Pantardo foi un eclesiásticu suevu, obispu de Braga nel s. VI.
Nacíu nel senu de la familia de los Camaño, perteneciente a la nobleza del reinu suevu, foi hermanu de Talasio, que aportaría a obispu d'Astorga.Felipe de la Gándara: Armes i trunfos: fechos heroicos de los fíos de Galicia, p. 581, cita como fontes les "Xenealoxíes de llinaxes nobles de Galicia", atribuyíes al obispu de Lugo Vasconio.Luis Vilar y Pascual: Diccionariu históricu, xenealóxicu y heráldicu de les families pernomaes de la monarquía española, tomu II, p. 125 (1859).
En tiempos del rei Miro, tres la muerte de Martín de Braga asocedida hacia l'añu 579,Luis Agustín García Moreno: Prosopografía del reinu visigodu de Toledo, p. 150 (1974). Pantardo foi consagráu obispu metropolitanu de la diócesis de Braga, que naquel tiempu tenía como sufragáneas a Aeminium, Porto, Dume, Viseu y Lamego desque nel conceyu lucense celebráu nel 569 dispunxérase qu'Astorga, Britonia, Iria, Ourense y Tui pertenecieren a Lugo, acabante alzar a metrópolis.
Nel añu 585 el rei visigodu Leovigildo conquistó'l reinu suevu, ordenando desterrar a tolos obispos católicos que se negaren a convertise al arrianismu; sicasí esta nueva situación nun algamar a Pantardo, pos al añu siguiente Leovigildo morrió, y el so fíu y socesor Recaredo abrazó la fe católica. Desaposiada Lugo de la so condición de metrópolis, les sos antigües sufragáneas pasaron nuevamente a Braga.
La última noticia alrodiu de esti preláu ye la so asistencia al III Conceyu de Toledo del añu 589, nel que se decretó l'abandonu del arrianismu en tol reinu visigodu de Toledo y l'oficiu del catolicismu como relixón única; en dichu conceyu representó tamién al obispu de Lugo Nitigisio, que nun pudo allegar pola so avanzada edá. Desconozse cuánto tiempu más presidió la sede bracarense.Enrique Flórez: España sagrada, vol. XV, páxs. 137-139 (1754).
Referencies
Categoría:Obispos de Braga Categoría:Obispos Categoría:Suevos n'España Categoría:Wikipedia:Mantenimientu:Persones ensin plantía NF