Пракоп Логвінавіч Раманенка (; ; 13 (25) лютага 1897 — 10 сакавіка 1949) — савецкі военачальнік, генерал-палкоўнік (1944). Поўны кавалер знака ордэна Святога Георгія.

Біяграфія

Раннія гады Нарадзіўся на хутары Раманенкі, цяпер сяло Хусцянка Сумскай вобласці. Яго брат савецкі военачальнік, генерал-лейтэнант, Герой Савецкага Саюза Пётр Логвінавіч Раманенка (1905—1985).

У Рускай імператарскай арміі з 1914 года. Служыў у чыне загаднага ў 14-м Арэнбургскім казачым палку, удзельнічаў у Першай сусветнай вайне на Паўднёва-Заходнім фронце, 19 красавіка 1915 года быў паранены куляй у шыюРоманенко Прокопий Логинович :: Именные списки потерь :: Первая мировая война. gwar.mil.ru.. Лячыўся ў шпіталі Політэхнічнага таварыстваРоманенко Прокопий Логвинович :: Картотека потерь :: Первая мировая война. gwar.mil.ru., пасля лячэння працягнуў службу, даслужыўся да старэйшага ўрадніка. Скончыў 5-ю Кіеўскую школу прапаршчыкаў у 1917 годзеТархова, 2005, с. 189.. Пасля яе заканчэння служыў малодшым афіцэрам у 155-м запасным пяхотным палку ў Царыцыне, стаў камандзірам паўроты. Узнагароджаны чатырма Георгіеўскімі крыжамі. Прапаршчык Раманенка дэмабілізаваны з войска ў студзені 1918 годаП. Л. Романенко на сайте «Офицеры РИА»..

У Грамадзянскую вайну У студзені 1918 года абраны членам Благадатненскага валаснога выканкама ў Стаўрапальскай губерні, тады ж уступіў у мясцовы атрад Чырвонай Гвардыі. З сакавіка быў валасным ваенным камісарам, а ў чэрвені сфармаваў і ўзначаліў Аб'яднаны «лятучы» чырвонапартызанскі атрад.

Са жніўня 1918 — у Чырвонай Арміі. Атрад Раманенка ўліўся ў 2-ю Паўночна-Стаўрапольскую стралковую дывізію, а сам ён прызначаны камандзірам 4-га Стаўрапольскага палка (затым 12-й стралковы полк). З чэрвеня 1919 камандзір эскадрону і памочнік камандзіра 33-га кавалерыйскага палка, з мая 1920 года камандзір 33-га кавалерыйскага палка 6-й Чангарскай кавалерыйскай дывізіі Першай Коннай арміі. Ваяваў на Паўночным Каўказе і пры абароне Царыцына, на Паўднёвым і Заходнім франтах. У баях грамадзянскай вайны атрымаў 9 раненняў і 2 кантузіі. За подзвігі на франтах грамадзянскай вайны ўзнагароджаны ордэнам Чырвонага Сцяга. Член РКП(б) са студзеня 1920 года.

У міжваенны перыяд З мая 1921 года камандзір 83-га кавалерыйскага палка 14-й кавалерыйскай дывізіі 1-й Коннай арміі (Паўночна-Каўказская ваенная акруга). З верасня 1924 года камандзір 59-га кавалерыйскага палка, са жніўня 1925 ваенны камісар гэтага палка ў 10-й Майкопской кавалерыйскай дывізіі. Скончыў Кавалерыйскія курсы ўдасканалення камсаставу ў Ленінградзе (1925). З верасня 1926 года камандзір 1-га асобнага запаснога эскадрону. З кастрычніка 1926 года камандзір 59-га кавалерыйскага палка 10-й Майкопской кавалерыйскай дывізіі. Са снежня 1928 года камандзір і з лютага 1930 года ваенны камісар 10-га Верхне-Уральскага кавалерыйскага палка 2-й казачай кавалерыйскай дывізіі.

Скончыў Курсы ўдасканалення вышэйшага начсостава пры Ваеннай акадэміі РККА імя М. В. Фрунзе ў 1930 года і адразу залічаны ў саму акадэмію. Скончыў Ваенную акадэмію РСЧА ім. М. В. Фрунзе ў 1933 годзе. З мая 1933 года памочнік начальніка 3-га аддзела Ўпраўлення механізацыі і матарызацыі РККА. Са студзеня 1935 года начальнік штаба 13-й механізаванай брыгады ў Маскоўскай ваеннай акрузе. З красавіка 1937 года камандзір і ваенны камісар 11-й механізаванай брыгады ў Ленінградскай ваеннай акрузе. Удзельнічаў у Грамадзянскай вайне ў Іспаніі, будучы дарадцам у рэспубліканскай арміі.

З лютага 1938 года камандзір 7-га механізаванага корпуса Ленінградскага ВА, у маі 1938 года ператворанага ў 10-ы танкавы корпус. З мая 1940 года камандзір 34-га стралковага корпуса Паўночна-Каўказскай ваеннай акругі. З чэрвеня 1940 года камандзір 1-га механізаванага корпуса.

