Грамадзянская вайна ў Джыбуці — узброены канфлікт паміж урадам Джыбуці, у якім панаваў самалійскі народ іса, і групоўкай «Фронт за аднаўлення адзінства і дэмакратыі» (ФААД), прадстаўленай этнасам афар.

Перадгісторыя Этнічныя супярэчнасці былі закладзены яшчэ падчас абвяшчэння незалежнасці краіны ў 1977 годзе, калі іса адціснулі афар ад улады«Djibouti army reports 100 rebels killed.» The Associated Press, January 19, 1992.. Каталізатарам міжнацыянальнай напружанасці сталі грамадзянская вайна ў Самалі і агульнае пагаршэння сітуацыі на Афрыканскім Рогу. У такіх умовах узнікла апазіцыйная афарская арганізацыя «Фронт за аднаўлення адзінства і дэмакратыі», якая ставіла сваёй мэтай звяржэння дыктатуры іса.

Баявыя дзеянні У кастрычніку 1991 года паўстанцы ФААД атакавалі ўрадавыя войскі ў раёне Абока. Выкарыстоўваючы фактар нечаканасці, яны хутка дабіліся сур’ёзных поспехаў. У сярэдзіне лістапада галоўныя гарады поўначы Джыбуці — Таджура і Абок — былі ўзятыя ў аблогу. Пад кантролем узброенай апазіцыі апынуліся дзве траціны тэрыторыі краіны. Атрады баевікоў знаходзіліся ў 50 кіламетрах ад сталіцы.

На працягу ўсёй вайны баі ішлі, у асноўным, на поўначы, за выключэнні інцыдэнту, калі 18 снежня ўрадавыя войскі іса ўвайшлі ў сталічны раён Архіба, населены афар, і адкрылі агонь па мірных жыхарах. Пры гэтым загінула не менш за 59 чалавекSoldiers Fire Into Crowd in Djibouti Tribal Strife — NYTimes.com.

Да канца студзеня 1992 года афарскія баевікі захапілі ўжо тры чвэрці поўначных тэрыторый і некалькі памежных пастоў на граніцы з Эфіопіяй і Эрытрэяй. На гэтым фоне пачынаецца французская інтэрвенцыя. У лютым замежнікі ўварваліся на поўнач Джыбуці, каб дапамагчы іса здушыць мяцеж«250 French Troops Sent to Djibouti War Zone.» Associated Press, February 25, 1992., хоць афіцыйна ім быў аддадзены загад не ўмешвацца ў грамадзянскую вайну. Тады ж паўстанцы паспрабавалі перанесці баявыя дзеянні з сельскай мясцовасці ў горад. Яны двойчы атакавалі Абок, але былі адкінутыя.

Летам урадавыя войскі перайшлі да больш рашучых дзеянняў. У выніку пад кантролем паўстанцаў засталося каля траціны тэрыторыі краіны, у асноўным горныя раёны. У студзені 1993 года ў бітве на стратэгічным скрыжаванні РК-9 паблізу горада Таджура атрады ФААД былі разгромленыя. Страта РК-9 прывяла да парушэння асноўных ліній тылавога забеспячэння баевікоў. Дзейнічаючы ўздоўж узбярэжжа, войскі іса разбуралі камунікацыі праціўніка, паступова перахапіўшы ініцыятыву. 5 ліпеня атрады ФААД пацярпелі поўнае паражэнне, страціўшы апошнія пазіцыі на поўначы краіны, уключалі мястэчкі Ранда і Аса Гуэйла, дзе размяшчаўся цэнтральны штаб руху. Арганізаванае супраціўленне было зломлена. Большая частка афарскіх паўстанцаў схавалася ў Эфіопіі.

У верасні баявыя дзеянні аднавіліся на паўночным фронце па лініі Таджура—Дора. Новая тактыка паўстанцаў заключалася ў парушэнні ліній забеспячэння і пастаянных нападах на гарнізоны праціўніка. Гэта рабілася з мэтай прымусіць улады прыцягваць усё больш войскаў для абароны поўначы і, такім чынам, прымусіць іх пайсці на яшчэ большыя фінансавыя выдаткі. У адказ 3 сакавіка 1994 года іса разгарнулі новую шырокамаштабную аперацыю па пошуку і знішчэнню мяцежнікаў.

Завяршэнне 26 снежня 1994 года было падпісана Пагадненне аб міры і на нацыянальным прымірэнні, згодна з якім ФААД прызнаваўся афіцыйнай палітычнай партыяй. Вайна, у асноўным, завяршылася. Аднак фракцыя радыкалаў працягвала ўзброены супраціў да 2001 года.

Крыніцы

Літаратура

Спасылкі Civil War in Djibouti 1991—1994 Peace Agreement Addresses Afar Discontent

Катэгорыя:Войны XXI стагоддзя Джыбуці Катэгорыя:Гісторыя Джыбуці