Carlos Valentín José de la Soledad Antonio del Sacramento de Soublette y Jerez de Aristeguieta foi un políticu, militar, estadista y diplomáticu venezolanu, prócer de la independencia de Venezuela. Participó en munches batalles de la Independencia, demostrando tener grandes aptitúes militares. Foi candidatu a la presidencia en 1834, depués vicepresidente en 1837 y vicepresidente de la república, encargáu del Poder Executivu ente 1837 y 1839, y presidente escoyíu pal periodu 1843-1847. Foi Secretariu de Guerra y Marina de la República de Colombia (1825-1828) y Secretariu de Guerra y Marina del Estáu de Venezuela mientres el gobiernu de José Antonio Páez (1830-1835) y mientres el gobiernu provisional de Pedro Gual en 1861. Tamién fungió como Secretariu de Rellaciones Esteriores mientres el mandatu de Julián Castro. Coles mesmes foi eleutu como diputáu en 1830 y senador en 1860.
Biografía Nació nel San Pedro de La Guaira, Provincia de Caraques el 15 d'avientu de 1789, lo que güei se conoz como La Guaira, estáu Vargas, fíu d'Antonio Soublette y de Teresa Xerez de Aristeguieta. En 1808, l'Inxenieru Español Coronel Tomás Mieres, estableció l'Academia de Matemátiques de la Universidá de Caraques con instrucción militar; ellí estudiaron Antonio José de Sucre el Gran Mariscal d'Ayacucho, Carlos Soublette, Francisco Avendaño, y otros mozos militares que más tarde formaríen el Cuerpu d'Inxenieros Militares de la República. El 18 de mayu de 1810 ingresó al serviciu militar, depués xunióse a les files del Exércitu de Francisco de Miranda, ingresando como portaestandarte d'un escuadrón de caballería en Caraques, siendo xubíu en xunetu d'esi añu al rangu d'alférez. Yá pa 1811, específicamente'l 11 de xineru foi xubíu a teniente, darréu actuó ente xunetu y agostu so les órdenes direutes de Francisco de Miranda, esto asocedió mientres la campaña p'apoderar el llevantamientu armáu de Valencia. Francisco de Miranda al reparar el so gran desempeñu, y les sos grandes capacidaes militares xubir a capitán, esi mesmu añu foi nomáu como Subxefe de la Seición de Caballería. Llegó a dirixir en delles batalles, distintes unidaes de caballería. En virtú de la so intelixencia y les sos mañes como estratega militar, Francisco de Miranda daríalu entá más enfotu, xubiéndolo a Teniente Coronel, nomándolo amás el so Primer Ayudante de Campu. Al pie de Miranda, participó mientres la campaña de Aragua y la de Carabobo, asistiendo a los dos asaltos de Valencia.
En 1812 casóse con Olalla Buroz y Tovar, la so eterna compañera, con quien amás procrearía 6 fíos.
En 1812 tres la capitulación de La Victoria y la cayida de la Primer República de Venezuela, foi fechu prisioneru y foi confináu al Castiellu San Felipe de Puerto Cabello, una vegada lliberáu, integrar al exércitu llibertador de Simón Bolívar. Darréu combatió al llau de José Félix Ribas como'l so Secretariu Militar en 1813 na Batalla de Vigirima. Tamién participó na Batalla de Bárbula y na Batalla de Les Trincheres. En 1814 participó en distintes batalles, resaltando'l so llabor na Batalla de La Victoria, na Batalla de Ocumare del Tuy, na defensa de San Mateo onde morrió'l so hermanu Juan Soublette, participó na Primer Batalla de Carabobo, na Segunda Batalla de La Puerta, Les Cocuizas, Antímano y la Batalla de Aragua de Barcelona.
