Fernando Armindo Lugo Méndez ye un políticu, obispu católicu amenorgáu al estáu laical y sociólogu. Foi'l 54º presidente de la República de Paraguái, cargu qu'asumió la , tres les eleiciones del 20 d'abril d'esi mesmu añu, hasta la cuando foi destituyíu al traviés d'un revesosu xuiciu políticu nel marcu d'una crisis política. La so victoria en 2008 terminara col continuismo de más de 60 años del conservador Partíu Coloráu. La foi eleutu senador nacional pola Concertación Frente Guasú. La foi reelecto por un periodu mas como senador nacional pol Frente Guasú.
Nació'l 30 de mayu de 1951 nel pequeñu pueblu de San Solano, distritu de San Pedro del Paraná, Departamentu de Itapúa, 300 km. al sur d'Asunción y remató los sos estudios básicos n'Encarnación, capital d'esi departamentu. Lugo realizó los sos estudios relixosos na Universidá Católica "La nuesa Señora de l'Asunción", recibiendo'l títulu de llicenciáu en Ciencies Relixoses, y años más tarde el títulu de magíster en Socioloxía de la Pontificia Universidá Gregoriana en Roma, Italia.
Biografía Miembro d'una familia humilde, nació'l 30 de mayu de 1951 nel pueblu de San Solano, distritu de San Pedro del Paraná, departamentu d'Itapúa, pa depués treslladase a morar a la ciudá d'Encarnación, la tercer ciudá n'importancia del país. Fíu de Guillermo Lugo y Maximina Méndez Fleitas.
La familia de Lugo nun yera particularmente relixosa y nunca vio al so padre poner los pies nuna ilesia. Sicasí, les influencies na so educación yeren claramente polítiques. El so tíu maternu Epifanio Méndez Fleitas yera un disidente políticu del Partíu Coloráu, foi escorríu y exiliáu pol réxime d'Alfredo Stroessner. El padre de Lugo foi encarceláu venti veces, y dalgunos de los sos hermanos mayores fueron unviaos al exiliu. Lugo recibió la so educación nuna escuela relixosa na ciudá d'Encarnación, onde terminó los sos estudios básicos.
A la edá de 17 o 18 años, en contra de los deseos del so padre de convertise n'abogáu, Lugo entró nuna escuela normal y empezó a enseñar nuna comunidá rural onde afayó la so vocación: el sacerdociu. Ye según decidió ingresar nun seminariu operáu pola Sociedá del Verbu Divín a los 19 años. En 1977 remata los sos estudios universitarios na Universidá Católica "La nuesa Señora de l'Asunción", onde llogró'l títulu de llicenciáu en Ciencies Relixoses. Foi ordenáu sacerdote esi mesmu añu y unviáu a Ecuador, onde trabayó como misioneru mientres cinco años na provincia andina de Bolívar. Por esa dómina foi profesor y párrocu nes llocalidaes de Guaranda y Echeandía, onde vivió de cerca los problemes sociales y empezó a interesase pola Teoloxía de la Lliberación.
Lugo tornó a Paraguái en 1982, y un añu dempués la policía del réxime espulsar del país. La Ilesia unviar a Roma pa siguir los estudios académicos onde se recibió de sociólogu con especialización na Doctrina Social de la Ilesia na prestixosa Universidá Gregoriana. Depués tornó a Paraguái en 1987, dos años antes de la cayida final de la dictadura de Stroessner. Foi consagráu obispu'l 17 d'abril de 1994 y asignáu a la diócesis de San Pedro, una de les rexones más probes del país, onde se destacar pol so sofitu a los llabradores ensin tierra nunos momentos de fuerte conflictividá rural.
Él mesmu, naquella dómina, yera consideráu un representante de la Ilesia progresista paraguaya, foi tamién el responsable de les Comunidaes Eclesiales de Base de Paraguái. Nel añu 2002 ingresa a la Facultá de Derechu y Ciencies Sociales de la Universidá Nacional d'Asunción, filial de la ciudá de Coronel Oviedo, y en forma póstuma cumple'l deséu del so fináu padre, el de siguir la carrera de derechu, que suspende nel tercer cursu, pos los compromisos previos a la política diben insumiendo gran parte del so tiempu. El 11 de xineru del 2005 el papa Xuan Pablo II acepta'l so arrenunciu y pasa a ser obispu eméritu de la diócesis de San Pedro. Nel añu 2006 pide a la Santa Sede permisu p'alloñar de la so condición relixosa pa dedicase a la política.
