П’ер Мендэс-Франс (; , Парыж — , Парыж) — французскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, Прэм’ер-міністр Францыі.
Біяграфія Атрымаў юрыдычную адукацыю і стаў самым маладым адвакатам Францыі на той час ва ўзросце 22 гадоў. У 1932 годзе быў абраны ў Нацыянальны сход ад Радыкальнай партыі. Падчас Другой сусветнай вайны далучыўся да Супраціву, пасля чаго працаваў ва ўрадзе Шарля дэ Голя ў якасці міністра фінансаў.
Заняў пасаду прэм’ер-міністра краіны ў чэрвені 1954 года, у адзін з найскладанейшых перыядаў у гісторыі Францыі. Яго галоўнымі дасягненнямі былі: Завяршэнне вайны ў Індакітаі і падпісанне Жэнеўскіх пагадненняў, што паклала канец франка-в’етнамскаму канфлікту. Пачатак дэкаланізацыйнага працэсу, асабліва ў Тунісе і Марока. Эканамічныя і сацыяльныя рэформы, скіраваныя на стабілізацыю фінансавай сітуацыі і мадэрнізацыю краіны.
Аднак яго палітыка выклікала супраціў кансерватыўных колаў і часткі саюзнікаў, што прывяло да яго адстаўкі ў лютым 1955 года. Пасля адстаўкі ён заставаўся актыўным у палітычным жыцці, выступаў супраць вайны ў Алжыры і крытыкаваў вяртанне да ўлады Шарля дэ Голя ў 1958 годзе. У 1960-х гадах ён падтрымаў левыя сілы і быў блізкім да Сацыялістычнай партыі.
Ён застаўся ў гісторыі Францыі як сімвал рэфарматарскай і дэмакратычнай палітыкі. Яго імкненне да празрыстага кіравання і адданасць дэмакратычным каштоўнасцям зрабілі яго адной з найбольш паважаных фігур французскай палітыкі сярэдзіны XX стагоддзя.
Крыніцы
Катэгорыя:Прэм’ер-міністры Францыі