Белапёры пячкур (Romanogobio albipinnatus) — від рыб сямейства карпавых.
Апісанне Невялікая рачная рыбіна, цела верацёнападобнае, падоўжанае, злёгку сціснутае з бакоў. Даўжыня звычайна складае 8–11 см, максімум да 13–15 см. Спіна зеленавата-шэрая або жаўтавата-карычневая, бакі светлыя са срабрыстым адлівам. Уздоўж бакавой лініі размешчаны рад з 7–11 цёмных плям, якія часам зліваюцца ў суцэльную паласу. Плаўнікі светлыя, амаль празрыстыя, без цёмных плям (у адрозненне ад звычайнага пячкура). Мае даволі доўгія вусікі, якія звычайна даходзяць да задняга краю вока або нават за яго. На спіне і баках могуць быць ледзь заўважныя эпітэліяльныя грабяні (наросты), што характэрна для роду Romanogobio.
Пашырэнне Любіць праточную ваду. Жыве ў рэках з сярэдняй і павольнай плынню, на глыбокіх участках з пясчаным або гліністым дном. У адрозненне ад звычайнага пячкура, які часта сустракаецца на мелкаводных перакатах, белапёры пячкур аддае перавагу глыбейшым месцам і больш чыстай вадзе.
Пераважна еўрапейскі від, арэал якога ахоплівае басейны рэк, што ўпадаюць у Каспійскае, Чорнае і Азоўскае моры. У Беларусі сустракаецца ў басейнах буйных рэк (Дняпро, Прыпяць, Сож, Нёман, Дзвіна). Хоць ён і не з'яўляецца вельмі рэдкім, яго часта блытаюць са звычайным пячкуром, таму рэальная колькасць папуляцый можа быць недаацэненая.
Асаблівасці біялогіі Большую частку часу праводзіць каля дна. Корміцца дробнымі доннымі бесхрыбтовымі (лічынкамі насякомых, чарвякамі) і дэтрытам. Больш актыўны ў прыцемках.
Нераст парцыённы (у некалькі этапаў), адбываецца ў маі–чэрвені, калі вада праграваецца да 16—20 °C. Ікру адкладае на пясок або камяні на ўчастках з плынню.
Крыніцы
Катэгорыя:Карпавыя