Станіслаў Навіцкі (нар. 25 сакавіка 1890 г. у Целяханах, памёр пасля 10 чэрвеня 1933 г. ) — палескі селянін, удзельнік першай сусветнай, беларуска-польскіх фармаванняў часоў польска-бальшавіцкай і польска-літоўскай вайны, паручнік артылерыі Войска Польскага, кавалер ордэна Virtuti Militari.

Біяграфія Нарадзіўся 25 сакавіка 1890 года ў Целяханах, тагачасным мястэчку Пінскага павета Мінскай губерні, у сям'і Юзафа, арандатара памешчыцкага маёнтка, і (..) Іфалі, народжанай Дваракоўскай. Скончыў шэсць класаў сярэдняй школы ў Вільні і сельскагаспадарчую школу ва Пскове.

У 1914–1918 гадах служыў у расійскай арміі. У 1915 годзе, пасля заканчэння артылерыйскай афіцэрскай школы ў Адэсе, быў прызначаны ў крэпасную артылерыю ў Брэсце, а пасля вываду з Брэсцкай крэпасці — у 4-ы аблогавы артылерыйскі полк на пазіцыю камандзіра 24 батарэі. Ваяваў з немцамі пад Рыгай. Быў кантужаны. Лячыўся 3 тыдні у пскоўскім шпіталі. вярнуўся ў шыхт і быў прызначаны камандзірам 16 батарэі у новаствораным Казанскім артылерысцкім палку. У 1918 годзе пакінуў расійскую армію і адправіўся ў Брэст. Прыняў пасаду адміністратара маёнтка Руда Ксянжэнца, які належаў спадчыннікам княгіні Марыі Лышчынскай Троекуравай.

17 жніўня 1920 года ён добраахвотна запісаўся ў 1-ю дывізію 216-га палка палявой артылерыі памежных добраахвотнікаў і прыняў камандаванне 1-й батарэяй. 9 кастрычніка 1920 года ён змагаўся супраць літоўцаў на рацэ Вака. 16 кастрычніка таго ж года ён вызначыўся ў бітве супраць літоўцаў каля Сеймноў. Праз два дні ён удзельнічаў у яшчэ адным баі каля хутара Вялічкава. У студзені 1921 года адпраўлены ў бестэрміновы адпачынак і скіраваны ў Быдгашч на сельскагаспадарчыя курсы.

19 красавіка 1921 года на Лукішскай плошчы ў Вільні маршал Юзаф Пілсудскі ўзнагародзіў яго ордэнам Virtuti Militari. 8 студзеня 1924 года ён быў зацверджаны ў званні лейтэнанта са старшынством ад 1 чэрвеня 1919 года і 1102-й пасадзе ў корпусе запасных артылерыйскіх афіцэраў. У той час ён быў прызначаны ў рэзерв у 9-ы полк цяжкой артылерыі ў Седльцах. У 1934 годзе ў якасці запаснога афіцэра ён заставаўся на ўліку Брэсцкага акруговага наборнага камандавання . Яго прызначылі ў афіцэрскія кадры акругі № IX. У той час ён уваходзіў у групу афіцэраў «старэйшых за 40 гадоў».

Пасля звальнення з войска ён вярнуўся ў Руду на папярэднюю пасаду. У 1926 годзе ён працаваў у Зямельным упраўленні намеснікам зямельнага камісара ў Кобрыні, а пазней прыняў пасаду ад Антонія Юндзіла адміністратара маёнтка Івацэвічы. З красавіка 1932 года ён быў бурмістрам гміны Велькарыта. Таксама займаў пасаду старшыні Назіральнага савета кааператыва ў Макранах. У рамках ваеннага асадніцтва ён атрымаў зямельны надзел у вёсцы Макраны.

Ён быў жанаты і меў сына Аляксандра (нарадзіўся 1 красавіка 1923 г.).

Ордэны і ўзнагароды

Сярэбраны крыж Ваеннага ордэна Virtuti Militari № 5856 – 20 лістапада 1922 г. . Крыж Заслугі войска Сярэдняй Літвы № 437 – 3 сакавіка 1926 г. Ордэн Святой Ганны 4-й ступені з надпісам «За адвагу» — 11 кастрычніка 1916 г.

Зноскі

Бібліяграфія

Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924. Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934. Henryk Spaltenstein. Zarys historji wojennej 29–go Litewsko–Białoruskiego Pułku Artylerii Polowej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. Катэгорыя:Памерлі ў XX стагоддзі Катэгорыя:Нарадзіліся ў 1889 годзе Катэгорыя:Афіцэры Польскай Рэспублікі (1918—1939) Катэгорыя:Палешукі Катэгорыя:Цэлеханы Катэгорыя:Войска Сярэдняй Літвы Катэгорыя:Ветэраны польска-бальшавіцкай вайны Катэгорыя:Асаднікі Катэгорыя:Кавалеры ордэну верытуці мілітары