La nunación (n'árabe , tanwīn) ye un fenómenu gramatical de ciertes llingües semítiques, especialmente del árabe. Consiste na adición d'una nun final a un sustantivu o axetivu que xeneralmente indica que ye totalmente declinable y sintácticamente indetermináu. Sicasí, ciertos nomes propios, que son semánticamente sustantivos definíos, parten de sustantivos orixinalmente indeterminaos y por tanto caltienen la nunación. Ej.: , Muḥammadun, «Mahoma».
N'árabe representar por tres signos diacríticos, n'esencia les vocales curtios reduplicadas. Indiquen, d'esquierda a derecha, los finales -un (nominativu), -in (xenitivu) y -an (acusativu). El signu ـً suelse escribir en combinación con ʾalif (ـًا), tāʾ marbūṭah (ةً) o hamza (ءً). La ʾalif ye obligatoria si la pallabra nun acaba en tāʾ marbūṭah, hamza o ye díptota, anque'l símbolu en sí non s'escriba. La nunación solo utilízase n'árabe lliterariu; nun ta presente nes variedaes falaes, y munchos llibros de testu árabes introducen inclusive fragmentos lliterarios ensin utilizar estes terminaciones.
El términu nunación puede referise tamién a la fin -n de los duales n'acadiu, que se perdió nel periodu babilónicu antiguu.
Vease amás Grafemes auxiliares del árabe
Referencies
Enllaces esternos Nunation (n'inglés)
Categoría:Llingües semítiques