L'atmósfera ye la capa de gas qu'arrodia a un cuerpu celeste. Los gases resulten atraíos pola gravedá del cuerpu, y caltiénense nella si la gravedá ye abonda y la temperatura de l'atmósfera ye baxa. Dalgunos planetes tán formaos principalmente por gases, polo que tienen atmósferes bien fondes.
Atmósfera terrestre
L'altor de l'atmósfera de la Tierra algama los 10000km, anque más de la metá de la so masa concentrar nos primeres 6 km y el 75 % nos primeres 11 km d'altor dende la superficie planetaria. La masa de l'atmósfera ye de 5,1 x 1018 kg.
L'atmósfera terrestre protexe la vida de la Tierra, absorbiendo na capa d'ozonu parte de la radiación solar ultravioleta, y amenorgando les diferencies de temperatura ente'l día y la nueche, y actuando como escudu proteutor contra los meteoritos.
La composición de l'atmósfera thumb|Los distintos colores deber a la dispersión de la lluz producida pola atmósfera. Cuasi la totalidá del aire (un 95 %) atopar a menos de 30 km d'altor, atopándose más del 75 % na troposfera. L'aire forma na troposfera un amiestu de gases bastante homoxénea, hasta'l puntu de que'l so comportamientu ye l'equivalente al que tendría si tuviera compuestu por un solu gas. Nitróxenu: constitúi'l 78 % del volume del aire. Ta formáu por molécules que tienen dos átomos de nitróxenu, de manera que la so fórmula ye N2. Ye un gas inerte, esto ye, que nun suel reaccionar con otres sustancies. Oxíxenu: representa'l 21 % del volume del aire. Ta formáu por molécules de dos átomos d'oxíxenu y la so fórmula ye O2. Ye un gas bien reactivo y la mayoría de los seres vivos precisar pa vivir. Argón: contribúi en 0,9 % al volume del aire. Ye un gas noble que nun reacciona con nenguna sustancia. Dióxidu de carbonu: ta constituyíu por molécules d'un átomu de carbonu y dos átomos d'oxíxenu, de cuenta que la so fórmula ye CO2. Representa'l 0,03 % del volume del aire y participa en procesos biolóxicos y climatolóxicos bien importantes. Les plantes precisar pa realizar la fotosíntesis, y ye la residuu de la respiración y de les reacciones de combustión que se dan por casu nuna quema forestal o nel motor d'un auto. Esti gas ayuda a retener mayormente el calor proveniente de radiación terrestre y atmosférica, polo que ye'l principal causante del efeutu ivernaderu. Ozonu: ye un gas minoritario que s'atopa na estratosfera. La so fórmula ye O3, pos les sos molécules tienen tres átomos d'oxíxenu. Ye de gran importancia pa la vida nel nuesu planeta, yá que la so producción a partir del oxíxenu atmosférico absuerbe la mayor parte de los rayos ultravioleta procedentes del Sol. Vapor d'agua: atópase en cantidá bien variable y participa na formación de nubes o la borrina. Ye unu de los gases causantes del efeutu ivernaderu. Partícules sólides y líquides: nel aire atopen munches partícules sólides en suspensión, como por casu, el polvu que llevanta'l vientu o'l polen. Estos materiales tienen una distribución bien variable, dependiendo de los vientos y de l'actividá humana. Ente los líquidos, la sustancia más importante ye l'agua en suspensión que s'atopa nes nubes.
Composición química averada
Capes de l'atmósfera de la Tierra thumb|350px|Capes de l'atmósfera. thumb|Imaxe de la estratosfera.
Troposfera Esta asitiada a unos 10 o 12 km de la superficie terrestre. Ye la capa na que se producen los movimientos horizontales y verticales del aire que son provocaos polos vientos y otros fenómenos atmosféricos como les nubes, agües, cambeos de temperatura -70°C etc.
Estratosfera
Ye la capa que s'atopa ente los 10 km y los 50 km d'altor. Los gases atópense separaos formando capes o estratos d'alcuerdu al so pesu. Una d'elles ye la capa d'ozonu que protexe a la Tierra del escesu de rayos ultravioleta provenientes del Sol. Les cantidaes d'oxíxenu y dióxidu de carbonu son cuasi nules y aumenta la proporción d'hidróxenu. Actúa como regulador de la temperatura, siendo na so parte inferior cercana a los –60 °C y aumentando col altor hasta los 10 o 17 °C. La so llende cimera ye la estratopausa.