En 1815, xunir a les fuercies, qu'en 1816 desenvolvieron la Espedición de Los Cayos nes costes de Venezuela. El 31 d'avientu de 1816, xunióse nuevamente, a les fuercies de Simón Bolívar, que proveníen d'Haití y que desembarcaron na ciudá de Barcelona. Mientres esti periodu foi nomáu Coronel efectivu del Exércitu nos Cayos de San Luis. El 2 de xineru de 1817 foi nomáu por Simón Bolívar, como miembru de la Orde de los Llibertadores de Venezuela. N'ochobre de 1817, actuó como fiscal nel xuiciu al xeneral Manuel Piar, quien foi acusáu de combalechadura de primeres y depués de desobediencia y deserción, siendo executáu'l 16 d'ochobre d'esi mesmu añu. thumb|left|250px|Soublette, Briceño Méndez, Zea, Mac Gregor y Brión en Ocumare de la Mariña. thumb|left|250px|El mozu Soublette. En 1816, el 20 d'avientu foi xubíu a Xeneral de Brigada, esto asocedió en Margarita. Participó nos combates de Maracay, Aguacates, Onoto, San Sebastián, Chaguaramas, Quebrada Fonda, Alacranes y la Batalla de Xuncal, so les órdenes del Xeneral Manuel Piar. El 9 de xineru de 1817, participó so les órdenes de Simón Bolívar na Batalla de Clarines, nesta batalla foi mancáu. En 1818 como Xefe del Estáu Mayor del Exércitu Llibertador participó na Campaña de Los Llanos, destacando la so participación na Batalla del Sombreru, la Batalla del Rastru, na Tercer Batalla de La Puerta y nel Rincón de los Toros. En 1819 participó siendo unu de los principales actores na Batalla de Les Queseres del Mediu. En 1819 acompañó al llibertador Simón Bolívar na campaña de lliberación de Nueva Granada, que cayera nuevamente so dominiu español en 1816, nesi momentu llamábase Virreinatu de Nueva Granada. Soublette foi pieza clave xunto a José Antonio Anzoátegui, actuando como xefe d'unu de los cuerpos del Exércitu, pa llograr el trunfu mientres la Batalla de Boyacá, siendo nomáu como unu de los Llibertadores de la Nueva Granada. Vale la pena mentar l'anécdota de cuando'l Llibertador recibió les corones de Lloreos en Bogotá, por tan significante trunfu, ésti asitiar a Soublette y Anzoátegui, diciendo que yeren ellos quien de verdá les merecíen pol valor, la maña y l'enfotu demostráu.
El 1 de mayu de 1820, foi propuestu por Simón Bolívar ante la Comisión permanente del Congresu Constituyente de la Gran Colombia por que fuera xubíu a Xeneral de División, propuesta que'l congresu acoyó con muncho entusiasmu, polo qu'esi mesmu día, por aciu decretu executivu, foi xubíu a Xeneral de División, foi nomáu Direutor de Guerra de les Provincies del Norte y Vicepresidente interín de Venezuela, cargu qu'exerció hasta 1821 cuando foi nomáu como Intendente del Departamentu de Venezuela y Direutor de la guerra de los Departamentos del Norte de Colombia, participó na campaña del Centru xunto al Xeneral José Francisco Bermúdez. Como Direutor de Guerra participó na Campaña de Coro y combatió en Pedregal, anguaño realizó una de los sos más grandes fazañes, foi'l 20 de xunetu, cuando destruyó en Mitare gran parte de la caballería realista.
En 1824 foi nomáu por Simón Bolívar como Intendente del Departamentu del Madalena, cargu de suma importancia na Gran Colombia.
El 3 de marzu de 1825, el Xeneral Pedro Briceño Méndez, arrenunció al cargu de Secretariu de Guerra y Marina de la República de Colombia, polo que Carlos Soublette foi nomáu como'l so sustitutu por Simón Bolívar. En 1827, tamién foi nomáu como Xefe del Estáu Mayor Xeneral de la Comandancia Xeneral de Venezuela, cumpliendo doble función, cola que yá tenía como Secretariu de Guerra y Marina. Exercería'l cargu de Secretariu de Guerra y Marina hasta 1828, cuando foi sustituyíu por Rafael Urdaneta y nomáu Secretariu Xeneral del Gobiernu. Carlos Soublette foi firmante de l'acta resultante de la Convención de xineru unviada a Bolívar en 1829, onde se-y echar# voz de al llibertador que Venezuela se dixebraría de la Gran Colombia. Tres la separación de Venezuela de la Gran Colombia en 1830, sería nomáu por José Antonio Páez como Secretariu de Guerra y Marina, pero esta vegada del Estáu de Venezuela, cargu qu'exercería hasta'l 6 de mayu de 1830, cuando foi nomáu Diputáu del Congresu Constituyente del Estáu de Venezuela. Asumió como Diputáu del Congreso Constituyente del Estáu de Venezuela, foi diputáu por Carabobo hasta que foi promulgada la nueva Constitución de Venezuela de 1830, siendo electu inclusive como presidente d'esi Congresu Constituyente polos sos compañeru de cámara. Una vegada eslleíu'l congresu constituyente'l 14 d'ochobre de 1830, retomó'l cargu de Secretariu de Guerra y Marina, cargu qu'exercería hasta 1834 cuando foi postuláu a la Presidencia de la República.
