El Tratáu de Fontainebleau foi un alcuerdu establecíu en Fontainebleau (Francia) el 11 d'abril de 1814 ente Napoleón I y representantes del Imperiu austriacu, Rusia y Prusia. Tres de la robla del tratáu el día 11 ente los plenipotenciarios de les dos partes, Napoleón ratificolu'l día 13 d'abrilNapoleon and the Marshals of the Empire, J. B. Lippincott of Philadelphia, 1855. p. 284. Por esti tratáu les potencies aliaes deponen a Napoleón como emperador de Francia y únvienlo al exiliu na islla d'Elba.
Antecedentes Na Guerra de la Sesta Coalición (1812-1814) una coalición, formada pol Imperiu austriacu, Prusia, Rusia, Suecia, el Reinu Xuníu y los estaos alemanes de la Confederación del Rin, consiguió espulsar a Napoleón del territoriu de l'actual Alemaña en 1813. Al añu siguiente, mientres el Reinu Xuníu, España y Portugal invadíen Francia cruciando los Pirineos, los rusos, austriacos y alemanes cruciaron el ríu Rin y, tres de la batalla de París, entamaron a negociar con miembros del gobiernu francés p'alcordar l'abdicación de Napoleón.
El 31 de marzu la coalición fizo pública una declaración dirixida al pueblu francés:
El 1 d'abril l'emperador rusu Alexandru I visita personalmente'l Sénat conservateur (una de les trés asamblees llexislatives del aparatu estatal napoleónicu) y se dirixe a ellos en términos asemeyaos a los de la declaración del día anterior. Y anuncia, como xestu de bona voluntá, que va lliberar de forma inmediata a 150.000 prisioneros franceses que foran capturaos polos rusos demientres l'intentu napoleónicu de conquistar Rusia dos años anantes. Al otru día el senáu acepta los términos de los invasores y promulga una resolución na que deponen a NapoleónAlison. páxs. 187–188. El 5 d'abril espublicen un decretu de xustificación de les sos aiciones, que fina diciendo:
El 3 d'abril Napoleón, que taba nel palaciu de Fontainebleau, tuvo noticia del so destronamientu pol senáu. Y como los miembros de la coalición yá ficieran públicu que la so disputa yera con Napoleón y non col pueblu francés l'emperador abdicó en favor del so fíu, quedando la so muyer María Lluisa d'Austria como rexente.
Napoleón unvió a trés plenipotenciarios de so col siguiente documentu d'abdicación condicional, a reunise colos poderes aliaos:
Mientres que los plenipotenciarios viaxaben a entregar el so mensaxe Napoleón tuvo noticia de que l'exércitu dirixíu por Auguste Marmont taba nuna situación insostenible, y que la so rendición yera inevitable. Los soberanos de la coalición, con esa posición de fuercia, rechazaron la oferta napoleónica. El zar de Rusia dixo: . Col refugu de la so abdicación condicional y ensin opciones militares afayaíces, Napoleón rindiose a lo inevitable:
Los días siguientes, ya ensin emperador en Francia, el tratáu formal foi negociáu. El día 11 foi firmáu polos plenipotenciarios en París, y el 13 ratificáu por Napoleón.
Los términos del tratáu
L'alcuerdu tenía un total de 21 artículos. Ente les cuestiones más importantes qu'incluyíen taba la retirada a Napoleón de los sos poderes como gobernante de Francia, magar que se-yos permitió a elli y a la so muyer María Lluisa conservar los sos títulos respeutivos d'emperador y emperatrizde Lamartine, A., (tornáu al inglés por Michael Rafter). The History of the Restoration of Monarchy in France. H. G. Bohn, 1854, p. 202. Tratáu de Fontaniebleau, 1814, artículu II. Sus Maxestaes l'Emperador Napoleón y la emperatriz María Luisa conservarán los sos títulos y dignidaes mientres que vivan. La ma, los hermanos y hermanes y los sobrinos y les sobrines del Emperador conservarán tamién, au quiera que residan, los títulos de príncipes de la so familia.. Amás, prohibiose a tolos socesores de Napoleón y los miembros de la so familia exercer el poder en Francia.Alphonse de Lamartine, p. 202. Tratáu de Fontaniebleau, 1814, artículu I. Su Maxestá l'Emperador Napoleón renuncia, pa sigo, los sos socesores y los sos descendientes amás de pa caún de los miembros de la so familia, a tolos derechos de soberanía y dominación, neto sobre l'Imperiu francés y el reinu d'Italia como sobre tolos demás países.
El tratáu tamién estableció que la islla d'Elba formara un principáu separtáu dirixíu por NapoleónAlphonse de Lamartine, p. 203. Tratáu de Fontaniebleau, 1814, artículu III. La islla d'Elba, elixida por Su Maxestá l'Emperador Napoleón como llugar de residencia de so, formará, mientres qu'elli viva, un principáu independiente, que será de la so propiedá y sobre'l qu'exercerá la soberanía.. La soberanía y la bandera d'Elba foron reconocíes polos estaos firmantes del alcuerdu, reservándose-y a Francia la posibilidá d'integrar el principáu a la muerte de Napoleón.
Notru de los artículos se-y ceden el ducáu de Parma, el ducáu de Piacenza y el ducáu de Guastalla a la emperatriz María Lluisa, concediéndo-y a un descendiente masculín direutu d'ella'l derechu a ser conocíu como Príncipe de Parma, Piacenza y GuastallaAlphonse de Lamartine, p. 203. Tratáu de Fontaniebleau, 1814, artículu V. L'artículu VII del tratáu establez una pensión d'un millón de francos añales pa la Emperatriz Xosefina, a la que se-y permite tamién conservar y esfrutar toles sos propiedaes en Francia. Napoleón, por embargu, perdiolos toos a manes de la Corona francesa, y viose obligáu tamién a devolver toles xoyes de la corona (artículu X). Permitióse-y, sicasí, conservar una guardia personal de 400 soldaos voluntarios (artículu XVII).
La oposición británica al tratáu El representante británicu nun robló'l tratáu. Pa los británicos la nación francesa taba n'estáu de rebelión y Napoleón yera un usurpador. El representante británicu, el vizconde de Castlereagh, dixo que firmar el tratáu implicaría'l reconocimientu de la llexitimidá de Napoleón como emperador de los franceses, y qu'exilialu a una islla na qu'elli exercería la soberanía, una islla asitiada a perpoca distancia de Francia ya Italia, sería'l camín más fácil pa qu'estallara un nuevu conflictuAbbott, J., The Life of Napoleon Bonaparte, Kessinger Publishing, 2005, p. 481. ISBN 1-4179-7063-4, ISBN 978-1-4179-7063-6.
Referencies
Categoría:Historia de Francia