El marquesáu de Campu Sagrao ye un títulu nobiliariu español, de Castiella. Foi creáu pol rei Felipe IV, col vizcondáu previu de les Quintanas y por aciu Real Despachu del 23 de mayu de 1661,Una copia del Real Despachu de creación obra nel AHN, Conseyos, leg. 24.316, a. 1661, exp. 19. Paez que'l Real Decretu de mercé foi de la mesma fecha que'l Real Despachu: asina resulta de la rellación de decretos contenida nel leg. 5.240 del mesmu archivu y seición, rel. 3 bis. El 9 de mayu anterior llibrárase-y al concesionariu, por esti conceutu, carta de pagu de 640 reales de plata a la Real Capiya (obrante na mesma seición, leg. 9.046, a. 1661, exp. 2). en favor de Gutierre Bernaldo de Quirós de las Alas y Carreño, señor de Villoria, de Valdeviñayo y de Torrestío, alguacil mayor d'Uviéu y alférez mayor d'Avilés, posesor de dellos mayoralgos y palacios n'Asturies, correxidor de Burgos y de Madrid.
Denominación y vizcondáu previu thumb|277px|El cotu señorial de Valdeviñayo, venceyáu a los marqueses de Camposagráu, incluyía los actuales conceyos de Carrocera y Rioseco de Tapia na contorna de Lluna (Lleón). Na imaxe, la ilesia de San Xusto de Piedrasecha (Carrocera).
Campu Sagrao y el señoríu de Valdeviñayo
El marquesáu tomaba denominación de la paraxa y santuariu de Santa María de Campu Sagrao o Camposagráu, sito nel valle de Viñayo o «Valdeviñayo». Esti antiguu conceyu y cotu xurisdiccional de la comarca de Lluna (Lleón) correspondía a los actuales conceyos de Carrocera y Rioseco de Tapia. Mercó'l señoríu a principios del sieglu XVII el güelu del I marqués: Gutierre Bernaldo de Quirós, quien lo venceyó al mayoralgu que tenía. La so xurisdicción entendía una docena de pueblos, con capital coles mesmes nel llugar de Viñayo. A mediaos del XIX, cola mesma estensión y llendes, figura nel Diccionariu de Madoz como conceyu de Benllera, con cabecera nesti llugar. Escontra 1855 foi-y segregáu'l conceyu de Rioseco de Tapia (integráu por esti llugar y los de Tapia de la Ribera y Espinosa de la Ribera)Al estremase'l términu municipal, como dambes partes pretendíen quedase col santuariu de Camposagráu, alcordóse que la llinia divisoria coincidiera cola exa central del templu, de cuenta que les puertes d'accesu, asitiaes nos llaterales, comuniquen una con Carrocera y la otra con Rioseco de Tapia. La mesma llinia estrema la xurisdicción eclesiástica ente les diócesis de León y Uviéu. y venti años dempués la capital pasó de Benllera a Carrocera, camudándose tamién el nome del conceyu.La segregación tuvo llugar ente la publicación del Madoz y el censu de 1857. El cambéu de nome apaez reflexáu nel censu de 1877. Variaciones de los conceyos d'España dende 1842. La mayor población del cotu, sicasí, yera y sigue siendo Otero de las Dueñas, que debe'l so nome a un importante monesteriu de monxes bernardas qu'había nel llugar. Les Dueñes, a quien pertenecía'l señoríu de Viñayo na Edá Media, permanecieron n'Otero hasta que fueron exclaustradas en 1868. Amás de los citaos, otros pueblos integrantes del antiguu cotu de Valdeviñayo y actual conceyu de Carrocera son Cuevas de Viñayo, Piedrasecha y Santiago de las Villas.
