Tender Mercies ye una película dramática d'Estaos Xuníos estrenada en 1983 y dirixida por Bruce Beresford. El guión, realizáu por Horton Foote, centrar na vida de Mac Sledge, un cantante de música country en fase de recuperación d'un problema d'alcoholismu, que busca refaer la so vida al traviés de la rellación que caltién con una moza viuda y el so fíu nuna zona rural de Texas. Robert Duvall interpretó'l papel de Mac, y tuvo acompañáu por Tess Harper, Betty Buckley, Wilford Brimley, Ellen Barkin y Allan Hubbard.
Financiada por EMI Films, Tender Mercies foi rodada na ciudá de Waxahachie, Texas. El guión foi refugáu por dellos direutores americanos antes de cayer nes manes del direutor australianu Bruce Beresford. Duvall, quien cantó los sos propios cantares na película, condució más de 600 km por tol estáu, grabando los acentos locales y tocando en bandes de música country, coles mires de preparar el so papel. Duvall y Beresford tuvieron dellos enfrentamientos mientres la producción, llegando'l direutor a abandonar el set de rodaxe ya inclusive a plantegase l'abandonu de la película.
La película enceta distintes temes, ente los que s'atopen la importancia del amor y la familia, la posibilidá de la resurrección espiritual metanes la muerte, y el conceutu de redención al traviés de la conversión de Mac Sledge al Cristianismu. Por cuenta de les probes resultaos llograes nos pases previos al so estrenu, la distribuidora Universal Pictures realizó una escasa publicidá de la película, lo que Duvall interpretó como una falta de comprensión de la música country per parte del estudiu.
La película foi estrenada n'Estaos Xuníos el 4 de marzu de 1983, nun númberu llindáu de sales. Anque tuvo bien pocu ésitu en taquilla, foi aclamada pola crítica consiguiendo 5 nominaciones a los Premios de l'Academia, incluyendo unu a la Meyor Película. Tender Mercies ganó l'Óscar al meyor guión orixinal pa Foote y el Óscar al meyor actor para Duvall, la so primer estauína.
Argumentu Mac Sledge (Robert Duvall), un cantante de country alcohólicu y fracasáu, espertar en Texas nun esgonciáu motel de carretera dempués d'una nueche d'escesivu consumu d'alcohol. Ellí conoz a la propietaria, una moza viuda llamada Rosa Lee (Tess Harper), y ufiértase a trabayar pa ella en cuenta de una habitación. Rosa Lee, que'l so home morrió mientres la Guerra de Vietnam, encargar del cuidu del so fíu, Sonny (Allan Hubbard), ella sola. Rosa Lee apuerta a dexar que Mac quedar cola condición de que nun beba mientres trabaya. Dambos empiecen a desenvolver sentimientos escontra l'otru, sobre manera mientres les seles tardes sentaos xuntos, compartiendo pequeñes hestories de les sos vides.
Mac decide dexar l'alcohol y empezar una nueva vida. Dempués d'un tiempu, él y Rosa cásense. Empiecen a allegar frecuentemente a una ilesia Baptista. Un día, un reporteru que s'atopa de camín nel hotel, pregúnta-y a Mac si dexó de tocar y empezó una nueva vida anónima. Cuando Mac refuga responde-y, el reporteru esplícalu que ta escribiendo una historia sobre Mac y qu'entrevistó a la so ex-muyer, Dixie Scott (Betty Buckley), una estrella del country que ta actuando nun local cercanu.
Dempués de que la hestoria publicar, los vecinos enterar del pasáu de Mac, y los miembros d'un grupu llocal de country visítenlu p'amosa-y el so respetu. Anque los recibe atentamente, Mac negar a falar sobre'l so pasáu. Darréu y de callao, Mac allega a un conciertu de Dixie. Ella canta de manera apasionada dellos cantares que Mac escribió dellos años antes, y él abandona'l llocal en metá de l'actuación. Ente bastidores, fala col manager de Dixie, el so vieyu amigu Harry (Wilford Brimley). Mac da-y una copia d'un nuevu cantar qu'escribió y píde-y que-y la amuese a Dixie. Mac intenta falar con Dixie, pero ella enóxase al ve-y y píde-y que se caltenga alloñáu de la so fía de 18 años, Sue Anne (Ellen Barkin).
