El vicepresidente constitucional de la República de Perú ye aquel funcionariu que reemplaza al presidente de la República mientres la so ausencia. Según l'orde de socesión son llamaos primer vicepresidente constitucional de la República y segundu vicepresidente constitucional de la República.

Historia El cargu de vicepresidente de la República apaez per primer vegada na constitución de 1823:

Na Constitución Vitalicia (1826) tamién se propunxo solo un vicepresidente, que tenía que ser nomáu pol presidente. De la mesma, la Constitución de 1828. Na Constitución de 1834 sume'l cargu, hasta la Carta Magna de 1856, que restitúi la vicepresidencia única.

Na Constitución de 1860 instauró dos vicepresidentes, escoyíos conjuntamente col presidente de la República.

Na Constitución de 1867 suprimióse los cargos de vicepresidentes; sicasí, esta carta solo rixó por curtiu tiempu, pos una trunfante revolución d'esi mesmu añu restituyó la Constitución de 1860.

La Constitución de 1920 abolió los cargos de vicepresidentes. Tampoco la Constitución de 1933 consagró nel so testu estos cargos, los mesmos que fueron restituyíos pol segundu gobiernu d'Óscar R. Benavides, por llei del 1 d'abril de 1936. En 1939, vía consulta plebiscitaria, fíxose la pertinente cambéu constitucional.

La Constitución de 1993, l'anguaño vixente, reconoz la doble vicepresidencia de la República.

Función Según l'artículu 90 de la Constitución Peruana, los candidatos a vicepresidentes pueden ser simultáneamente candidatos a una representación a Congresu. Son escoyíos pol sufraxu direutu xunto col presidente.

La única función de los vicepresidentes ye reemplazar interinamente al presidente en casu d'ausencia, viaxe o suspensión, y de manera permanente en casu de muerte o vacancia del cargu presidencial.

Requisitos Los vicepresidentes tienen de ser peruanos de nacencia (nun pueden aportar al cargu los que son peruanos por naturalización). Tienen De tener más de 35 años d'edá al momentu en que postulen y tienen d'atopase en completu exerciciu de los sos derechos civiles, esto ye, nun tienen de pesar sobre ellos nenguna sanción penal nin declaración civil d'incapacidá.

Mandatu L'exerciciu de les sos funciones dura 5 años, xunto col del presidente. Juramentan xunto al presidente el 28 de xunetu, ante'l Congresu de la República.

L'exerciciu del cargu de presidente solo suspéndese por: Incapacidá física temporal del presidente, debidamente constatada y declarada pol Congresu. Mientres el tiempu que dure'l procesu xudicial pola supuesta comisión d'una infracción constitucional.

Mientres esta suspensión, el cargu ye asumíu pol primer vicepresidente. En defectu d'este, el cargu exercer el segundu vicepresidente. El siguiente na llinia de reemplazu ye'l presidente del Congresu.

Cuando'l presidente de la República sale del territoriu nacional, el Primer Vicepresidente encargar del despachu. Nel so defectu, facer el Segundu Vicepresidente.

Reseña histórica Arrenunciaron al cargu: Francisco Tudela Van Breugel-Douglas, arrenunció'l 22 d'ochobre de 2000, na carta empobinada al presidente Alberto Fujimori, onde amosó'l so desalcuerdu cola llei d'amnistía como condición previa a les eleiciones. Ricardo Márquez Flores, presentó'l so arrenunciu irrevocable el 20 de payares de 2000, pa dexar en manes del Congresu la eleición d'un nuevu presidente. Raúl Díez Canseco Terry: presentó arrenunciu irrevocable al cargu'l 30 de xineru de 2004, en considerándose víctima de dos acusaciones constitucionales "politizaes"Arrenunciu Vicepresidente de Perú Omar Chehade: depués d'una serie d'escándalos por xuntes con miembros de la Policía pa tomar aiciones nuna empresa privada n'ochobre de 2011. El tamién congresista caltener nel cargu magar que yera investigáu pola fiscalía y el Congresu; hasta que presentó'l so arrenunciu'l 16 de xineru de 2012.Noticia últimu minutu: Omar Chehade arrenunciaría a la segunda vicepresidencia