El santuariu de Campu Sagrao foi alzáu cerca de Benllera nun llugar onde —a empiezos de la Reconquista y según la tradición— los cristianos llograron una señalada victoria cola ayuda de Nuesa Señora. Ta dedicáu al cultu d'una imaxe románica de la Virxe, y cada segundu domingu de xunu rexunta una romería bien popular que ta declarada d'Interés Provincial.David Gustavo López, Llión: Fiestes y Romeríes (Llión, Diputación, 2003), p. 35-36. Una descripción del templu por Emilio Morais Vallina en César Álvarez Álvarez y Joaquín Alonso González (coord.) Guía del patrimoniu cultural de les contornes de Cuatro Valles (Llión, 2001) , páxs. 83-84 (96-97 del cómputu dixital). L'edificiu actual foi llevantáu nel sieglu XVI pol llinaxe llocal de los Fernández de Llombes, sobre los restos d'una ermita románica. Tres l'alquisición del patronatu polos Quirós, l'I marqués de Campu Sagrao fixo una gran reforma y ampliación nel XVII. Y en el XVIII fixo otra'l III marqués.
Xovellanos visitó estos llugares en xunu de 1792, convidáu pol so bon amigu el VI marqués de Campu Sagrao, y conseñar nos sos Diarios. De camín escontra Llión, onde tenía d'asistir a la eleición del prior de San Marcos, estremar del camín real de Castiella —que pasaba por Payares— pa siguir la ruta de Teberga, Puertu Ventana y Benllera, onde tenía la so casa'l señor del cotu.
Refier que visitó Otero, «anque non a les dueñes». Dalgún autor da a esta frase'l sentíu de que, aquel día, yá nun había ellí monxes, pero ye error. El mesmu Xovellanos, n'otru llugar, menta que'l so amigu Francisco Balsinde tenía dos fíos nesti monesteriu de bernardas.
El vizcondáu de les Quintanas y el señoríu de Villoria
El marquesáu de Campu Sagrao crear col vizcondáu previu de les Quintanas, que quedó canceláu al expedir el Real Despachu de creación del títulu principal.
Por costume social, y ensin autorización llegal, los primoxénitos d'esta casa usaben el dictáu d'espera de vizcondes de les Quintanas hasta qu'asocedíen nel marquesáu. Asina figura en numberosos documentos —por casu— Antonio María Bernaldo de Quirós y Mariño de Lobera, primoxénitu del IV marqués, a quien premurió.Llámase-y vizconde de les Quintanas nel pidimientu de curador pa los sos fíos, nel espediente de Montesa del so fíu Antoniu, o nos de Santiago de los sos nietos Antoniu y Pedro (AHN, Estáu, leg. 7.649, nᵘ 66, y Órdenes, expte. 76 de Montesa y exptes. 202 y 202 bis de Santiago).
Jesús María Bernaldo de Quirós y Muñoz, IX marqués de Campu Sagrao y I de Quirós, grande d'España, alzó instancia a S.M. el 24 d'avientu de 1912, solicitando la rehabilitación del vizcondáu de les Quintanas como títulu perpetuu. Esta solicitú llogró dictame favorable de la Diputación del Grandor pero foi tornada por causa de los informes negativos del Conseyu d'Estáu, daos el 13 de marzu de 1913 y el 7 de xunetu de 1916.María Teresa Fernández-Llixu de Cifuentes Rellación de títulos nobiliarios vacantes y principales documentos que contién cada espediente que, de los mesmos, caltener nel Archivu del Ministeriu de Xusticia (Madrid, Fidalguía, 1984), p. 302.