El 30 de xunu de 2008, Fernando Lugo recibió una dispensa del papa Benitu XVI pa exercer la presidencia de Paraguái dende'l 15 d'agostu, informó oficialmente'l representante de la Santa Sede, monseñor Orlando Antonini. La dispensa concéde-y al obispu la so torna al estáu laical, que-y da derechu a recibir los sacramentos como católicu, pero con perda del so estáu clerical.
Antonini esclarió que si Lugo vuelve pidir la so incorporación a la Ilesia católica como obispu cuando remate'l so gobiernu de 5 años, el casu tien de volver a ser analizáu pola Santa Sede.
Trayeutoria política thumb|left|Lugo nel zarru de la so campaña, el 18 d'abril de 2008. Lugo saltó al sable nacional, sofitando los reclamos llabradores que solicitaben una meyor distribución de la tierra y l'atención de les necesidaes más urxentes de les zones rurales.
En marzu de 2006, impulsó la organización de Resistencia Ciudadana, qu'arrexuntó a los principales partíos políticos de la oposición, los cinco centrales sindicales y más d'un centenar d'asociaciones civiles nuna marcha de protesta contra l'intentu violación de la Constitución Nacional per parte del entós presidente Nicanor Duarte Frutos, que pretendía candidatarse a la titularidá de la Xunta de Gobiernu del Partíu Coloráu.
Mientres esi mesmu añu, encuestes d'opinión publicaes pol diariu ABC Color asitiar como la meyor opción posible pa una eventual candidatura presidencial de la oposición, compartiendo escenariu cola candidata oficialista Blanca Ovelar y el xeneral nacionalista Lino Oviedo. Conocíu como «l'obispu de los probes», Lugo ver nos meses posteriores como l'amenaza más seria pal dominiu del Partíu Coloráu na política paraguaya. A pesar de que dixo qu'atopa la presidencia de Hugo Chávez en Venezuela interesante, tamién ye un fechu'l so distanciamientu de los líderes populistes d'América Llatina, centrándose más nos aspeutos domésticos.
Mientres les campañes eleutorales, Lugo declarara que los sos principales oxetivos seríen una reforma agraria, el meyoramientu de la xusticia, la sanidá universal gratuita y la recuperación de la soberanía enerxética, favoreciendo al nacionalismu en cada unu de los sos discursos. Lugo esixía los pagu xustu de les tarifes pola enerxía escedente de la hidroeléctica Itaipú que ye vendida al Brasil y prometió renegociar a l'alza hasta afaela a precios reales. Dichu oxetivu cumplióse'l 6 d'abril de 2011 tres les votaciones de les notes reversales nel congresu brasilanu.«Lugo destaca aprobación de notes reversales pol Brasil» Paraguái.com
El 29 d'ochobre de 2007, inscribir nel pequeñu Partíu Demócrata Cristianu col fin de llograr el so habilitación pa postulase a la presidencia. Esti partíu integra una coalición de más d'una docena de partíos d'oposición y movimientos sociales, llamáu Alianza Patriótica pal Cambéu, una coalición de partíos resultante de la primera Concertación Nacional. El centru-derechiegu Federico Franco, miembru del Partíu Lliberal Radical Auténticu, el segundu partíu políticu más grande de Paraguái, foi'l so compañeru de fórmula.
Aliaos Partíos, Aliances y Movimientos Políticos que lo sofitaron mientres la so candidatura: Ver llista Partíu Lliberal Radical Auténticu Partíu Revolucionariu Febrerista Partíu Demócrata Cristianu Partíu Comunista Paraguayu Partíu País Solidariu Partíu Alcuentru Nacional Partíu Democráticu Progresista Partíu Converxencia Popular Socialista Partíu d'Unidá Popular Partíu Frente Ampliu de Paraguái Partíu Socialista Paraguayu Partíu del Movimientu al Socialismu Partíu Popular Tekojoja Alianza Patriótica pal Cambéu Alianza Democrática Tricolor Alianza Patriótica Socialista Movimiento Resistencia Ciudadana Movimientu Fuercia Republicana Bloque Social y Popular Movimientu 20 d'Abril Partíu Socialdemócrata Partíu Socialista Comuñeru Partíu Unidá Popular Partíu Socialista Paraguayu Grupu d'Aición Ética Movimientu Fuercia Republicana Movimientu Paraguái Posible Movimientu Vamos x más PQ Movimientu Llaicos pol Cambéu Movimientu YES Movimiento Teta Pyahu Muyeres pola Alianza Ñembyaty Guasú Luque Colo'o Apytere
Amenaza de muerte Lugo suspendió munches de les sos xires y xuntes eleutorales «por amenaces» como espresó. Tarrecía pola so vida, recordando'l asesinatu de Luis María Argaña: «El crime políticu en Paraguái nunca tuvo ausente. El postreru foi en 1999, cola muerte del vicepresidente».Yahoo.com «L'ex obispu paraguayo Fernando Lugo tarrez un fraude o inclusive un atentáu», 18 de marzu de 2008.
