Pamela Cecile Rasmussen ye una ornitóloga d'Estaos Xuníos esperta n'aves d'Asia. De primeres foi una investigadora asociada al Institutu Smithsonianu, en Washington D. C. y trabaya na Universidá Estatal de Michigan. Tamién ta acomuñada a otros centros d'investigación relevantes de dichu país y del Reinu Xuníu.
Les primeres investigaciones de Rasmussen fueron alrodiu de les aves marines de Suramérica y de los fósiles d'aves n'América del Norte. Más palantre, especializar n'aves d'Asia y describió y clasificó nueves especies, al empar que clarificó l'estatus d'otres, sobre manera de zosterópidos y aves de presa nocherniegues. De forma más recién, participó en collaboraciones a gran escala alrodiu de la biodiversidá a nivel mundial y evaluó l'estatus taxonómicu de dalgunes utres del sur d'Asia.
Rasmussen foi l'autora principal del llibru Birds of South Asia. The Ripley Guide, una publicación destacada por cuenta de la cantidá d'especies y zones xeográfiques que describe en comparanza colos sos predecesores. Al estudiar especímenes d'aves de museos pa escribir la obra, afayó los fraudes na documentación y l'algame de los robos que perpetó l'ornitólogu británicu Richard Meinertzhagen nestes instituciones.
Biografía y carrera Pamela C. Rasmussen ye fía de Helen Rasmussen, perteneciente a la Ilesia Adventista del Séptimu Día, y de Chester Murray Rasmussen, un médicu qu'abandonó la familia cuando tanta Pamela como les sos hermanes yeren pequeñes. El so interés poles aves empezó cuando la so madre dio-y una edición xuvenil del llibru Birds of the World de Oliver Austin; tres esto, siempres pidió recibir llibros sobre aves como regalu.
Llogró'l so maestría en 1983 na Universidá de Walla Walla, una institución afiliada a la Ilesia Adventista, alcontrada nel sureste de Washington y el so doctoráu, na Universidá de Kansas en 1990, onde estudió los mabees y adquirió conocencies sobre la teoría de la evolución, daqué que nun se-y enseñó nel so alma máter.
Rasmussen ye profesora visitante y asistente de zooloxía, según curadora de muséu asistente de terioloxía y ornitoloxía na Universidá Estatal de Michigan; enantes, foi una investigadora asociada del ornitólogu d'Estaos Xuníos Sidney Dillon Ripley nel Institutu Smithsonianu, alcontráu en Washington D. C. Amás, ye parte del Comité de Clasificación y Nomenclatura de la Unión d'Ornitólogos d'Estaos Xuníos, ta acomuñada al grupu d'aves de la seición de zooloxía del Muséu d'Historia Natural de Londres en Tring y edita The Ibis, el periódicu de divulgación científica de la Unión d'Ornitólogos Británicos. Pamela Rasmussen ta casada col doctor Michael D. Gottfried, quien ye curador de paleontoloxía, profesor acomuñáu de xeoloxía y direutor del Centru d'Estudios Integrales de Ciencia Xeneral na mesma institución educativa.
Investigaciones destacaes
Aves marines de Suramérica Los primeros trabayos de Rasmussen enfocáronse principalmente na sistemática, la ecoloxía y el comportamientu de les aves marines patagónicas, sobre manera de les mabees. Estudió les variaciones del plumaxe en especímenes nuevos de mabea imperial (Leucocarbo atriceps), mabea carunculado (Phalacrocorax carunculatus) y mabea gris (Phalacrocorax gaimardi); coles mesmes, utilizó patrones de forma del plumaxe y de conducta pa establecer rellaciones ente les dos primeres especies. Adicionalmente, estudió l'actividá pesquera del mabea neotropical (Phalacrocorax brasilianus).
