El marso yera un dialeutu del idioma umbru faláu nel área habitada polos antiguos marsos (Cuenca del Fucino, nos actuales Abruzzo) nel I mileniu e. C.
Documentáu per primer vegada nel bronce de Antino, dientro de les llingües sabélicas ye, xunto col sabín, de les primeres n'amosar una fuerte influencia del llatín.Giacomo Devoto, Gli antichi Italici, p. 21.
Les inscripciones más tempranes daten d'ente'l 300 y el 150 e. C., ya inclúin un interesante bronce topáu nel llagu Funcino, que paez llevar grabada una ufrienda votiva a la diosa Angitia, si A(n)ctia, como ye probable, yera la forma llocal del so nome. El marso estremábase pocu del llatín d'esa dómina; formes contraíes, como Fougno en llugar de Fucino, seríen solo cuestión d'ortografía. En sílabes finales, los diptongos ai, ei y oi, toos apaecen como y. Per otru llau, la forma más antigua del nome de la tribu (dat. plur. Martses = Lat. Martiis) amuesa la so derivación y exhibe l'asibilación de -Tio- en -Tso-, mesmos del idioma oscu pero estrañu nel llatín clásicu.
Los trés inscripciones que llegaron hasta los nuesos díes, de los sieglos III y II e. C., tán escrites en alfabetu romanu.
Bibliografía Giacomo Devoto, Gli antichi Italici, 2ª ed. Firenze, Vallecchi, 1951. Vittore Pisani, Le lingue dell'Italia antica oltre il latino, Torino, Rosenberg & Sellier, 1964. ISBN 978-88-7011-024-1
Referencies
Enllaces esternos
Marso
Categoría:Wikipedia:Correxir/Revisar títulu