Іосіф Вікенцьевіч Забелін (1 красавіка 1834пазначаецца таксама 1833 год, Віцебская губерня — 7 снежня 1875) — расійскі фармаколаг, прафесар Санкт-Пецярбургскай медыка-хірургічнай акадэміі.
Біяграфія Па завяршэнні навучання ў Віцебскай духоўнай семінарыі (у 1854), паступіў у , дзе у 1859 скончыў курс з залатым медалём і быў пакінуты пры акадэміі для далейшага ўдасканалення. У 1861 годзе атрымаў ступень доктара медыцыны, званне прыват-дацэнта фармакалогіі і камандзіраваны за мяжу на 2 гады.
Тут ён працаваў ва ўсіх вядомых тады біёлага-хімічных лабараторыях. Па вяртанні Забелін стаў чытаць лекцыі па фармакалогіі; з 1868 — ардынарным прафесарам. Паставіўшы вывучэнне фармакалогіі на дакладную фізіёлага-эксперыментальную глебу, Забелін сваімі лекцыямі ажывіў амаль забытую кафедру фармакалогіі і прыцягнуў у сваю аўдыторыю небывалы да таго часу лік слухачоў.
Прадметам яго лекцый служылі толькі медыкаменты, дзеянне якіх было дакладна вывучана эксперыментальным шляхам. Дзякуючы Забеліну пры Акадэміі была ўладкавана фармакалагічная лабараторыя. Першае яго навуковае даследаванне было «Аб уплыве мыш’яковістых злучэнняў на арганізм чалавека». Наступная праца, яго дысертацыя, «Пра ўплыў лімоннакіслага кафеіну», выклікала вялікую палеміку з прафесарам . Наступнае даследаванне было «Аб уплыве кухоннай солі на засваенне арганізмам вапны, аднаўленне касцяной тканкі і засваенне жалеза». У 1870 Забелін сумесна з прафесарамі Я. І. Багданоўскім, і Заварыкіным стаў выдаваць «Часопіс нармальнай паталогіі і гісталогіі».
Літаратура
Забелин, Иосиф Викентьевич // Русский биографический словарь : в 25 томах. — СПб.—М., 1896—1918.
Катэгорыя:Медыкі XIX стагоддзя Катэгорыя:Фармаколагі Расійскай імперыі Катэгорыя:Медыкі Расійскай імперыі