Mac vuelve a casa con una celosa Rosa Lee, pero él asegúralu que nun siente nada por Dixie, a quien describe como "venenu" pa él. Más tarde, Harry visita a Mac pa dici-y, aparentemente a instancies de Dixie, que'l negociu de la música country camudó y que'l so nuevu cantar nun ye bona. Mancáu y enoxáu, Mac fuxe y casi topeta contra un coche. Merca una botella de güisqui pero, al volver a casa xunto a unos esmolecíos Rosa Lee y Sonny, asegúralos qu'arramar. Almite qu'intentó delles vegaes dexar a Rosa Lee, pero afayó que nun podía. Dalgún tiempu dempués, Mac y Sonny son bautizaos xuntos na ilesia de Rosa Lee.
Pasáu un tiempu, Sue Anne visita a Mac, el so primer alcuentru desque ella yera un ñácaru. Mac pregúnta-y si recibió dalguna de les sos cartes, y ella contésta-y que la so madre torgábalu recibiles. Sue Anne tamién lu informa de que Dixie intentó evitar que lu visitara y qu'entama fugase col so noviu a pesar de les oxeciones de la so madre. Mac almite que cutió a Dixie y qu'ella se divorció dempués de qu'él intentara matala nun ataque de roxura mientres taba borrachu. Sue Anne pregúnta-y a Mac si recuerda un cantar sobre un palombu que lu cantaba cuando yera neña. El diz que non, pero dempués de qu'ella se vaya, empieza a cantar pa él l'himnu "Nes ales d'un palombu".
Los neños na escuela ataquen a Sonny cola muerte del so padre, y él y Mac fáense cada vez más amigos. Los miembros de la banda llocal de country píden-y permisu a Mac pa interpretar un de los sos cantares, a lo qu'él apuerta. Mac empieza a actuar con ellos y faen planes pa grabar xuntos. La so nueva felicidá atáyase cuando recibe la noticia de que Sue Anne morrió nun accidente de coche. Mac allega al funeral de la so fía na luxosa casa de Dixie en Nashville y la reconforta cuando ella vien embaxo.
De vuelta a casa, Mac caltener en silenciu alrodiu del so dolor emocional, anque-y preguntar a Rosa Lee por qué, per un sitiu, diose sentíu a la so murnia esistencia y, per otru llau, la so fía muerre. A lo llargo del so duelu, Mac sigue cola so nueva vida xunto a Rosa Lee y Sonny. Na escena final, Sonny atopa un balón de fútbol que Mac dexólu como regalu. Mac repara l'hotel dende un campu al otru llau de la carretera mientres canta "Nes ales d'un palombu". Sonny da-y les gracies pol balón y los dos xueguen nel campu.
Producción
Guión Mientres un tiempu, Horton Foote tuvo considerando dexar d'escribir guiones cinematográficos, por cuenta de lo que consideró una probe adautación de la so obra de 1952 The Chase na película del mesmu nome que se rodó en 1966. Arriendes de lo que Foote consideró como una adautación muncho más precisa de la so obra Tomorrow en 1972, el so interés pola industria del cine alicóse, so la condición de que caltuviera ciertu control sobre'l productu final. Foote dixo d'esta etapa na so carrera, "Aprendí que'l cine tien que ser como'l teatru, nel sentíu de que nel teatru, l'escritor ye, poques gracies, bien dominante ... Si nun nos gusta daqué, podemos dicir lo que pensamos. ... Siempres ye un esfuerciu de collaboración. ... Pero en Hollywood nun yera asina. Un escritor robla nel so contratu que ye un escritor d'arriendu, lo que significa qu'escribe un guión, y entós pertenez-yos.". Esti interés anováu nel cine aguiyó a Foote a escribir Tender Mercies, la so primer obra escrita específicamente pa la gran pantalla. N'opinión del biógrafu George Terry Barr, el guión reflexa "la determinación de Foote de combatir el sistema impuestu en Hollywood que xeneralmente refuga faer películes tan personales."