Mesosfera
Nesta capa la temperatura mengua hasta los –70 °C conforme aumenta la so altitú. Estender dende la estratopausa (zona de contautu ente la estratosfera y la mesosfera) hasta un altor d'unos 80 km, onde la temperatura vuelve baxar hasta unos –80 °C o –90 °C. La so llende cimera ye la mesopausa.
Termosfera o Ionosfera
Ye la capa que s'atopa ente los 90 y los 400 quilómetros d'altor. Nella esisten capes formaes por átomos cargaos eléctricamente, llamaos iones. Al ser una capa conductora d'electricidá ye la que fai posible les tresmisiones de radio y televisión pola so propiedá de reflexar les ondes electromagnétiques. El gas predominante ye'l nitróxenu. Ellí produzse la destrucción de los meteorito que lleguen a la Tierra. La so temperatura aumenta dende los –76 °C hasta llegar a 1500 °C. La so llende cimera ye la termopausa o ionopausa.
Exosfera
Ye la capa na que los gases adulces esvalíxense hasta que la composición ye similar a la del espaciu esterior. Ye la última capa de l'atmósfera, alcuéntrase percima de la termosfera, aproximadamente a unos 580 km d'altitú, en contautu col espaciu esterior, onde esiste prácticamente'l vacíu. Ye la rexón atmosférica más distante de la superficie terrestre. Nesta capa la temperatura nun varia y l'aire pierde les sos cualidaes.
La so llende col espaciu llega en permediu a los 10 000 km, polo que la exosfera ta contenida na magnetosfera (500-60 000 km), que representa'l campu magnéticu de la Tierra. Nesa rexón, hai un altu conteníu de polvu cósmico que cai sobre la Tierra y que fai aumentar el so pesu nunes 20 000 tonelaes. Ye la zona de tránsitu ente l'atmósfera terrestre y l'espaciu interplanetariu y nella alcuéntrense los satélites artificiales d'órbita polar. Na exosfera, el conceutu popular de temperatura sume, una y bones la densidá del aire ye cuasi despreciable; amás contién un fluxu o bien llamáu plasma, que ye'l que dende l'esterior vése-y como los Petrines de Van Allen. Equí ye l'únicu llugar onde los gases pueden escapar una y bones la influyencia de la fuercia de la gravedá nun ye tan grande. Nella la ionización de les molécules determina que l'atracción del campu magnéticu terrestre seya mayor que la del gravitatoriu (d'ende que tamién se la denomina magnetosfera). Poro, les molécules de los gases más llixeros tienen una velocidá media que-yos dexa escapar escontra l'espaciu interplanetariu ensin que la fuercia gravitatoria de la Tierra seya abonda pa reteneles. Los gases qu'asina s'espublicen nel vacíu representen una perpequeña parte de l'atmósfera terrestre.
Los principales gases dientro de la exosfera son los gases más llixeros: Hidróxenu Heliu Dióxidu de carbonu Oxíxenu atómicu
Les atmósferes de los demás planetes del sistema solar
Venus thumb|left|La forma particular de les nubes en Venus deber a la mayor velocidá del vientu a baxa llatitú.
Venus tien una trupa atmósfera. El so presión atmosférica equival a 90 atmósferes terrestres (una presión equivalente a una fondura d'un quilómetru sol nivel del mar na Tierra). Ta compuesta principalmente por CO2 y una pequeña cantidá de monóxidu de carbonu, nitróxenu, ácidu sulfúrico, argón y partícules d'azufre. La enorme cantidá de CO2 de l'atmósfera provoca un fuerte efeutu ivernaderu qu'alza la temperatura de la superficie del planeta hasta cerca de 460 °C. Esto fai que Venus seya más caliente que Mercuriu.
La temperatura nun varia de forma significativa ente'l día y la nueche. A pesar de la lenta rotación de Venus, los vientos de l'atmósfera cimera circunvalan el planeta en tan solu cuatro díes, algamando velocidaes de 360 km/h y distribuyendo conducentemente'l calor. Amás del movimientu zonal de l'atmósfera d'oeste a este, hai un movimientu vertical en forma de célula de Hadley que tresporta'l calor del ecuador hasta les zones polares ya inclusive a llatitúes medies del llau non allumáu del planeta.