Удзельнік нарады вышэйшага кіруючага складу РСЧА 23-31 снежня 1940 года.

Са студзеня 1941 года камандуючы 17-й арміяй Забайкальскай ваеннай акругі.

Вялікая Айчынная вайна З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны — у той жа пасадзе (армія ўвайшла ў склад адукаванага Забайкальскага фронту).

З мая 1942 па верасень 1942 камандуючы 3-й танкавай арміяй, якая фарміравалася ў Маскоўскай ваеннай акрузе, а ў жніўні прыняла ўдзел у контрудары Заходняга фронту ў раёне Сухінічы і Казельск. У верасні–лістападзе 1942 намеснік камандуючага Бранскім фронтам.

У лістападзе–снежні 1942 камандуючы 5-й танкавай арміяй, якая пад яго кіраўніцтвам у складзе Паўднёва-Заходняга фронту ўдзельнічала ў Сталінградскай бітве. У ходзе аперацыі «Уран» армія была ўведзена ў бой у першы дзень савецкага наступу, 19 лістапада 1942 года: 4 стралковыя дывізіі арміі прарывалі фронт супрацьстаялай 3-й румынскай арміі, у другой палове дня ў прарыў была ўведзена рухомая група арміі (абодва танкавых і кавалерыйскі корпуса, матацыклетны полк). Перадавыя сілы арміі хутка наступалі па нямецка-румынскім тылах і раніцай 23 лістапада авалодалі горадам Калач-на-Доне, у раёне якога злучыліся з надыходзячым ім насустрач з поўдня 4-м механізаваным корпусам Сталінградскага фронту, замкнуўшы тым самым кальцо акружэння сталінградскай групоўкі праціўніка (6-я і асноўныя сілы 4-й танкавай нямецкіх армій)Андреев О. Ю., Сидорин А. Н. Факторы успеха. Опыт подготовки и ведения наступления 5-й танковой армией в Сталинградской битве. // Военно-исторический журнал. — 2014. — № 10. — С. 39..

Камандуючы 2-й танкавай арміяй Бранскага фронту (15 студзеня 1943 – 12 лютага 1943). З лютага 1943 да 15 снежня 1944 — камандуючы 48-й арміяй на Бранскім, Цэнтральным, Беларускім, 1-м Беларускім, 2-м Беларускім франтах. На чале арміі паспяхова дзейнічаў у Малаархангельскай аперацыі і ў ходзе абарончай бітвы на паўночным фасе Курскай дугі, у Арлоўскай, Чарнігаўска-Прыпяцкай, Гомельска-Рэчыцкай, Беларускай і Ломжа-Ружанскай наступальных аперацыях. Асабліва паспяхова дзейнічала армія пад яго камандаваннем пры вызваленні гарадоў Ноўгарад-Северскі, Рэчыца, Гомель, Жлобін, Бабруйск, Слонім, а таксама пры прарыве моцна ўмацаванай абароны на бабруйскім напрамку і фарсіраванні ракі Шчара ў канцы чэрвеня 1944 года.

Пасля вайны З 9 ліпеня 1945 года камандаваў войскамі Усходне-Сібірскай ваеннай акругі. З лютага 1947 года вучыўся на вышэйшых акадэмічных курсах пры Вышэйшай ваеннай акадэміі імя К. Я. Варашылава. Па іх заканчэнні залічаны на вучобу на асноўны курс акадэміі, які скончыў у 1948 годзе.

Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР 2-га склікання (1946—1949).

Памёр 10 сакавіка 1949 года. Пахаваны на Новадзявочых могілках.

Воінскія званні

Загадны Малодшы ўраднік (08.05.1915) Старэйшы ўраднік Прапаршчык (02.1917) Палкоўнік (29.11.1935) Камдыў (19.02.1938Залесский, 2013, с. 1209., пазачарговае, абыходзячы званне камбрыг) Генерал-лейтэнант (4.06.1940) Генерал-палкоўнік (15.07.1944)

Узнагароды

Два ордэны Леніна (22.10.1937, 21.02.1945)Информация из учётной карточки награждённого в электронном банке документов «Подвиг народа».. Чатыры Ордэны Чырвонага Сцяга (снежань 1920, 15.01.1940, 3.11.1944Указ Президиума ВС СССР № 219/135 от 3.11.1944, за выслугу (20) лет в электронном банке документов «Подвиг народа» (архивные материалы ГАРФ. Ф. Р7523. Оп. 4. Д. 255. Л. 46.)., 24.06.1948). Два ордэны Суворава I ступені (16.09.1943Указ Президимума ВС СССР от 16.09.1943 в электронном банке документов «Подвиг народа» (архивные материалы ЦАМО. Ф. 33. Оп. 682525. Д. 47. Л. 458)., 25.07.1944Наградной лист с представлением к Ордену Суворова I степени в электронном банке документов «Подвиг народа» (архивные материалы ЦАМО. Ф. 33. Оп. 686043. Д. 92. Л. 212).). Два ордэны Кутузава I ступені (28.01.1943Наградной лист с представлением к Ордену Кутузова I степени в электронном банке документов «Подвиг народа» (архивные материалы ЦАМО. Ф. 33. Оп. 682525. Д. 19. Л. 100)., 27.08.1943Наградной лист с представлением к Ордену Кутузова I степени в электронном банке документов «Подвиг народа» (архивные материалы ЦАМО. Ф. 33. Оп. 682525. Д. 40. Л. 289).). Медаль «За абарону Сталінграда». Іншыя медалі СССР.