Fueron declaraos presidentes: Pedro Díez Canseco Corbacho: Tres la muerte de Miguel de San Román, el 3 d'abril de 1863, Díez Canseco (que yera Segundu Vicepresidente) foi nomáu presidente interín el 9 d'abril del mesmu, cargu qu'ocupó hasta agostu del mesmu añu. En 1865 sublevóse ya ingresó trunfante a Palaciu'l 6 de payares del mesmu, siendo presidente interín por 22 díes nos cualos convocó a eleiciones. Juan Antonio Pezet: Tres la muerte de Miguel de San Román, tornó d'Europa n'agostu de 1863, asummió la presidencia'l 5 d'agostu de 1863 y gobernó hasta'l 6 de payares de 1865. Francisco Díez Canseco Corbacho: Tres l'asesinatu de José Balta asumió la presidencia por dos díes, con cuenta d'apurrila al primer vicepresidente Mariano Herencia Zevallos Mariano Herencia Zevallos: tuvo l'encargu de concluyir los pocos díes que restaben del mandatu del presidente Balta y tresferir el mandu al presidente eleutu, Manuel Pardo y Lavalle. Justiniano Borgoño Castañeda: Yera Segundu Vicepresidente y asumió la presidencia transitoria por cuatro meses en 1894, con cuenta d'apurrir la presidencia a Andrés Avelino Cáceres. Serapio Calderón Chirinos: foi Segundu Vicepresidente y foi nomáu Presidente Transitoriu en mayu de 1904 tres la muerte de Manuel Cándamo Iriarte. Máximo San Román Cáceres: nel 21 d'abril de 1992 foi declaráu, pola disuelta Cámara de Senadores y el Colexu d'Abogaos de Lima, Presidente Constitucional, cargu que nun pudo exercer al nun cuntar col sofitu de la ciudadanía nin el de la comunidá internacional. Martín Vizcarra Cornejo: tres l'arrenunciu de Pedro Pablo Kuczynski, proceder cola socesión constitucional y Vizcarra juramentó como Presidente'l 23 de marzu de 2018.

Por sexu: Lourdes Mendoza del Solar foi la primer muyer en llegar a esti cargu al pie d'Alan García. Encargar del despachu presidencial el 15 de xineru de 2007 hasta'l siguiente día, por cuenta de un viaxe del mandatariu y ante la incapacidá de Luis Giampietri Rojas (Primer Vicepresidente).

Cargos nel esterior: Edgardo Seoane Corrales, primer vicepresidente nel primer gobiernu de Fernando Belaúnde (1963-1968) foi embaxador en Méxicu de 1965 a 1967. Fernando Schwalb López-Aldana, primer Vicepresidente nel segundu gobiernu de Belaúnde (1980-1985) foi embaxador n'Estaos Xuníos dende 1980 a 1982.