Aves d'Asia thumb|right|Un dibuxu de miagón de Blewitt (Athene blewitti) de 1891, especie que Rasmussen redescubrió en 1997. Rasmussen describió cuatro nueves especies d'aves asiátiques a partir de los sos estudios sobre especímenes de muséu: l'autillo de Nicobar (Otus alius), l'autillo de la Sangihe (Otus collari) y la curuxa gavilana de Cinnabar (Ninox ios), endémicu de la islla de Célebes, en 1998 y el zarzalero de Formosa (Locustella alishanensis), en 2000. Redescubrió'l miagón de Blewitt (Athene blewitti), que nun se vio dende 1884 al oeste de la India; les investigaciones anteriores de S. Dillon Ripley, Sálim Ali y otros fracasaren por cuenta de que basábense en documentos falsos de Richard Meinertzhagen. En payares de 1997 Rasmussen y Ben King, ornitólogu del Muséu Americanu d'Historia Natural, pasaron diez díes tratando de topar dos llocalidaes del este de la India ensin ésitu, polo que depués se dirixeron escontra l'oeste, al hábitat d'otru espécime vieyu; foi entós cuando King acolumbró una ave nocherniega pequeña y robusta con pates de plumes blanques y garres enormes, que Rasmussen identificó como la buscada mientres la fotografiaben y grababen.
Al pie de los sos colegues, clarificó la taxonomía de los zosterópidos d'Indonesia y estableció l'estatus específicu del anteojitos de la Sangihe (Zosterops nehrkorni) y del anteojitos de Seram (Z. stalkeri). Coles mesmes, confirmó la identidá del autillo de Serendib, orixinalmente descubiertu en Sri Lanka pol ornitólogu Deepal Warakagoda. thumb|left|Un grabáu de 1898 del anteojitos de la Sangihe (Zosterops nehrkorni), que'l so estatus Rasmussen clarificó. El faisán imperial (Lophura × imperialis) ye una ave rara qu'habita los montes de Vietnam y Laos. Rasmussen y los sos collaboradores llevaron a cabo experimento morfolóxicos y d'hibridación, según analís d'ADN pa probar qu'esti faisán, del qu'antes se pensaba que taba en serio peligru, ye en realidá'l productu de la hibridación natural ente'l faisán vietnamita (Lophura hatinhensis) y la subespecie annamensis del faisán plateado (Lophura nycthemera).
Con una monografía de 2008 la ornitóloga tornó a los sos estudios sobre la taxonomía de los zosterópidos, na que describió formalmente al anteojitos de les Togian (Zosterops somadikartai), una especie endémica de les islles Togian d'Indonesia que, a diferencia de la mayoría de los sos parientes, escarez del aniellu blancu alredor de los güeyos que da a esti grupu d'aves el so nome. Rasmussen mentó que lo distintivo d'esti anteojitos nun ye solo la so apariencia, sinón el so cantar de llamáu, que suena más aguda y con menor variación na so frecuencia que les d'otres especies emparentaes.
L'interés de Pamela Rasmussen nes aves d'Asia llevar a comprometese con proyeutos empobinaos específicamente al caltenimientu. Dos utres del Vieyu Mundu dientro del xéneru Gyps, la utre bengalí (Gyps bengalensis) y la utre picofino (Gyps tenuirostris) sufrieron un decrecimiento demográficu del 99 % nel sur d'Asia por cuenta de la ingesta de diclofenaco, una droga utilizada polos veterinarios que produz falles nos reñones de les aves que s'alimenten de los cadabres del ganáu que lo presenta. Rasmussen demostró qu'hai dos especies distintes de «utre picofino»: Gyps indicus y G. tenuirostris. Esto ye importante pal caltenimientu, yá que se diseñó un programa de cría en cautiverio pa les especies d'utre en peligru d'estinción.Johnson, Jeff A.; Lerner, Heather R. L.; Rasmussen, Pamela C.; Mindell, David P. (2006). «Systematics within Gyps vultures: a clade at risk» (n'inglés) BMC Evolutionary Biology 6: 65. doi:10.1186/1471-2148-6-65. Consultáu'l 31 de xunetu de 2014.