La hestoria foi inspirada parcialmente por un sobrín de Foote, que lluchó por llograr ésitu nel negociu de la música country. Foote taba primero interesáu n'escribir una película inspirada nos esfuercios del so sobrín por entamar una banda, lo que-y recordaba'l so esfuercios de mocedá por intentar atopar trabayu como actor. Mientres la so investigación, sicasí, conoció a un esperimentáu músicu que s'ufiertara p'ayudar al so sobrín, que fizo que Foote interesárase cada vez más na so hestoria, en llugar d'interesase na banda mesma.. Foote dixo, "Esti home pasara por tou. Al pensar nuna hestoria, tengo un gran interés nesi tipu de personaxe." El momentu de la película nel qu'una muyer pregunta, "Yera usté realmente Mac Sledge?" y él respuende, "Si señora, creo que lo yera", taba basáu nuna conversación que Foote escuchó por casualidá ente una estrella acabada y un fan. Foote dixo que tola película xira alredor de esa declaración, qu'al so xuiciu fala claramente sobre la personalidá de Mac y el so antiguu estatus..
Foote basó la victoria de Sledge sobre l'alcoholismu nes sos observaciones de la xente del teatru que llucha con esi problema. Trató d'evitar un sesgu melodramáticu al falar sobre esos aspeutos de la hestoria. Foote describía al so protagonista como "un home bien mancáu, estropiáu ... el silenciu yera la so arma". Escoyó'l títulu Tender Mercies, del Llibru de los Salmos, pola so rellación col personaxe de Rosa Lee, quien según él buscaba solo "ciertos momentos de dulzura o tregua, [non] majestuosidad o grandor". Foote trató de retratar a cada personaxe lo más realista ya imperfectu, pero non indiferente. Anque'l guión tresmite un mensaxe espiritual bien fuerte con connotaciones relixoses, Foote sentía que yera importante permediar los elementos relixosos con un enfoque nos problemes práuticos de la vida cotidiana..
L'historiador de cine Gary Edgerton dixo del guión de Tender Mercies que "catapultó a Horton Foote al periodu profesional más activu de la so vida." El direutor y productor Alan J. Pakula acomuña'l guión cola definición del cine independiente que surdió a finales de los años 80 al empecipiar un enclín de faer cine personal que de cutiu va más allá de les convenciones de Hollywood..
Preparación Duvall, quien apaeciera en Matar a un ruiseñor (1962), guión que Foote afixo a partir de la novela de Harper Lee, tuvo arreyáu na película como actor y co-productor dende los sos empiezos. Comentó que'l guión atraía-y polos valores de base qu'amosaba y porque les temes yeren universales a pesar de que la hestoria yera llocal. Duvall sentía que la película retrataba a la xente de la zona central de los Estaos Xuníos ensin asonsañalos, como creía que faíen munches películes. La tan temprana participación Duvall nel proyeutu dio llugar a rumores de que solicitara a Foote escribir el guión pa él, daqué que dambos siempres negaron.
Foote ufiertó'l guión a Philip y Mary Ann Hobel, un matrimoniu que dirixía Antron Media Production y que produxera más de 200 documentales. Foote sentía que la so esperiencia en documentales daría a Tender Mercies l'autenticidá que tanto él como Duvall buscaben. Los Hobel aceptaron producir la película dempués de lleer el guión, que se convertiría nel so debú nel cine como productores. Los Hobel xunir a EMI Films, una productora de cine y televisión británica, quien aceptó financiar Tender Mercies siempres que Duvall siguiera implicáu nel proyeutu, y so la condición de que los Hobel atoparen un bon direutor.. El guión foi refugáu por dellos direutores americanos, lo que fizo tarrecer a los productores pola película. Foote diría darréu, "Esta película foi refugada por tolos direutores americanos sobre la cara de la tierra". Los Hobel finalmente unviaron el guión al direutor australianu Bruce Beresford, yá que quedaron impresionaos pola so película Breaker Morant (1980). Philip Hobel dixo, "Lo que vimos en Breaker Morant ye lo que nos gusta a nós mesmos como cineastes; una atención al mediu ambiente, una presentación senciella, ye casi un enfoque documental."