L'ido ye una llingua derivada del esperantu y sigue en principiu la idea de Zamenhof, el creador d'esti postreru, de «una lletra, un soníu». Pero nel casu del ido, delles lletres son dobles y suélense corresponder coles lletres acentuaes del esperantu.
De siguío amuésase la correspondencia ente les lletres del alfabetu del ido y l'alfabetu fonéticu internacional:
Consonantes Vocales Lletra AFI Lletra AFI b [] a [] c [] e [] ch [] i [] d [] o [] f [] u [u] g [] h [] j [] k [] l [] m [] n [] p [] r [] s [] sh [] t [] v [] y [] z []
Acentuación
En cada pallabra, l'acentu recái siempres na penúltima sílaba; sacante en pallabres d'una sola sílaba, o en delles pallabres ensin terminación, que úsense en poesía y cantares pa forzar una pallabra aguda. Diches pallabres nun tienen terminación, pos ésta sustitúyese con un apóstrofu ('); tienen de ser un sustantivu o axetivu. Por casu: Poezio - Poezi'.
Referencies
Kompleta Gramatiko Detaloza (n'inglés)
Fonoloxía ido Categoría:Wikipedia:Correxir/Revisar títulu