En 2012, Rasmussen viaxó a Sonda oriental pa realizar estudios alrodiu de les aves de la rexón, pa lo cual visitó Flores, Sumba y la Islla de Timor. Na primera de les islles, pasó pel llagu Ranamese nel distritu de Borong y pol monte de Mbeliling, onde foi con un grabador d'audiu pa captar los cantares de llamáu de les aves endémiques. En Flores, acolumbró aves de la familia Monarchidae, autillos, cuervos, abanicos, diceidos y anteojitos, ente otres. Tamién percorrió les islles de Célebes, Xava y Sumatra.
Biodiversidá thumb|right|La utre picofino (Gyps indicus), una especie que Rasmussen reclasificó. En 2005 Rasmussen participó d'una collaboración multiinstitucional coles mires d'investigar los puntos calientes de la biodiversidá, o hotspots, que tienen un llugar vital nel caltenimientu. L'estudiu clasificó estes árees de forma cuantitativa siguiendo tres criterio pa determinar la diversidá d'aves: la variedá d'especies, el nivel d'amenaza y el númberu d'especies endémiques. Los resultaos demostraron qu'estos puntos centrales nun presentaben la mesma distribución xeográfica pa cada factor: solo'l 2,5 % d'estes árees cumplía con estos trés criterios y el 80 % facer con unu. Cada unu de los aspeutos esplicaba menos del 24 % de les variaciones nos otros factores, lo que suxer qu'inclusive nuna sola clase taxonómica hai distintos mecanismos que son responsables del orixe y la continuidá de dellos aspeutos de la diversidá. Poro, los distintos hotspots amuesen una variación bien grande tocantes a la so utilidá como ferramientes pal caltenimientu.
El trabayu recién de Rasmussen emponer a collaboraciones más fondes y a mayor escala col mesmu grupu d'instituciones pa estudiar los patrones globales de la biodiversidá. Un sondéu tocantes a la bayura d'especies y distribución xeográfica nun demostró'l so amenorgamientu de les zones templaes a los trópicos, como s'asumiera enantes; magar esto demostróse pal hemisferiu norte, nun asocedió lo mesmo nel sur. La investigación alrodiu de la rellación ente la estinción y l'impautu del home probó que, depués del control del númberu d'individuos de cada especie, la meyor manera d'establecer el criteriu de riesgu d'estinción ye midir l'efectu de les actividaes humanes, yá que los factores ecolóxicos tienen una importancia secundaria. Un exame de la distribución d'especies de vertebraos rares y amenaciaes demostró qu'esisten distintos patrones pa les especies d'aves, mamíferos y anfibios, lo que tien consecuencies pa les estratexes de caltenimientu basaes en puntos calientes de biodiversidá.
Otros trabayos de Rasmussen y los sos colegues de tol mundu concéntrase na importancia de la disponibilidad de la enerxía; nuna monografía de 2007, probaron que los patrones globales de perda del espaciu afecten más a les especies con una mayor área de distribución qu'a les más acutaes. Esto complementa otru trabayu y ayuda a establecer un modelu unificáu sobre cómo la biodiversidá terrestre varia en y ente los continentes más grandes de la Tierra.
Arqueozooloxía Un xacimientu paleontolóxicu alcontráu nuna cabiana cerca de Cheswold (Delaware), afayáu mientres la construcción d'una autopista, allugaba fósiles fragmentarios d'once especies d'aves, que Rasmussen estudió. Ente ellos, afayó un pequeñu colimbo, una ave asemeyada a una gavilueta y cinco especímenes d'aves similares a los alcatraces, probablemente de la especie Morus loxostylus, común nel Miocenu. Toes estes especies yá yeren conocíes, yá que se toparen nun xacimientu de Chesapeake Bay (Maryland). Los descubrimientos en Delaware suxeren que se trataba d'un área cercana a la mariña al momentu en que s'empezaron a xenerar los fósiles.Rasmussen, Pamela C. (1998)«Early Miocene avifauna from the Pollack Farm site, Delaware» (n'inglés, PDF) en Benson, Richard N. (editor) (1998) Geology and paleontology of the lower Miocene Pollack Farm fossil site, Delaware (n'inglés) Delaware Geological Survey Special Publication non. 21, State of Delaware & University of Delaware, 144–146. Consultáu'l 29 de xunetu de 2014.