Llista de Vicepresidentes de la República Vicepresidente Partíu Fecha d'entamu Fecha de términu Presidente !! Eleición50px Antonio Gutiérrez de la FuenteLa Fonte asumió la Presidencia interina, de 21 de setiembre a 25 de payares de 1829, debíu al viaxe que fixo'l presidente Gamarra pol arreglu de paz cola Gran Colombia; y de 5 de setiembre de 1830 a 16 d'abril de 1831, cuando Gamarra tuvo que viaxar al sur, por cuenta de les continxencies que s'amenaron na frontera boliviana. Tuvo De arrenunciar al cargu de vicepresidente ante una asonada encabezada pola esposa de Gamarra, Francisca Zubiaga y Bernales, la famosa “Mariscala”. 1 de setiembre de 1829 16 d'abril de 1831 Agustín Gamarra Eleición del Congresu de la República (d'alcuerdu a la Constitución de 1828, que creó una única vicepresidencia).50px Juan Manuel del MarDel Mar encargar del Poder Executivu de 29 de setiembre de 1859 a 22 de marzu de 1860, cuando'l presidente Castilla ausentar pa tomar el mandu personal del exércitu mientres la campaña del Ecuador. Finó díes antes de completar el so periodu vicepresidencial, cuando se topaba en plena campaña eleutoral pola presidencia de la República. 24 d'ochobre de 1858 16 de xunu de 1862 Ramón Castilla Eleiciones direutes (d'alcuerdu a la Constitución de 1856, qu'estableció una única vicepresidencia).50px 1ᵘ Juan Antonio Pezet Militares 24 d'ochobre de 1862 5 d'agostu de 1863 Miguel de San Román Eleiciones indireutes (d'alcuerdu a la Constitución de 1860, qu'estableció dos vicepresidencies).50px 2ᵘ Pedro Díez Canseco CorbachoPedro Díez Canseco asumió la presidencia interina del 9 d'abril a 5 d'agostu de 1863, por muerte de San Román y ausencia de Pezet; depués, ésti asumió la Presidencia efectiva en reemplazu del mandatariu fináu.50px 1ᵘ Mariano Herencia Zevallos Militares 2 d'agostu de 1868 27 de xunetu de 1872 José Balta Eleiciones direutes50px 2ᵘ Francisco Diez-Canseco CorbachoFrancisco Diez-Canseco asumió la presidencia interina, el 27 de xunetu de 1872, tres l'asesinatu de Balta y l'ausencia de Zevallos; depués, ésti asumió la Presidencia de la República en reemplazu del mandatariu asesináu.50px 1ᵘ Manuel Costas ArceManuel Costas asumió la presidencia interina 28 de payares de 1874 al 16 de xineru de 1875, por ausencia del presidente Pardo, que se topaba en campaña contra la revolución de Piérola. Partíu Civil 2 d'agostu de 1872 2 d'agostu de 1876 Manuel Pardo y Lavalle Eleiciones direutes50px 2ᵘ Francisco Garmendia Puértolas50px 1ᵘ Luis La Puerta de MendozaTres la partida del presidente Prado escontra'l sur pa tomar la direición de la guerra con Chile, La Puerta asumió la presidencia interina, de 17 de mayu a 28 de payares de 1879; y depués, por viaxe del mesmu al estranxeru, de 18 a 23 d'avientu, siendo finalmente derrocáu por Piérola. 2 d'agostu de 1876 18 d'avientu de 1879 Mariano Ignacio Prado Eleiciones indireutes50px2ᵘ José Francisco Canevaro 50px 1ᵘ Lizardo MonteroPor apresamientu de García Calderón, Montero asumió la presidencia efectiva. 12 de marzu de 1881 6 de payares de 1881 Francisco García Calderón Landa Eleición pol Congresu Estraordinariu de Chorrillos, a pidimientu del presidente García Calderón.50px 2ᵘ Andrés Avelino Cáceres 50px 1ᵘ Remigio Morales Bermúdez Partíu Constitucional 3 de xunu de 1886 10 d'agostu de 1890 Andrés A. Cáceres Eleiciones indireutes50px2ᵘ Aurelio Denegri 50px 1ᵘ Pedro Alejandrino del Solar Partíu Constitucional 10 d'agostu de 1890 1 d'abril de 1894 Remigio Morales Bermúdez Eleiciones indireutes 50px 2ᵘ Justiniano Borgoño CastañedaPor fallecimientu de Morales Bermúdez el 1 d'abril de 1894, asumió Borgoño la Presidencia de la República, magar corresponde-y llegalmente dicha invistidura a Del Solar, na so calidá de primer vicepresidente. Acotóse una presunta escusa d'esti postreru. 50px 1ᵘ César Canevaro Valega Partíu Constitucional 10 d'agostu de 1894 20 de marzu de 1895 Andrés A. Cáceres Eleiciones indireutes50px2ᵘ Cesáreo Chacaltana 50px 1ᵘ Guillermo Billinghurst Partíu Demócrata 8 de setiembre de 1895 8 de setiembre de 1899 Nicolás de Piérola Eleiciones indireutes50px2ᵘ Augusto Seminariu Váscones 50px 1ᵘ Isaac Alzamora Alianza Civil-Demócrata |rowspan=2|