Жабы — агульнаўжывальная назва групы жывёл з атрада бясхвостых земнаводных. У шырокім сэнсе тэрмін жаба адносяць да ўсіх прадстаўніцам атрада бясхвостых. У вузкім сэнсе гэтая назва прымяняецца па адносіне к прадстаўніцам сямейства сапраўдных жаб. Лічынкі жаб — апалонікі.
Жабы распаўсюджаныя па ўсім зямным шары — ад тропікаў да субарктычны рэгіёнаў; найбольшая разнастайнасць засяроджана ў вільготных трапічных лясах.
Памеры дарослых асобін вар’іруюць ад 8 мм (вузкарот Paedophryne amauensis) да 32 см (жаба-галіяф). Прадстаўнікі атрада маюць каранастае тулава, выступаючыя вочы, раздвоены язык і сагнутыя пад тулавам канечнасці; хвост адсутнічае. Асяроддзе пражывання жаб на ўсіх стадыях развіцця ўключае прэснаводныя вадаёмы, а для дарослых асобін — дадаткова сушу, кроны дрэў і падземныя норы. Найбольш характэрны спосаб перамяшчэння жаб ўяўляе сабой скачкі, але розныя віды асвоілі дадатковыя спосабы: хаду і бег, плаванне, дрэвалазанне, планаванне.
Пакровы жаб багатыя залозамі, скурныя вылучэнні некаторых відаў вельмі атрутныя. Афарбоўка жаб вар’іруецца ад маскіровачнага бурага, зялёнага і шэрага да самых яскравых чырвоных, жоўтых і чорных колераў, як правіла, якія сігналізуюць аб атрутнасці (або мімікрыруючых пад яе). Скура жаб праніцаема для вады, але розныя адаптацыі дазваляюць ім пазбягаць празмернай страты вільгаці пры наземным ладзе жыцця.
Як правіла, жабы кідаюць ікру ў вадзе. З ікрынак вылупляюцца водныя лічынкі, апалонікі, якія маюць жабры і хвасты. Апалонікі праходзяць стадыю метамарфоза, у канцы якой ператвараюцца ў дарослых асобін. У той жа час, некаторыя віды адкладаюць ікру на сушы, а іншыя не праходзяць стадыю апалонікі. Дарослыя асобіны большасці відаў з’яўляюцца драпежнікамі, чыя дыета складаецца з дробных беспазваночных, але ёсць і ўсяедныя віды і нават некалькі відаў, якія сілкуюцца садавіной.
Жабы здольныя выдаваць шырокі дыяпазон гукавых сігналаў, асабліва ў шлюбны сезон. Назірання за жабамі выявілі складаныя схемы паводзінаў у шлюбных рытуалах, пры пагрозе для жыцця і ў іншых сітуацыях.
Многія віды жаб знаходзяцца пад пагрозай вымірання.
Людзі ўжываюць жаб у ежу, утрымоўваюць у якасці хатніх жывёл, акрамя таго, жабы служаць зручнымі мадэльнымі арганізмамі для біялагічных даследаванняў.
Арэал Жабы распаўсюджаныя практычна на ўсёй сушы. Выключэнні складаюць вялікія пясчаныя пустыні Сахара і Руб-Эль-Халі, найбольш халодныя вобласці — Грэнландыя, Таймыр і іншыя высокашыротныя раёны Арктыкі, Антарктыда, а таксама некаторыя выспы, аддаленыя ад кантынентаў. Акрамя таго, натуральны арэал жаб не ўключаў паўднёвы востраў Новай Зеландыі, але пасля некалькіх спробаў штучнага ўкаранення па меншай меры два віды (Litoria raniformis і Litoria ewingii) заснавалі на ім ўстойлівыя папуляцыі. Многія віды маюць абмежаванае распаўсюджванне з-за кліматычных або геаграфічных бар’ераў, напрыклад, праліваў, горных хрыбтоў, пустыняў; папуляцыі могуць быць ізаляваныя таксама з-за перашкод, створаных чалавекам — аўтатрас, лясных прасек і да т. п. У трапічных рэгіёнах краявідная разнастайнасць, як правіла, вышэй, чым у раёнах з умераным кліматам. Некаторыя віды жаб адаптаваныя для выжывання ў негасцінных умовах, напрыклад, у пустынях ці у халодным клімаце. Так, Rana sylvatica, чый арэал часткова ляжыць за паўночным палярным кругам, на зіму закопваецца ў зямлю. Нягледзячы на глыбокае прамярзанне глебы, высокая канцэнтрацыя глюкозы ў тканках дазваляе гэтай жабе перажыць зіму ў стане анабіёзу.
З-за водапранікальнай скуры большасць жаб няздольныя жыць у салёных і саланаватых вадаёмах. Адзінае выключэнне — жаба-крабаед (Fejervarya cancrivora), якае жыве ў мангравых зарасніках Паўднёва-Усходняй Азіі. Дзякуючы высокаму ўтрыманню мачавіны ў крыві гэтая жаба і яе апалонікі могуць пераносіць акіянічную салёнасць (на працягу кароткага часу) і доўгі час жыць у саланаватай вадзе.
