Бластамікоз — хранічны, некантагіёзны мікоз, які пашкоджвае скуру, лёгкія і іншыя ўнутраныя органы чалавека і некаторых жывёл (сабак, радзей каней). Распаўсюджаны ў ЗША, Канадзе, адзінкавыя выпадкі зарэгістраваны ў іншых краінах. Захворванне і ўзбуджальнік упершыню апісаны і у 1896 - 1898 гадах.Бластомикозы / Ариевич A. M., Хмельницкий О. К. // Большая медицинская энциклопедия : в 30 т. / гл. ред. Б. В. Петровский. — 3-е изд. — М. : Советская энциклопедия, 1976. — Т. 3 : Беклемишев — Валидол. — 584 с. : ил.
Адрозніваюць бластамікоз: паўночна-амерыканскі (хвароба Гілкрыста) еўрапейскі () паўднёваамерыканскі () келоідны (хвароба Лабо).
Узбуджальнік бластамікоза — дражджавыя і дрожджападобныя паразітычныя грыбкі ( і інш.), якія размнажаюцца пачкаваннем. Заражэнне адбываецца пры ўдыханні спораў грыбка з пылам.
Першасны ачаг лакалізуецца ў лёгкіх, потым пашкоджваецца скура. Пры лакалізавальных пашкоджаннях прагноз спрыяльны, пры пашкоджаннях унутраных органаў — высокая смяротнасць.
Літаратура
Катэгорыя:Грыбковыя захворванні