Замежныя ўзнагароды

Ордэн Чырвонага Сцяга (Манголія, 2.02.1942)Информация о награждении в ОБД «Память народа».. Медаль «25 гадоў Мангольскай Народнай Рэвалюцыі» (Манголія, 1946).

Узнагароды Расійскай імперыі

Чатыры салдацкіх Георгіеўскіх крыжаРусский архив, 1993, Материалы совещания высшего руководящего состава РККА 23—31 декабря 1940 г., с. 154—156..

Памяць

Адна з вуліц Валгаграда названая імем генерала Раманенка. У гонар П. Л. Раманенкі названа адна з вуліц Гомеля (Беларусь) — ; .

Спасылкі

Літаратура

Коллектив авторов. Великая Отечественная. Командармы. Военный биографический словарь / Под общей ред. М. Г. Вожакина. — М.; Жуковский: Кучково поле, 2005. — С. 195—196. — ISBN 5-86090-113-5. Тархова Н. С. (ответственный), Арцыбашев В. А., Войтиков С. С., Узенков Д. Г. Командный и начальствующий состав Красной Армии в 1940—1941 гг.: Структура и кадры центрального аппарата НКО СССР, военных округов и общевойсковых армий. Документы и материалы / Под ред. В. Н. Кузеленкова. — М.—СПб.: Летний сад, 2005. — 272 с. — 1000 экз. — ISBN 5-94381-137-0.

П. Л. Романенко, генерал-лейтенант, командир 1-го механизированного корпуса, Ленинградский военный округ // Русский архив: Великая Отечественная. Накануне войны. Материалы совещания высшего руководящего состава РККА 23—31 декабря 1940 г.. — М.: Терра, 1993. — Т. 12 (1—2). — ISBN 5-85255-341-7. Глебов И. С. Генерал-полковник П. Л. Романенко // Военно-исторический журнал. — 1977. — Март (№ 03). — С. 125—126. Якубовский И. И. Земля в огне. — М.: Воениздат, 1975. — 567 с. Еременко А. И. В начале войны. — М.: Наука, 1965. — 510 с. — 5000 экз. Жуков Г. К. Воспоминания и размышления. — M.: АПН, 1969. — 733 с. — (мемуары). — 400 000 экз. Голицын С. М. Записки беспогонника. — М.: Русскій Міръ, 2010. — 608 с. — 2000 экз. — ISBN 978-5-89577-123-5. Залесский К. А. Романенко Прокофий Логвинович // Великая Отечественная война. Большая биографическая энциклопедия. — М.: ACT, 2013. — С. 1209. — 832 с. — 3000 экз. — ISBN 978-5-17-078426-4. Пересыпкин И. Т. …А в бою ещё важней. — М.: Советская Россия, 1970. — 254 с. — 50 000 экз. Антипенко Н. А. На главном направлении. — М.: Наука, 1967. — 348 с. — (Вторая мировая война в исследованиях, воспоминаниях, документах). — 50 000 экз. А. Михайлов Доблесть офицера // На страже Родины. 1944. 22 фев. С. 3.

Спасылкі

Романенко Прокофий Логвинович на сайте Министерства обороны Российской Федерации.

Катэгорыя:Генерал-палкоўнікі СССР Катэгорыя:Члены КПСС Катэгорыя:Узнагароджаныя медалём «25 гадоў Мангольскай Народнай Рэвалюцыі» Катэгорыя:Удзельнікі Першай сусветнай вайны (Расійская імперыя) Катэгорыя:Савецкія ваенныя спецыялісты ў Іспаніі Катэгорыя:Удзельнікі савецка-фінскай вайны Катэгорыя:Удзельнікі Сталінградскай бітвы Катэгорыя:Танкісты Вялікай Айчыннай вайны Катэгорыя:Царскія афіцэры на службе ў РСЧА Катэгорыя:Першаконнікі Катэгорыя:Камандуючыя арміямі ў Вялікай Айчыннай вайне Катэгорыя:Камандуючыя Усходне-Сібірскай ваеннай акругай Катэгорыя:Выпускнікі Ваеннай акадэміі Генштаба Катэгорыя:Дэпутаты Вярхоўнага Савета СССР 2-га склікання