Candidatu a la presidencia en 1834 Pa les eleiciones de 1834, cada grupu políticu tenía'l so candidatu, el candidatu del Grupu Civilista y de los comerciantes yera José María Vargas, el grupu Gomecista o Gobiernista sofitaba a Carlos Soublette, Santiago Mariño del grupu centralista o bolivianu, tamién taben otros dos candidatos Diego Bautista Urbaneja y Bartolomé Salom. Una vegada realizaes les eleiciones, el 6 de febreru de 1835, nel edificiu de la Capiya del Seminariu, el Congresu de la República procedió al actu del escrutiniu pa la escogencia del Presidente de la República, una vegada fechu'l contéu, los resultaos fueron los siguientes; José María Vargas, 103 Votos (50,99%), Carlos Soublette, 45 (22,77%) y Santiago Mariño 27 (13.36%). En virtú de que nengún de los candidatos llogró les dos terceres partes riquíes pal nomamientu, fechu contempláu na Constitución de Venezuela de 1830, realizóse una segunda vuelta ente los trés candidatos que llograron más votos, quedando namái Vargas y Soublette, d'igual forma fueron necesarios dos procesos más pa proclamar a quien sería'l nuevu Presidente de la República. Nes socesives votaciones resultó eleutu por métodu d'eliminatoria Vargas, quedando Soublette como segundu en tolos procesos.
En xineru de 1835 n'habiendo asumir la presidencia José María Vargas, foi reemplazáu por Francisco Conde na Secretaría de Guerra y Marina, y nomáu como Ministru Plenipotenciario y Unviáu Estraordinariu pa cumplir misiones diplomátiques n'Inglaterra y España, estado ante los cualos solicitaría la reconocencia del Estáu de Venezuela como país llibre, independiente y soberanu. Mientres esta misión, llográronse importantes meyores, sicasí nun se llograron terminar por cuenta del arrenunciu de Vargas a la presidencia de la república, fechu que motivó'l so regresu prematuru ya intempestivu a Venezuela.
Presidente Interín 1837-1839 En xineru de 1837 foi escoyíu pol congresu como vicepresidente de la república, en sustitución d'Andrés Narvarte, quien asumió la presidencia provisional en sustitución de José María Vargas, depués, el 11 de marzu de 1837 Carlos Soublette sustituyó a José María Carreño nes funciones de la presidencia de la República, en calidá de Vicepresidente de la República, n'exerciciu del Poder Executivu pa rematar el periodu que duró hasta'l 1 de febreru de 1839. Mientres la so presidencia provisional, tuvo que lluchar contra la fuerte crisis económica mundial de la dómina, que llegó hasta Venezuela afectando los precios del café, cacáu y cueros, que para esi entós yeren los principales productos d'esportación y principal fonte d'ingresu de Venezuela. Esta situación aumentó'l descontentu qu'esistió mientres la presidencia de José María Vargas, una y bones los pequeños y medianos productores tuvieron amás qu'enfrentar les xubíes autoritaries de los impuestos per parte de los emprestadores oligarques de la dómina, quien siguíen aumentando les sos riqueces, coles mesmes los llabradores teníen qu'enfrentase a los grandes propietarios esplotadores quien menguaben de cutio los probes salarios de la dómina y esixíen mayor trabayu. Un grupu de terratenientes dirixíos por Tomas Lander creó la Sociedá d'Agricultura pa defender los sos intereses capitalistes. Estos emprestadores, terratenientes y propietarios oligarques conformaben la clase conservadora venezolana de la dómina. De resultes, tuvo que faer frente a distintos alzamientos guerrilleros nel país, tal como fueron les guerrilles de Apure dirixíes por Francisco Farfán en 1837 y les de Juan Cordero y Francisco Farías en Maracaibo y Perijá respeutivamente.
Presidente eleutu pal periodu 1843-1847 thumb|right|250px|José Antonio Páez al recibir la Espada d'Honor de manes de Carlos Soublette el 19 de marzu de 1843.