Tomaba denominación del llugar de les Quintanas, inclusive nel cotu y parroquia de San Nicolás de Villoria, conceyu de Llaviana (Asturies). Esti cotu señorial, llamáu tamién «Valle de Riomontán», pertenecía a los Quirós dende'l sieglu XIV. Gutierre Bernaldo de Quirós, ricohombre del rei Alfonso XI, recibió la villa de Villoria, cola so xurisdicción y términos, por donación que-y fixo'l conde Rodrigo Álvarez de Asturias por aciu escritura fecho n'Uviéu'l 14 de setiembre de 1325 ante Xuan Pérez, notariu públicu del rei. Esti documentu, qu'obraba nel archivu del conventu de San Francisco d'Uviéu, taba dirixíu «a Gutierre Bernardo de Quirós, el mio afiáu y encamentáu na casa y facienda d'Arias González de Quirós, el so padre, que finó nes guerres en serviciu del Rei, por que tome estáu conxugal con Doña María de Cifuentes, la so delda». La donación foi confirmada pol infante Don Enrique, conde de Trastámara, el 16 de mayu de 1351.García Carraffa, loc. cit, p. 100.
Asitiáu nuna zona de relieve bien accidentáu, el cotu incluyía los llugares de Arbín, Les Borias, La Boza, Braña, Brañesfrades, Bustiello, El Cabu, Campomojado, Caucia, Cerezalero, Corián, Corredoria, Cuadrazal, Fabrariego, Febreru, Fechaladrona, Fonfría, Fornos, Grandiella, Grandón, Llosagra, Merujal, Les Mestes, Miguelperi, Paradina, Piedrasnegras, Pumarada, les Quintanas, Redondo, Roxil, San Pedro, Solana, Tablazo, los Tornos, Valdelafaya, Valdecastañal, Viescabozada y Villoria. P'aprovechar la fuercia del ríu (qu'en namái 5 km. de cursu baxa dende los 800 m. d'altitú hasta los 300) taba jalonado por venticinco molinos hidráulicos.Gran Enciclopedia Asturiana, s.vv. «Riomontán», «Villoria» y «Villoria, San Nicolás de». valle-de-villoria.html Historia y vistes de Villoria. Cuando se fixo'l Catastru d'Ensenada, a mediaos del XVIII, yera titular del señoríu'l II marqués de Campu Sagrao, José Manuel Bernaldo de Quirós, y «como tal, tenía la facultá de nomar los cargos de xusticia. Percibía en razón de señoríu 1.000 reales de vellón al añu. Camposagráu yera tamién el mayor hacendado del cotu, según resultó de les averiguaciones feches pa la Única Contribución na parroquia de San Nicolás. Envalorar en 5.769 reales, 20 maravedinos y un terciu'l productu de les sos tierres, en 212 reales y 25 maravedinos y mediu la renta de los sos horros y paneres, en 176 la de los molinos fariñeros, en 220 la renta de los foros perpetuos, en 660 reales el valor de los diezmos que percibía y en 1.000 los derechos de vasallaxe citaos».Gonzalo Anes y Álvarez de Castrillón, Los señoríos asturianos: discursu lleíu'l día 14 d'avientu de 1980 nel actu de la so receición pública (Madrid, Real Academia de la Historia, 1980), p. 34.
En Villoria teníen los Quirós un palaciu que permaneció na familia hasta bien entráu'l sieglu XX.El Palaciu de Villoria perteneció a los marqueses de Campu Sagrao hasta'l VIII titular, y de ésti heredar la so fía Ana Germana Bernaldo de Quirós y Muñoz, I marquesa de Atarfe, que finó precisamente nesti palaciu'l 11 de setiembre de 1934. Dempués de los díes d'esta señora y por legáu so foi casa rectoral, y más tarde foi casi totalmente baltáu pa faer viviendes, polo qu'apenes queden restos de la so fábrica orixinal: entá se reconocen los trés arcos escarzanos que formaben el pórticu d'accesu. Yeren patronos de la vecina ilesia de San Nicolás, onde teníen enterramientos, y presentaben el so curato. Nun se debe confundir esti beneficiu curáu cola dignidá de abá de Villoria, que yera una prebenda de la Catedral d'Uviéu.
Mayoralgu y orde socesoriu thumb|250px|Palaciu de Camposagráu de Mieres, actual sede del Institutu d'Enseñanza Secundaria «Bernaldo de Quirós».