Класіфікацыя Усе жабы ставяцца да атрада бясхвостых земнаводных. Марфалагічныя характарыстыкі дарослага жабы ўключаюць у сябе, сярод іншага, 9 або менш предтазовых пазванкоў, доўгую, накіраваную наперад подвздошную костку, наяўнасць урастыля і адсутнасць хваста, скарочаныя па параўнанні з заднімі пярэднія канечнасці, злітаваныя разам лакцявую і прамянёвую косткі пярэдніх канечнасцяў, а таксама большабярцовую і малабярцовую косткі задніх канечнасцяў, падоўжаную шчыкалатку, бяззубую ніжнюю сківіцу і падскурныя лімфатычныя прасторы, размешчаныя паміж скурай і цягліцавым пластом. Лічынкі жаб (апалонікі) маюць адно цэнтральнае дыхальнае адтуліну (брызгальца) і ротавыя варонкі, забяспечаныя кератынавымі зубчыкамі.
Некаторыя віды жаб фармуюць міжвідавыя гібрыды. Так, напрыклад, ядомая жаба ўяўляе сабой натуральны гібрыд сажалкавай (Pelophylax lessonae) і азёрнай (P. ridibundus) жаб.
Анатомія і фізіялогія
Агульная характарыстыка
У дарослых жаб ёсць парныя пяціпальцыя канечнасці, тыповыя для наземных пазваночных жывёл. Цела шырокае, кароткае і сплошчанае. Дарослыя асобіны не маюць хваста (губляюць яго падчас метамарфоза); хваставы аддзел пазваночніка ператвораны ў палачкападобную костку урастыль; рэбры адсутнічаюць. Валодаюць добра развітымі канечнасцямі; заднія канечнасці даўжэй пярэдніх, маюць больш магутную мускулатуру і звычайна прыстасаваныя да прыгання. Голая скура жаб багатая залозамі і праніцаема для вады і газаў.
Апорна-рухальная сістэма Шкілет жаб, як і ў іншых наземных пазваночных, уключае чэрап, пазваночнік, паясы канечнасцяў і шкілет свабодных канечнасцяў.
Чэрап Чэрап сплошчаны, пераважна храстковай. Бакавыя затылочные косткі ўтвараюць парныя затылочные мышчалкі, якія злучаюць чэрап з шыйным пазванком.
Пазваночнік Пазваночнік жаб складаецца з чатырох аддзелаў — шыйнага, тулаўнага, крыжавога і хваставога. Шыйны і крыжавы аддзелы ўключаюць ўсяго па адным позвонку. У тулаўным аддзеле 7 пазванкоў. Усе пазванкі хваставога аддзела зрасліся ў адзіную косць — урастыль.
Паясы канечнасцяў Пояс пярэдніх канечнасцяў складаецца з парных лапатак, ключыц і каракоідаў і няпарнай грудзіны. Пояс задніх канечнасцяў складаецца з падуздышных і сядалішчнага костак. Сядалішчныя косткі злучаныя лабковым храшчом.
Канечнасці
Будова канечнасцяў жаб вар’іруе ад віду да віду і залежыць ад асяроддзя пражывання — наземнага, воднага або дрэвагага. Як правіла, жабы здольныя здзяйсняць рэзкія рухі, што дазваляе ім лавіць здабычу і выслізгваць ад драпежнікаў. Эфектыўныя спосабы перамяшчэння забяспечваюцца некалькімі асаблівасцямі будовы канечнасцяў: У многіх жаб, якія жывуць у водным асяроддзі, маюцца плавальныя перапонкі паміж пальцамі. Існуе карэляцыя паміж адноснай плошчай перапонак і доляй часу, якое жывёла праводзіць у вадзе. Так, напрыклад, у афрыканскай жабы роду Hymenochirus, якая вядзе выключна водны лад жыцця, плавальныя перапонкі зачыняюць вялікую частку прамежку паміж пальцамі, тады як у аўстралійскай жабы Litoria caerulea, якая праводзіць большую частку жыцця на дрэвах, перапонкі пакрываюць ад чвэрці да паловы плошчы гэтых прамежкаў. У жаб, вядучых драэвавы лад жыцця, часта можна назіраць адмысловыя падушачкі на пальцах, якія дазваляюць ім трымацца на вертыкальных паверхнях. Добрае счапленне з шурпатымі паверхнямі забяспечваецца за кошт зубчастых мікравырастаў эпітэлія на паверхні гэтых падушачак. Акрамя таго, тут размешчаны шматлікія слізістыя залозы, якія сакрэтуюць слізь у прастору паміж клеткамі падушачак, якое мае выгляд тонкіх канальчыкаў. Слізь добра змочвае гладкія паверхні і дазваляе бясхвостаму ўтрымлівацца на іх за кошт капілярнага прыцягнення. Многія дрэвавыя жабы маюць характэрную асаблівасць будовы сцегнавога сустава, якая дазваляе ім перасоўвацца не толькі скачкамі (як іншыя жабы), але і крокам. У дрэвавых жаб, якія жывуць на вялікай вышыні, таксама можна выявіць міжпальцевые перапонкі. У гэтых відаў перапонкі адаптаваныя для запаволення падзення, а ў некаторых відаў нават для планаванняHarvey, M. B, A. J. Pemberton, and E. N. Smith (2002). «New and poorly known parachuting frogs (Rhacophoridae : Rhacophorus) from Sumatra and Java». Herpetological Monographs 16: 46-92.. У наземных жаб вышэйзгаданыя адаптацыі адсутнічаюць. Іх заднія канечнасці, як правіла, валодаюць больш развітой мускулатурай, па параўнанні з іх воднымі і дрэвавымі субратамі. У некаторых наземных відаў, якія рыюць глебу, можна выявіць на кончыках пальцаў невялікія мазалі, прыстасаваныя для капання. Развіццё канечнасцяў можа быць ускладнена ў некаторых сітуацыях: Адна з зародкавых задніх канечнасцяў апалонікі можа быць з’едзена драпежнікам, напрыклад, лічынкай страказы. У большасці выпадкаў гэта не перашкаджае рэгенерацыі паўнавартаснай канечнасці, але часам яна можа апынуцца знявечанай ці не развіцца наогул (тым не менш, жывёла можа выжыць і з трыма канечнасцямі). Паразітычны плоскі чарвяк з роду Ribeiroia, укараняючыся ў заднюю частку цела апалонікі, можа змяняць становішча зародкавых клетак канечнасцяў. Гэта часам прыводзіць да развіцця адной або двух дадатковых канечнасцяў.
