Уладзіслаў Павел Павежа (; ) — прафесійны вайсковец. Удзельнік першай суветнай, кіраўнік штаба 1 Літоўска Беларускай дывізіі потым у войску Сярэдняй Літвы, дыпламаваны палкоўнік пяхоты Войска Польскага і Узброеных Сіл Польскіх, у 1964 г. прызначаны брыгадным генералам уладамі Рэспублікі Польшча ў выгнанні.

Біяграфія Вывучаў сельскую гаспадарку ў Варшаве. Быў прызваны ў расійскую армію. Падчас Першай сусветнай вайны ваяваў на нямецкім фронце. У 1917—1918 гадах служыў у 3-й дывізіі польскіх стралкоў ў Расіі.

З лістапада 1918 года ў Войску Польскім. Спачатку ў штабе Літоўска-Беларускай дывізіі. Пайшоў у штабную навуку.

З 1 мая па 7 чэрвеня 1919 года быў слухачом 2-га курса ад’ютантаў у Варшаве, а з 16 чэрвеня па 30 лістапада 1919 года — слухачом 1-га курса Ваеннай школы Генеральнага штаба ў Варшаве. У перыяд са снежня 1919 года па красавік 1920 года служыў ва Усходнім аддзяленні 3-га дэпартамента Генеральнага штаба, у красавіку-чэрвені 1920 года — афіцэрам сувязі ў штабе Галоўнакамандуючага, а ў чэрвені-жніўні 1920 года — начальнікам штаба 1-й Літоўска-Беларускай дывізіі . 19 жніўня 1920 года быў зацверджаны з 1 красавіка 1920 года ў званні капітана пяхоты ў групе афіцэраў былога Усходняга корпуса і былой Расійскай арміі. З кастрычніка 1920 года ён займаў пасаду начальніка штаба, а затым начальніка IV аддзела і кватэрмайстра 1-га корпуса войска Сярэдняй Літвы.

З сакавіка па май 1921 года ён займаў пасаду начальніка штаба 2-й Літоўска-Беларускай дывізіі . З мая 1921 года па кастрычнік 1922 года ён служыў начальнікам штаба 29-й пяхотнай дывізіі ў Гродне, а затым камандзірам батальёна 81-га пяхотнага палка ў Гродне. 3 мая 1922 года яму было прысвоена званне маёра са старшынством з 1 чэрвеня 1919 года і прысвоена 388-е месца ў афіцэрскім корпусе пяхоты. У 1922—1923 гадах ён прайшоў курс павышэння кваліфікацыі ў Вышэйшай ваеннай школе ў Варшаве. 15 кастрычніка 1923 года, пасля заканчэння курсаў і атрымання дыплома афіцэра Генеральнага штаба, ён стаў начальнікам штаба ўмацаванага лагера «Вільна». На гэтай пасадзе ён працаваў з брыгадным генералам Гуга Грыбшам, тагачасным камендантам лагера, і яго намеснікам, палкоўнікам Стэфанам Паслаўскім . 1 снежня 1924 года яму было прысвоена званне падпалкоўніка са старшынством і 105-е месца (лаката) ў афіцэрскім корпусе пяхоты.

1 верасня 1926 г. быў пераведзены ў асабісты склад інспектара арміі генерал-маёра Вацлава Фары з дыслакацыяй у Вільні на пасаду першага штабнога афіцэра. 31 кастрычніка 1927 г. быў пераведзены ў 20-ы пяхотны полк у Кракаве камандзірам 1-га батальёна. 26 красавіка 1928 г. быў пераведзены ў 85-ы пяхотны полк у Новай Вілейцы на пасаду намесніка камандзіра палка. 21 студзеня 1930 г. быў пераведзены ў 62-і пяхотны полк у Быдгашчы камандзірам палка. 10 снежня 1931 г. быў павышаны да палкоўніка са старшынством і 12-м рангам у корпусе афіцэраў пяхоты. У кастрычніку 1936 г. быў прызначаны камандзірам пяхоты дывізіі 23-й пяхотнай дывізіі ў Катавіцах.

У верасні 1939 года ён стаў камандзірам 23-й пяхотнай дывізіі. Ваяваў у складзе аператыўнай групы «Сілезія».

Пасля канца вераснёўскай кампаніі ён трапіў у палон да немцаў. Знаходзіўся ў зняволенні Oflag VII A Мурнаў, дзе служыў апекуном Фонду дапамогі інтэрнаваным. Пасля вызвалення з палону ў ліпені 1945 года ён стаў другім намеснікам камандзіра 3-й Карпацкай стралковай дывізіі ў складзе 2-га Польскага корпуса ў Італіі, а пазней у Вялікабрытаніі.

У 1947 годзе, пасля дэмабілізацыі, ён пасяліўся ва Ўэльсе. Працаваў над дакументаваннем удзелу палякаў у Другой сусветнай вайне. У 1964 ці 1965 годзе прэзідэнт Рэспублікі Польшча Аўгуст Залескі прызначыў яго брыгадным генералам.

Ён памёр 17 снежня 1975 года ў Пенросе ад траўмаў, атрыманых у дарожна-транспартным здарэнні. Пахаваны на могілках Пулхелі ў Карнарфаншыры, Уэльс .

Ордэны і ўзнагароды

Залаты крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari Сярэбраны крыж ордэна Virtuti Militari № 11957 Афіцэрскі крыж Ордэна Адраджэння Польшчы Рыцарскі крыж Ордэна Адраджэння Польшчы (9 лістапада 1931 г.) Крыж Харобрых (чатыры разы) Залаты Крыж Заслугі (24 мая 1929 г.) Медаль Незалежнасці (16 сакавіка 1933 г.) «za pracę w dziele odzyskania niepodległości». Крыж Заслугі Цэнтральна-Літоўскай арміі Памятны медаль вайны 1918—1921 гг. Медаль Дзесятай гадавіны адноўленай незалежнасці Памятны знак Генеральнага інспектара Узброеных Сіл (12 мая 1936 г.)

Зноскі

Бібліяграфія

Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928. Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.

Henryk Piotr Kosk: Generalicja polska. Popularny słownik biograficzny. T. 2 M-Ż. Pruszków: Oficyna Wydawnicza «Ajaks», 2001. ISBN 83-87103-81-0. Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991. Waldemar Strzałkowski: Życiorysy dowódców jednostek polskich w wojnie obronnej 1939 r. W: Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1096-7.

Катэгорыя:Кавалеры залатога знака ордэна Virtuti Militari Катэгорыя:Кавалеры крыжа Храбрых Катэгорыя:Кавалеры сярэбранага знака ордэна Virtuti Militari Катэгорыя:Афіцэры ордэна Адраджэння Польшчы