La radiación solar cuasi nun algamar la superficie del planeta. La trupa capa de nubes reflexa al espaciu la mayor parte de la lluz del Sol y gran parte de la lluz que traviesa les nubes ye absorbida pola atmósfera.
Marte thumb|left|La tenue atmósfera de Marte.
L'atmósfera de Marte ye bien tenue, con una presión superficial de solu 7 a 9 hPa frente a los 1013 hPa de l'atmósfera terrestre, esto ye, una centésima parte de la terrestre. La presión atmosférica varia considerablemente cola altitú, dende cuasi 9 hPa nes depresiones más fondes, hasta 1hPa nel visu del Monte Olimpu. Ta compuesta fundamentalmente de dióxidu de carbonu (95,3 %) con un 2,7 % de nitróxenu, un 1,6 % de argón y traces d'oxíxenu molecular (0,15 %), monóxidu de carbonu (0,07 %) y vapor d'agua (0,03 %).
L'atmósfera ye lo bastante trupa como p'allugar vientos y tormenta de polvu que, n'ocasiones, pueden tomar el planeta enteru mientres meses. Esti vientu ye'l responsable de la esistencia de dunes de sable nos desiertos marcianos. La bóveda celeste marciana ye d'un nidiu color rosa salmón por cuenta de la dispersión de la lluz polos granos de polvu bien finu procedentes del suelu ferrial. A diferencia de la Tierra, nenguna capa d'ozonu bloquia la radiación ultravioleta. Hai nubes en muncha menor cantidá que na Tierra y son de vapor d'agua o de dióxidu de carbonu en llatitúes polares.
La débil atmósfera marciana produz un pequeñu efeutu ivernaderu qu'aumenta la temperatura superficial unos cinco graos, muncho menos que lo reparao en Venus y na Tierra, que tienen más gases d'efeutu ivernaderu y por eso la so temperatura ye más templada.
Nes llatitúes estremes, la condensación del dióxidu de carbonu forma nubes de cristales de nieve carbónico.
Xúpiter
thumb|Atmósfera de Xúpiter vista pola Voyager I al averase al planeta.
L'atmósfera de Xúpiter estender hasta grandes fondures, onde la enorme presión estrúi'l hidróxenu molecular hasta que se tresforma nun líquidu de calter metálicu a fondures d'unos 10 000 km. Más embaxo abarrúntase la esistencia d'un nucleu predresu formáu principalmente por materiales más trupos.
Na parte alta de l'atmósfera repara una circulación atmosférica formada per bandes paraleles al ecuador, na que puede atopase la Gran Mancha Colorada, que ye una nube con más de 300 años d'antigüedá.
Reparar nubes de distintos colores que reflexa, que se formen a distintos altores y con distintes composiciones. Xúpiter tien un potente campu magnéticu que provoca aurores polares.
Saturno L'atmósfera de Saturnu tien bandes escures y zones clares similares a les de Xúpiter, anque la distinción ente dambes ye muncho menos clara. Hai fuertes vientos na direición de los paralelos. Nes capes altes fórmense aurores pola interacción del campu magnéticu planetariu col vientu solar.
Uranu El planeta Uranu cuenta con una gruesa atmósfera formada por un amiestu d'hidróxenu, heliu y metanu, que puede representar hasta un 15 % de la masa planetario y que-y da'l so color característicu.
Neptunu L'atmósfera de Neptunu ta formada por hidróxenu, heliu y un pequeñu porcentaxe de gas metanu, que-y apurre'l color azul verdosu. Les sos partícules tán llevemente más separaes de lo que tendríen de tar por causa de la temperatura, que ye de –200 °C, asemeyáu a la de Uranu, que ta allugáu más cerca del Sol, polo que s'envalora que tien una fonte interna de calor.
Casu únicu: l'atmósfera de Titán thumb|200px|Detalle de la brumosa atmósfera de Titán. Al fondu puede trate'l llimbu de Saturnu. Titán ye l'únicu satélite conocíu con una atmósfera trupa. L'atmósfera de Titán ye más trupa que la de la Tierra, con una presión en superficie d'una vegada y media la del nuesu planeta y con una capa nubosa opaca formada por aerosoles d'hidrocarburos que despinta les traces de la superficie de Titán y dan-y un color anaranxáu. Al igual qu'en Venus, l'atmósfera de Titán xira muncho más rápido que la so superficie.