Скура
У многіх відаў жаб скура праніцаемая для вады (самы праніцаемы ўчастак скуры — вобласць таза). Гэтая асаблівасць стварае для жаб пагрозу страты вадкасці і перасыхання. У некаторых жаб, вядучых дрэвавы лад жыцця, можна выявіць адаптацыю ў выглядзе дадатковага воданепранікальнага пласта скуры. Іншыя жабы мінімізуюць страту вады паводзіннымі адаптацыямі: начным ладам жыцця, прыняццем поз, якія памяншаюць плошчу судотыку скуры з паветрам, напрыклад, яны адпачываюць у групах цесна прыціснуўшыся адзін да аднаго.
Скура жаб дапамагае ім маскіравацца. Прадстаўнікі некаторых відаў здольныя мяняць адценне скуры, каб лепш злівацца з навакольным фонам.
Некаторыя віды жаб змяняюць афарбоўку скуры ў залежнасці ад ўзроўню асвятлення і вільготнасці навакольнага асяроддзя. Гэтую здольнасць забяспечваюць спецыяльныя клеткі, напоўненыя пігментам, памер якіх змяняецца пад уплывам святла і вільготнасці. Змена афарбоўкі скуры ад больш светлага да больш цёмнага спрыяе тэрмарэгуляцыі гэтых відаў.
Атрутнасць
Многія жабы выпрацоўваюць таксічныя рэчывы, служачыя ім як для абароны ад драпежнікаў, так і для нападу. Хімічны склад яду жаб залежыць ад выгляду і можа ўключаць у сябе раздражняльнікі скуры, галюцынагены, нервова-паралітычны таксіны, вазаканстрыктары, таксіны, якія выклікаюць сутаргі і іншыя. Драпежнікі, якія спецыялізуюцца на пэўных відах жаб, як правіла, адаптаваныя да уласціваму гэтым відам тыпу яду, але неспецыялізаваныя жывёлы, як і чалавек, могуць сур’ёзна пацярпець ад кантакту з атрутай жаб, у некаторых выпадках які прыводзіць да смяротнага зыходу.
Крыніца атрутных рэчываў у жаб таксама неаднолькавы. Некаторыя жабы генеруюць таксіны саміSmith, B. P., Tyler M. J., Kaneko T., Garraffo H. M., Spande T. F., Daly J. W. (2002). «Evidence for biosynthesis of pseudophrynamine alkaloids by an Australian myobatrachid frog (pseudophryne) and for sequestration of dietary pumiliotoxins». J Nat Prod 65 (4): 439-47., іншыя ж выкарыстоўваюць таксіны, атрыманыя з ежай (часцей за ўсё ад членістаногіх)Saporito, R.A., H.M. Garraffo, M.A. Donnelly, A.L. Edwards, J.T. Longino, and J.W. Daly (2004). «Formicine ants: An arthropod source for the pumiliotoxin alkaloids of dendrobatid poison frogs». Proceedings of the National Academy of Science 101: 8045-8050.. Як правіла, жабы сігналізуюць аб сваёй атрутнасці з дапамогай яркай, насычанай, «папераджальнай» афарбоўкі. Існуюць таксама неатрутныя віды жаб, якія мімікрыруць пад атрутныя віды сваёй афарбоўкай, якая адпуджвае драпежнікаўSavage, J. M. (2002). The Amphibians and Reptiles of Costa Rica. University of Chicago Press, Chicago.Duellman, W. E. (1978). «The Biology of an Equatorial Herpetofauna in Amazonian Ecuador». University of Kansas Museum of Natural History Miscellaneous Publication 65: 1-352..
Дыхальная сістэма і кровазварот