El senador lliberal, Juan Carlos Ramírez Montalbetti, afirmó que díes antes anunciara sobre un plan pa venceyar a Lugo con guerrilles. Aníbal Carrillo Iramain, líder del Partíu Popular Tekojoja afirma que tou ye parte d'una guerra puerca» contra Lugo y los grupos políticos que lu sofiten.«El luguismo llevanta abarruntes sobre Carmen Villalba y la ANR». Última Hora«L'Alianza cree que los coloraos manipolien a Carmen Villalba». La Nación
Victoria thumb|Festexos en Asunción tres la victoria de l'Alianza
El 20 d'abril de 2008, Lugo ganó les eleiciones per un marxe de 10 puntos porcentuales. La candidata del Partíu Coloráu, Blanca Ovelar, reconoció que Lugo tenía una ventaya inalcanzable y concedió-y la victoria esa mesma nueche a les 9 p. m. hora llocal. Dos hores dempués, el presidente Nicanor Duarte Frutos reconoció que los coloraos perdieren unes eleiciones per primer vegada en 61 años.
Lugo convertir nel segundu presidente d'esquierda de Paraguái (el primeru foi'l febrerista Rafael Franco, quien se desempeñó dende 1936 hasta 1937) y el primeru en ser escoyíu llibremente. Amás, el so toma de posesión foi la primera na hestoria na que'l partíu oficialista dexó'l poder pacíficamente a un miembru eleutu de la oposición.«Victoria de Lugo en Paraguái: “gran voluntá de cambéu”» Deutsche Welle
Lugo xuró como presidente'l 15 d'agostu de 2008 ante un ensame frente al congresu. La so Asunción cuntó cola presencia de dellos líderes d'América Llatina, Europa, Asia y África.
Gobiernu
Gabinete ministerial thumb|Fernando Lugo nel Foru Económicu Mundial de Cartagena n'abril de 2010.
Ministeriu de Rellaciones Esteriores: Alejandro Hamed Franco, Héctor Lacognata y Jorge Lara Capo Ministeriu de Facienda: Dionisio Borda Ministeriu del Interior: Rafael Filizzola (PDP), Federico Acuña, Carlos Filizzola (PPS) y Rubén Candia Mariella Ministeriu de Defensa Nacional: Xeneral (r) Luis Bareiro Spaini, Cecilio Pérez Bordón y Catalino Luis Roy Ministeriu d'Agricultura y Ganadería: Cándido Vera Bejarano (PLRA) y Enzo Cardozo Ministeriu d'Industria y Comerciu: Martín Heisecke (PLRA) Ministeriu de Xusticia y Trabayu: Blas Llanu (PLRA) y Humberto Blasco Ministeriu d'Obres Públiques y Comunicaciones: Efraín Allegre (PLRA) y Cecilio Pérez Bordón Ministeriu de Salú Pública y Bienestar Social: Esperanza Martínez (Frente Guasú) Ministeriu d'Educación y Cultura: Horacio Galeano Perrone (ANR), Luis Riart (PLRA) y Víctor Ríos (PLRA) Ministeriu de la Muyer: Gloria Godoy de Rubín Secretariu Xeneral de la Presidencia: Miguel Ángel López Peritu Secretaria Privada de la Presidencia: Miguel Ángel Rojas Acosta, Daniel Nuñez Secretaría de la Función Pública: Lilian Sotu (Kuña Pyrenda) y José Tomás Sánchez Secretaría Téunica de Planificación: Carlos Sánchez y Bernardo Esquivel Vasken Secretaría del Ambiente: José Luis Casaccia (ANR) Secretaría d'Aición Social: Paulino Cáceres (Tekojoja) Secretaría Nacional de Cultura: Ticio Escobar Secretaría d'Emerxencia Nacional: Camilo Soares (P-MAS) y Gladys Mercedes Cardozo Zacarías Secretaría de la Niñez y l'Adolescencia: Liz Torres Secretaría Nacional Antidrogues: César Damián Aquino Institutu Nacional Indíxena: Margarita Mbywangi (Tekojoja)
Programa de gobiernu ya inversiones