasil pa enfrentar la Copa del Mundu que se celebraría en Suecia. Pa Pelé esto nun foi cenciellu. Primero porque lo convocaren a él en desterciu de Luizinho, la gran estrella del Corinthians per esos años. Por cuenta de esto los fanáticos del Corinthians entamaron un partíu contra los convocaos pa demostra-y a Feola l'error de nun llevar a Luizinho al mundial. Nun taba en bona condición física y la seleición ganó esti partíu por 3-1. Esti partíu llevó a un segundu problema pa Pelé: Ari Clemente, defensa del Corinthians movióse de sópitose y cutiólu na rodía derecha, mancándolu. Decidieron llevalu asina a Suecia (anque tuvieron a puntu de sacalu de la convocatoria). Tuvo de sometese a una terapia que consistía n'aplicar toballes firvientes sobre la rodía mancada. 200px|thumb|Pelé lluchando pol balón ante'l porteru suecu Kalle Svensson mientres la final de la Copa Mundial de Fútbol de 1958. Sicasí nun tuvo llistu pal primer partíu de Brasil n'Udevalla ante . Ganaron los brasilanos por un contundente 3-0 con goles de Mazzola (2) y Vavá. El segundu partíu foi en Gotemburgu ante . Pelé nun xugó y el partíu terminó 0-0 gracies a la sensacional actuación del porteru inglés, Colin McDonald. Sería hasta'l postreru partíu en Gotemburgu ante la URSS de Lev Yashin y Simonian, nel que debutaría Pelé. Ganó Brasil 2-0 con dupleta de Vavá y Pelé xugando maxistralmente xunto con Garrincha y Didí. Brasil pasaba a los cuartos de final y enfrentaría a la de John Charles, que nun taría por mancadura. Pelé recibió un pase de Didí de llombu de la portería, baxándolu col pechu al so pie derechu, pa depués refugando al defensa anotar na portería de Jack Kelsey. Foi'l gol de la victoria y el pase a semifinales ante la de Just Fontaine, Raymond Kopa y Roger Piantoni. El partíu terminó 5-2 a favor de la Canarinha con una tripleta de Pelé.
La final foi ante la de Nils Liedholm, Gustavsson, Agne Simonsson, Kalle Svensson y Gunnar Gren. Dempués del gol inicial de Liedholm, Vavá anotó un gol a pase de Garrincha. Pelé estrelló un balón nel palu y de nuevu anotó Vavá a pase de Garrincha pa terminar la primer parte 2-1. Nel complementu Pelé fai'l so famosu globu a Gustavsson y cute la pelota ensin dexala cayer pa convertir el 3-1. Zagallo anota'l 4-1 y Simonsson descuenta pa Suecia. A la fin, depués de superar a dos defenses nel aire, Pelé cabecia'l balón y esti describe una parábola lenta que finalmente entra a la rede. Victoria Canarinha por 5-2 y el primer títulu de Brasil, siendo hasta agora la única seleición americana campeona nuna Copa del Mundu n'Europa. Un iconu pa la historia: Pelé con 17 años llorando nel costazu del porteru Gilmar ganando'l primeru de los sos trés títulos mundialistas.
Allegríes y murnies (1958-1962) La victoria nel mundial foi'l so trampolín escontra la fama. Por esto y porque el so rival nel Santos Emmanuele del Vecchio partía al AC Milan, Pelé consolidábase na titular del Santos. 1958 foi una temporada sensacional pa El Rei n'estadístiques. En 38 partíos xugaos anotó 58 goles, lo qu'ayudó a que'l Santos ganara'l Tornéu Paulista (edición 1958). En 1959 perdieron esti tornéu a manes del Palmeiras, anque ganaron el Tornéu Rio-São Paulo (edición 1959), pa darréu ganar tres veces siguíes el Tornéu Paulista (ediciones 1960, 1961 y 1962 siendo amás máximu goliador nestos campeonatos). El Santos de Pelé empezaba a encimentar la so fama. Cuntaba xunto con Pelé con xugadores como Pepe, Pagao, Coutinho, Dosal, Zito, Mauro y Gilmar, ente otros.
Al cumplir los 18 años, Pelé tuvo qu'emprestar el so serviciu militar como recluta nel 6 GAC (Sestu Grupu d'Artillería Motorizada de Santos). Mientres esta dómina Pelé xugó pal equipu del so cuartel y tamién pal del exércitu de Brasil. Pal so cuartel ganó dos torneos: el de los cuarteles de Santos, y el de los cuarteles de São Paulo. Pal exércitu, participó nel Campeonatu Militar Suramericanu de 1959 na final ante l'exércitu arxentín. Nesti partíu recibió la primer espulsión de la so carrera al afrellar a un contrincante.
Por cuenta de esto, 1959 foi un añu solmenáu futbolísticamente para Pelé. Apostó 103 partíos pa 5 equipos distintos: Santos, Brasil l'equipu del cuartel, l'equipu del exércitu y un equipu de figures de São Paulo. Xugó 9 vegaes 2 alcuentros en menos de 24 hores y nuna oportunidá xugó 3 partíos en menos de 48 hores. Esto traería problemes para Pelé más alantre. Col Santos marchó de xira en 1959 apostando 22 partíos en casi 14 países en menos de 6 selmanes con un saldu de 13 victories, 5 empates y 4 derrotes.
Pa 1961, sufrió una mancadura seria nuna xira realizada en Méxicu nun partíu apostáu ante'l Necaxa. Sufrió un golpe d'un defensa arxentín: Pedro Dellacha, na cara y nel costazu. Sintió problemes na vista y cuando intentó llevantase volvió cayer esmorecíu. Dempués d'ocho radiografíes determinóse que nun tenía nada rotu nin estropiáu, pero tuvo de guardar reposu, por mor del escesu de partíos apostaos. Tuvo inda problemes polo qu'atayó momentáneamente la so presencia nuna xira per Suiza. Sicasí llegó a Basilea y nun partíu sensacional que ganó'l Santos por 8-2, Pelé robló 5 tantos y Coutinho 3. Foi lleváu n'andes pol públicu que vía que la so mancadura yá taba superada. En setiembre de 1961, en tres selmanes anotó 23 goles en 6 partíos con un permediu de 3,8 por partíu nesti periodu.